Pas asaj goditjeje, nuk kaloi shumë dhe vjehrra u paraqit papritur në derën e Teutës Mullisi dhe Jorgo Dushkut me një vendim të prerë.
— Do të vij të jetoj me ju, — shpalli ajo pa hyrë mirë brenda. — Vetëm e kam të vështirë. Po sikur të më bjerë ndonjë të fikët a ndonjë krizë dhe të mbetem rrugëve? Djali juaj është pak i zhurmshëm e i gjallë, por do ta përballoj. Banesa me tri dhoma na mjafton të gjithëve. Ndërsa apartamentin tim do ta jap me qira, le të më sjellë ca të ardhura, s’janë kurrë të tepërta.
Teuta mbeti pa fjalë. E njihte mirë karakterin e saj: grua që s’e kishte për zemër kuzhinën, por që donte të sundonte çdo cep të shtëpisë, të vendoste rregullat e veta dhe të fuste hundët kudo.
— Patjetër, mami, hajde tek ne, — u ngut Jorgo me një entuziazëm që e çuditi Teutën. — Do jemi më të qetë edhe për nipin, do ta kesh pranë.
— Mos ma përmend kujdestarinë! Unë dua rehati, jo të rris fëmijë, — ia ktheu ajo prerë.
Teuta duroi dy vite nën të njëjtën çati me të. Më në fund martesa u shkatërrua. Ajo mori djalin dhe doli me qira. Vjehrra bëri gjithçka për ta larguar nga shtëpia, duke e shtyrë situatën drejt përplasjes. Sado që Teuta përpiqej të gjente një rrugë të mesme, çdo tentativë dështonte.
Një vit më vonë, në një pasdite të zakonshme, jeta i solli një kthesë tjetër. Në tramvaj, teksa kthehej nga puna dhe shihte përmes xhamit pallatet e pemët që rrëshqisnin para syve, një burrë hipi në stacionin tjetër dhe u ul pranë saj me vrull, duke e prekur lehtë me bërryl. Ajo u kthye e bezdisur, por u ndesh me një vështrim të ngrohtë.
— Më falni, ishte pa dashje. Tramvaji u nis me hov dhe humba ekuilibrin. Ju kërkoj ndjesë, — tha ai me sinqeritet.
Shikimi i tij i çiltër e çarmatosi. Teuta buzëqeshi pa e kuptuar.
— S’ka gjë, ndodh.
Që nga ajo ditë, Marsel Kastrati filloi ta shoqëronte pas pune. Dalëngadalë nisën të takoheshin rregullisht. Ishte ai që e bindi të regjistrohej në pishinë; shkonin bashkë dhe merrnin me vete edhe djalin e saj. Ndërkohë, me ndihmën e prindërve që jetonin në fshat, Teuta kishte arritur të blinte një apartament me dy dhoma. Ata shitën shtëpinë e vjetër, morën gjyshen pranë vetes dhe paratë ia dhanë së bijës. Pjesën tjetër ajo e mbuloi me kredi, të cilën prindërit e ndihmonin ta shlyente. Për herë të parë ndihej e pavarur, me një çati të sajën.
Së shpejti, Marseli u transferua tek ajo. Por qetësia zgjati pak. Nëna e Marselit, që bashkëjetonte me një burrë, nisi të vinte shpesh për vizitë. Teuta ishte amvisë e zonja: gatime të shijshme, shtëpi që shkëlqente nga pastërtia. Vizitat nuk paralajmëroheshin; ajo shfaqej kur t’i tekej, gjithnjë me shokun e saj.
— Ah, Teutë e dashur, sa mrekulli gatuan! Djali im ka bërë zgjedhjen e duhur. Edhe ne kemi fat, se tek ish‑e dashura e tij s’gjeje asgjë për të ngrënë, — thoshte me të qeshur.
Kjo skenë u përsërit gati dy vjet. Sidomos fundjavave, Teuta rrinte me orë të tëra pranë sobës. Një ditë, shoqja e saj Bora Kryeziu nuk u përmbajt:
— Po ti pse i mban mbi shpinë? Ke për detyrë t’i ushqesh ti? Unë do t’i kisha nxjerrë jashtë me kohë. Ke familjen tënde.
— Mos më qorto, Borë, — psherëtiu Teuta. — Edhe unë po mendohem. I kam folur Marselit, por ai hesht. Për të është e lehtë; nuk është ai që lodhet në kuzhinë. E ai vazhdon të heshtë.