Ankesa e saj nuk mbaronte me kaq.
— Se ajo, — vazhdonte Teuta me zë të dridhur, — vjen gjithmonë kur Marseli s’është në shtëpi. Hyn brenda sikur të ishte pronare. Hap dollapët, mbush filxhanin me çaj për vete dhe për atë burrin që e shoqëron… pastaj shkon drejt frigoriferit, merr çfarë t’i shohin sytë dhe ulen të hanë pa pyetur fare. Po sikur ajo të ishte ushqimi i djalit tim? Asnjëherë nuk sjellin asgjë me vete. Të paktën një bukë ta merrnin me vete, por jo. Dhe kur e pyeta pse futet pa leje në frigorifer, ma ktheu: “Ç’të duhet ty? Kam ardhur te djali im.”
Bora u nxe menjëherë:
— Po pse ua hap derën fare? Le të të telefonojë më parë. Më mirë akoma, mos i lër të kalojnë pragun. Është bërë tepër e pacipë ajo grua…
Fjalët e shoqes i zunë vend në mendje Teutës. Më në fund, pas një grindjeje të ashpër me Marselin, i cili i doli në mbrojtje nënës së vet pa asnjë rezervë, ajo e humbi durimin. Debati u përshkallëzua aq shumë, saqë Teuta i kërkoi të largohej nga banesa. Dhe ai iku.
Më pas, në jetën e saj u shfaq Nard Sinani, koleg pune. Prej kohësh ai e vështronte në heshtje, por nuk kishte guxuar t’i afrohej. Kur mori vesh se ajo ishte ndarë, gjeti rastin. Filluan të dilnin bashkë, shkonin në kinema, bënin shëtitje të gjata. Nardi ishte i divorcuar dhe kishte një pasion të madh për skitë malore. Teuta, përkundrazi, kishte frikë nga lartësitë dhe nuk dinte të rrëshqiste. Në fillim shkonin të dy në fundjavë: ai ngjitej në pistë, ndërsa ajo shëtiste përreth ose ulej në ndonjë kafene duke e pritur.
Një ditë ai i propozoi martesë. Ajo pranoi pothuajse pa e menduar gjatë, sikur gjithçka të kishte rrjedhur vetvetiu. Dasmë të madhe nuk bënë; thjesht mblodhën disa miq të afërt në një lokal të vogël dhe e mbyllën me kaq.
Kaluan tre vite. Teuta nisi të vërente se gjatë dimrit Nardi largohej çdo fundjavë për në mal, pa e ftuar më as për formë të shkonte me të. Disa kolegë i hodhën një fjalë me nënkuptim:
— E kemi parë burrin tënd në pistë, në shoqërinë e një gruaje tjetër. Mbaje pak nën vëzhgim, se të ikën nga duart…
Teuta i mori me të qeshur ato fjalë, nuk deshi t’u jepte peshë. Por një mbrëmje, kur Nardi po përgatiste pajisjet për të nesërmen, ajo nuk u përmbajt:
— Pse nuk më thua të vij edhe unë me ty? Apo po shkon me ndonjë tjetër?
— Po ti vetë thua që s’di të rrëshqasësh dhe ke frikë, — u përgjigj ai shkurt. — Ç’do të bësh atje? Dhe pse duhet medoemos të jem me dikë?
Kur ajo këmbënguli, ai hezitoi një çast.
— Nesër do të shkoj me Dafinën. E kam pasur fqinje dhe shoqe klase. U takuam rastësisht atje. Jemi rritur në të njëjtin pallat. Të kam folur për të, s’e mban mend?
Teuta e pa me habi.
— Si ka mundësi? Ti më ke thënë që nuk e duroje dot, që ziheshit në oborr dhe as përshëndetje s’i jepnit njëri-tjetrit.
Nardi u përpoq ta qetësonte, duke thënë se ajo po e tepronte me dyshimet. Sipas tij, ishin thjesht miq fëmijërie dhe Dafina ishte një skiatrice e shkëlqyer; ai, i gjori, s’kishte me kë të rrëshqiste.
— Atëherë vij edhe unë nesër, — tha Teuta me vendosmëri.
— Për çfarë? Të rrish në kafene e të më shohësh nga larg?
— Edhe një shëtitje në ajër të pastër më mjafton. Apo nuk lejohet?
Biseda mbeti pezull. Asnjëri nuk lëshoi. U shtrinë për të fjetur me një heshtje të rëndë mes tyre. Të nesërmen në mëngjes, Nardi u ngrit herët, u bë gati pa i thënë pothuajse asnjë fjalë Teutës, mori çelësat dhe doli nga shtëpia, duke e lënë derën të mbyllej pas tij me një krismë të thatë.