Kur u kthye vonë atë mbrëmje, dera u hap me kujdes, sikur ai shpresonte të mos zgjonte asnjë dyshim. Teuta Mullisi e priti në heshtje, por sapo ai hoqi xhaketën, e pyeti me një ton që përpiqej të dukej i qetë:
— U kënaqe me xhiron? Pse u zgjate kaq shumë?
Nard Sinani ngriti supet.
— E çova Dafinën deri te shtëpia. Rruga ishte e gjatë.
Fjalët e tij nuk e bindën.
— Nuk të besoj, — tha ajo prerë.
Ai u acarua menjëherë.
— Pse krijon dramë pa arsye? Ti nuk di të ngasësh, unë s’kam me kë të dal. Dhe pastaj, Dafina është thjesht shoqe. Një mike e mirë.
Të nesërmen në mëngjes, Teuta u zgjua herët. Në kuzhinë, mbi tavolinë, telefoni i Nardit kishte mbetur harruar. Një sinjal mesazhi theu qetësinë. Ajo hezitoi për një çast, pastaj e hapi. Fjalët në ekran i ngrinë gjakun:
“Ishe i mrekullueshëm mbrëmë. Më pëlqeu pa masë! Herën tjetër nuk do të të lë të largohesh nga përqafimi im. Faleminderit për gjithçka, i dashuri im. Të puth. E jotja, Dafina.”
Nuk kishte më nevojë për sqarime. Çdo gjë ishte e qartë. Pa bërë zhurmë, Teuta mblodhi rrobat e tij, i futi në valixhe dhe i la në korridor. Kur Nardi u përball me to, kuptoi se dera e asaj shtëpie ishte mbyllur për të. Tani i mbetej vetëm të shkonte atje ku e prisnin përqafimet. Fati me burrat, mendoi ajo me hidhërim, nuk kishte qenë kurrë në anën e saj.
Me çantën në dorë, zbriti poshtë pallatit për të marrë pak ajër. Në atë çast, Bora Kryeziu po parkonte makinën.
— Teuta! — thirri ajo me buzëqeshje. — Si gjithmonë në nxitim. Kujtimi më telefonon që mishi në zgarë po ftohet. Dhe kemi edhe një surprizë për ty!
Teuta ngriti vetullat.
— Çfarë surprize?
Bora u afrua conspirative.
— Një shok klase i Kujtimit. Sapo është kthyer për t’u kujdesur për të atin, i cili është i sëmurë. Nëna i ka ndërruar jetë. Quhet Taulant Peshkatari, kirurg me profesion… dhe i divorcuar. Kujtimi është i bindur se do të të pëlqejë.
— Pse merreni me fatin tim? — psherëtiu Teuta. — E di që s’kam pasur shumë fat. Tani jam mësuar të jem vetëm.
— Askush s’të detyron, — ia ktheu Bora me lehtësi. — Nëse s’të bind, mbaron me kaq.
Kur mbërritën në vilë, Kujtim Shala po vinte drejt tyre së bashku me një burrë shtatlartë, me pamje sportive. Ai iu afrua Teutës, e vështroi drejt në sy dhe, me një buzëqeshje të lehtë, tha:
— Taulant.
— Teuta, — u përgjigj ajo duke i dhënë dorën. Sjellja e tij e matur i la përshtypje, por ajo nuk tha asgjë.
E shtuna kaloi shpejt. Zgara doli e përkryer, falë dorës së Taulantit — ndryshe nga përpjekjet zakonisht të djegura të Kujtimit. Qeshën, hynë në sauna, biseduan gjatë. Atmosfera ishte e ngrohtë dhe e çlirët.
Të dielën pas dreke, Taulanti iu afrua.
— Po kthehem drejt qytetit. Duhet të shoh babanë. Nëse do, të çoj unë.
— Mirë, — pranoi ajo pa hezitim.
Kujtimi dhe Bora i përcollën me shaka e përshëndetje.
Kanë kaluar dhjetë vjet që nga ajo fundjavë. Teuta dhe Taulanti vizitojnë shpesh miqtë në vilë. Janë martuar prej kohësh dhe jetojnë në një shtëpi të bukur pranë qytetit. Ai vazhdon punën si kirurg në spital, ndërsa Teuta ka zgjedhur të kujdeset për shtëpinë, për lulet në oborr dhe për të pritur çdo mbrëmje burrin që dikur iu prezantua thjesht me një emër dhe një buzëqeshje të qetë.