— Klea, po të them që nëna ime mbërrin sot dhe shtëpia është rrëmujë! — shpërtheu Besnik Qosja, duke ngritur zërin sapo hyri në kuzhinë.
— Besnik, sapo jam kthyer nga puna. U vonova pak me një mbledhje, — u përpoq të shpjegohej Klea Lufta, ende me pallton në dorë.
— Justifikime boshe! Një grua e zonja i bën të gjitha. Duhej të kishe marrë pushim sot!
— Kam nisur një projekt të ri dhe duhet ta mbyll me patjetër. Nuk më paguajnë për të qëndruar në shtëpi, — ia ktheu ajo me qetësi të lodhur.
— Pra puna jote paska më shumë rëndësi se nëna ime? Ajo po vjen nga një qytet tjetër dhe këtu s’ka asgjë gati! Të paktën bleve ushqime?
— Jo, erdha drejt e në shtëpi…
— E dija!
— …por i porosita online gjatë rrugës, — përfundoi ajo fjalinë.
— Prapë do na sjellin domate të kalbura e qumësht të prishur? Produktet duhen zgjedhur me dorë, Klea! — vazhdoi ai i irrituar.
Zilja e derës i ndërpreu. Ishte korrieri me qeset e dyqanit.
Klea sistemoi blerjet; çdo gjë ishte e freskët. Pa humbur kohë, nisi përgatitjen e darkës.
— Besnik, a më ndihmon pak? Të paktën kalo fshesën ose la enët e tua, — i kërkoi ajo.
— S’kam kohë. Duhet të shkoj në stacion të pres mamin, — tha ai duke marrë çelësat.
— Po treni mbërrin pas një ore…
— E çfarë pastaj? Po sikur të ketë trafik? S’dua të rrijë vetëm në stacion.
— Mirë, shko, — psherëtiu Klea.
Sapo ai doli, ajo iu përvesh punëve: futi pulën në furrë, përgatiti sallatën, rregulloi dhomat dhe fshiu pluhurat. Kur gjithçka mori pamje të rregullt, dera u hap.
— Klea, mbërritëm! — u dëgjua zëri i Besnikut nga korridori.
Ajo doli t’i priste.
— Mirë se erdhët, zonja Nexhmije Zylyftari. Si ishte udhëtimi?
— I tmerrshëm! — u përgjigj ajo thatë, pa përshëndetje. — Në tren mbyteshe nga vapa, fëmijët vraponin e bërtisnin. Më dhemb koka. Merri këto çanta.
Klea i mori bagazhet dhe i ftoi të uleshin në tryezë.
— Jo, nuk ha në këtë orë. Dua të pushoj menjëherë. Ku ma ke shtruar?
— Në dhomën e ndenjjes. Po sjell batanijen, — tha Klea.
— Në divan nuk fle unë. Do të hyj në dhomën tuaj; krevati aty është më i rehatshëm. Më vër çarçafë të pastër, — urdhëroi Nexhmije Zylyftari, duke bërë shenjë me dorë.
— Por… — nisi Klea.
— Asnjë “por”! E dëgjove çfarë tha mami? — e ndërpreu Besniku.
— Po ne ku do…
— Do të flemë në dhomën e ndenjjes, s’ka gjë.