Asgjë e keqe nuk do të ndodhë. Mamasë i duhet rehati.
Kleas nuk i mbeti rrugë tjetër veçse të heshtte. Me Besnikun dhe me të ëmën e tij debatet ishin të kota; çdo përpjekje për t’u shpjeguar përfundonte në mur.
Të nesërmen, Nexhmije Zylyftari u zgjua që me dritën e parë. Kur Klea hapi sytë, Besniku kishte dalë prej kohësh për në punë.
— Sa vonë që ngrihesh, moj bijë, — përplasi buzët vjehrra. — Burri yt ka ikur me kohë dhe ti s’i përgatite as mëngjesin.
— Besniku hyn në tetë, unë në dhjetë. Kështu e kemi gjithmonë orarin. Dhe ai nuk ha herët; merr diçka më pas në mensën e zyrës, — u përgjigj Klea, duke u përpjekur të ruante qetësinë.
— Nuk ha, sepse ti nuk gatuan!
— Jo, thjesht nuk ka dëshirë. I kam ofruar plot herë.
— Atëherë nuk e paske ftuar siç duhet! Djali im ka pasur gjithmonë oreks të mirë!
Klea lëshoi një psherëtimë të thellë. Të duroje vjehrrën kërkonte nerva çeliku. Vuri kafen të ziente dhe hapi dritaren që të hynte ajër i pastër.
— Ç’po bën kështu? — u ankua menjëherë Nexhmija. — Do të më zërë i ftohti! Mbylle menjëherë!
— Atëherë kaloni në dhomë, — shpërtheu Klea pa dashur.
— Mos më fol me atë ton! Kjo është shtëpia e djalit tim dhe unë rri ku të më dojë qejfi.
— Edhe unë jetoj këtu.
— Jeton sa për sy e faqe!
Apartamentin ku banonin bashkëshortët, Besniku e kishte blerë para martesës. Kjo ishte arma që Nexhmija përdorte shpesh për ta vënë në vend Kleën, duke ia kujtuar se kishte hyrë në shtëpi pa prikë e pa pasuri.
— Sot dua të dal të bëj pak pazar. Do të më tregosh ku janë dyqanet e mira. I keni mbushur rrugët me qendra tregtare, njeriu humbet fare, — vazhdoi ajo, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
— Unë do të kthehem vonë nga puna. Mund t’i kërkoni Besnikut t’ju shoqërojë, — tha Klea.
— Si nga puna? Besniku më tha se ti kishe marrë leje për ardhjen time! — u ngrit zëri i vjehrrës.
— Leje? Kush ma jep tani? Kam një projekt që më digjet në duar.
— Ja pra! Djali im s’ka gabuar kur tha se je zhytur pas karrierës dhe e ke lënë familjen në plan të dytë!
— Zonja Nexhmije, nuk kam lënë askënd pas dore.
— Kështu thua ti! Me Besnikun ramë dakord që do të më shoqërosh kudo, do të ma tregosh qytetin. Çfarë të bëj unë, të rri gjithë javën vetëm në shtëpi?
— Po pse nuk më pyetët nëse kam kohë?
— Shiko si flet! Unë vij vetëm një herë në gjashtë muaj. Duhet të gjesh kohë patjetër!
— Më falni, por unë nuk jam vajza juaj. Keni djalin tuaj; le t’ju shoqërojë ai, — ia ktheu Klea ftohtë dhe doli nga kuzhina, duke e lënë Nexhmijen të vetme mes zhurmës së filxhanëve.