Kafenë as që e preku me dorë. E la filxhanin mbi banak, u vesh me nxitim dhe doli nga shtëpia drejt punës, me një shtrëngim të hidhur në kraharor.
Sapo dera u mbyll pas Kleas, Nexhmije Zylyftari mori menjëherë telefonin.
— Besnik, o bir, Besnik! — nisi ajo me zë të dridhur sapo ai u përgjigj. — Gruaja jote… ajo…
Nga ana tjetër e receptorit u dëgjuan psherëtima të rënda dhe ngashërime të sforcuara.
— Çfarë ka ndodhur, mami? — u alarmua Besniku.
— Ajo më tha se nuk jam askushi për të! Se s’ka ndërmend të më ndihmojë në asgjë! — bëri një pauzë dramatike dhe vazhdoi me ton të lënduar. — Më tha që, po të dua shoqëri, le të merresh ti me mua, se je djali im! Më foli me arrogancë, ngriti zërin… dhe iku në punë pa më ofruar as një filxhan çaj!
— Klea e bëri këtë? S’e besoj dot…
— Po, po, ajo “e ëmbla” jote! Bën si dele para teje, por sot ulërinte si e tërbuar! Ah, sikur ta dëgjoje, — u shfry me zhurmë Nexhmija. — Eja, të lutem. Ç’të bëj këtu vetëm?
— Mami, jam në turn në fabrikë. S’mund ta lë punën kështu. S’kam kujt t’ia lë procesin, — u justifikua ai.
— Atëherë detyroje të vijë ajo! Ty të dëgjon. Mua mund të më poshtërojë sa të dojë. Është e lehtë të grindesh me një grua të moshuar e të pafuqishme, — rënkoi ajo me patetizëm.
— Mos u shqetëso. Do ta marr në telefon tani. Qetësohu, shtrihu pak dhe pusho.
Menjëherë pasi mbylli me të ëmën, Besniku thirri Kleën.
— Përse e ofendove nënën time? — e pyeti ashpër, pa hyrë në hyrje.
— Nuk kam fyer askënd, Besnik.
— Atëherë pse më telefonon duke qarë? Sot duhej të rrije me të, ta shoqëroje për pazare. E le vetëm dhe ike!
— Duhej? Kush e vendosi këtë?
— Unë dhe mami ramë dakord që kështu ishte më praktike.
— Praktike për kë?
— Për të gjithë!
— Për të gjithë, përveç meje, me sa duket. Askush nuk më pyeti nëse mundem.
— Ajo ta tha që në mëngjes. Mund të kishe marrë shefin e të kërkoje leje.
— E di shumë mirë që po merrem me një projekt të rëndësishëm. Kam investuar muaj të tërë pune. Është thelbësore ta përfundoj dhe ta dorëzoj vetë.
— Mund t’ia kaloje dikujt tjetër. S’do të shembej bota.
— Që pagesën ta marrë dikush tjetër në vendin tim?
— Për një javë nuk do të ndryshonte gjë!
— Sipas teje, ndoshta.
— Mjaft! U lodha duke u grindur. Kërko leje dhe kthehu në shtëpi. Mami po pret, — urdhëroi Besniku dhe e mbylli telefonin pa i dhënë kohë të përgjigjej.
Klea mbeti për disa çaste me celularin në dorë, e shtangur. Zhurma e zyrës rreth saj i dukej e largët.
— Çfarë ndodhi? Pse u zbehe kështu? — iu afrua Gresa Frashëri sapo Klea përfundoi telefonatën.