— Si arritët në përfundimin se unë s’kam të drejtë ta kaloj verën në atë vilë? — shpërtheu me nervozizëm Hyrie Tafa. — Unë jam rritur në atë shtëpi, aty kam lënë gjithë fëmijërinë time!
— Teto Hyrie, prit pak, — iu përgjigj me qetësi Dafina Gashi. — Vitin e kaluar ju morët çdo qindarkë për pjesën tuaj të pronës. Pagesa u bë e plotë.
Pse nuk na njoftoni kur vini? Si hyni me çelësin tuaj dhe silleni sikur jeni pronarja, ndërkohë që ne nuk jemi këtu?
Dy vite më parë, Dafina ishte bërë më në fund pronare e një vile të rehatshme jashtë qytetit. Për afro tetë vjet, ajo dhe bashkëshorti i saj, Mentor Lika, kishin kursyer me kujdes për të realizuar këtë ëndërr. Ajo dëshironte një vend ku të pushonte larg zhurmës dhe ritmit të lodhshëm urban.
Zgjedhja nuk kishte qenë e lehtë. Ata kishin parë dhjetëra prona, kishin krahasuar zona të ndryshme dhe kishin peshuar çdo detaj për të kuptuar se ku do të ndiheshin më mirë.
Mentori ishte i dhënë pas peshkimit, ndaj këmbëngulte që vila të ishte pranë një liqeni ose lumi. Dafina, përkundrazi, nuk kishte asnjë interes për peshkun; ëndrra e saj ishte të hapej dritarja në mëngjes e të shihte pyllin, të merrte shportën dhe të mblidhte kërpudha e manaferra.
Një vilë familjare ekzistonte prej kohësh, por ajo ishte në emër të tezes së saj, Hyrie Tafës.
Pas vdekjes së nënës së Dafinës dhe më pas të gjyshes, Hyria u hodh menjëherë në veprim për të siguruar pronën. Ajo luftoi me çdo mjet që shtëpia të mbetej vetëm e saj.
— Dafina, të lutem, ki ndërgjegje! — i kishte thënë asokohe. — Hiq dorë nga pjesa jote. Si mund ta ndajmë shtëpinë e prindërve të mi? Nga nëna ke marrë apartament me trashëgimi. Unë s’kam kërkuar asgjë nga ajo, megjithëse me Shpresa Mollën jam motër e një barku. Të paktën vilën ma lër mua! Nuk po të ndaloj të vish kur të duash. Dyert do të jenë gjithmonë të hapura për ty dhe Mentor Likën. Vetëm nënshkruaj dokumentet.
E bindur nga këmbëngulja e saj, Dafina hoqi dorë nga pjesa që i takonte ligjërisht si trashëgimtare e radhës së parë. Kështu, Hyrie Tafa u bë pronarja e vetme e shtëpisë së fortë mbi truallin prej gjashtë dynymësh.
Mirëpo, sapo dokumentet u firmosën, qëndrimi i tezes ndryshoi. Dafina dhe Mentori u përpoqën disa herë të shkonin për pushim, por çdo herë Hyria gjente një arsye për t’i kthyer mbrapsht.
— Mos ejani tani, — u thoshte ajo. — Kam nisur rinovimin. Do të ndërroj letrat e murit, do të lyej tavanet. Dyshemeja në disa dhoma është dëmtuar, duhet zëvendësuar. Ka rrëmujë e pluhur kudo, s’do të pushoni dot. Kur ta mbaroj, atëherë hajdeni.
Pas dy muajsh, Dafina provoi sërish. Këtë herë arsyeja ishte shëndeti.
— Nuk jam mirë fare, — u ankua Hyrie Tafa. — Jam shtrirë në apartamentin e qytetit, mezi çohem. Vetë në vilë prej një muaji nuk kam shkelur atje.