— As atje nuk kam qenë fare! — vazhdoi ajo me zë të dobët. — Më fal, Dafina, por s’mund të vij të të pres, as çelësat nuk t’i jap. Ta shtyjmë vizitën për më vonë? Sapo të ndjehem më mirë, do të të marr vetë në telefon.
Pas kësaj bisede, Dafina Gashi e kuptoi qartë se prania e saj në vilë nuk ishte e mirëpritur. Nuk këmbënguli më. Kaluan dy vite dhe, duke parë se dera e asaj shtëpie mbetej e mbyllur për të, vendosi të kërkonte një truall të sajin, ku të ndërtonte diçka për vete dhe familjen.
Planet e reja i ndau me kushërirën e saj, Shpresa Molla, vajzën e Hyrie Tafës. Ato mbanin herë pas here kontakt, duke u përpjekur të mos e linin lidhjen të shuhej.
— S’po na ecën fare, — u ankua Dafina gjatë një telefonate. — Unë dhe Mentori nuk po gjejmë dot gjuhë të përbashkët. Çfarë i pëlqen atij, mua më duket e papërshtatshme; dhe anasjelltas. Jemi lodhur duke debatuar.
Ajo psherëtiu thellë.
— Më vjen keq që në fshatin ku ndodhet vila jonë nuk del asnjë pronë në shitje. Do ta blija me gjithë qejf një shtëpi aty. Ka pyllin përreth, lumin afër… është vend ideal.
— Është vërtet e vështirë të gjesh diçka të hajrit këto kohë, — ia ktheu Shpresa. — Ne për apartamentin tonë kërkuam gati një vit. Paratë nuk na dilnin boll, por na duhej patjetër me dy dhoma, jemi shumë veta në familje.
Ajo qeshi lehtë.
— Në fund na buzëqeshi fati. Gjetëm një dy dhoma me çmim më të ulët, por vetëm sepse kishte “histori” pas vetes. Gjithsesi, edhe për ju do të vijë dita e mirë. Do ta gjeni vendin që ju takon.
Dy javë më pas, Dafina mori një telefonatë të papritur nga Hyrie Tafa.
— Dëgjova që po kërkon të blesh vilë, — hyri ajo drejt e në temë.
— Po, kemi vendosur me Mentor Likën të merremi pak me tokën. Nga e morët vesh?
— Ma tha Shpresa. Dhe mendova… pse të mos ju ndihmoj? A do ta blije vilën time?
Zemra e Dafinës rrahu më fort. Nëse kjo realizohej, do t’i kursente shumë mundime.
— Por kam një kusht, — shtoi Hyrie Tafa me ton të prerë. — Nuk pranoj pagesa me këste. Shuma duhet e plotë dhe menjëherë. Paratë në dorë.
Ajo foli me një lloj hidhërimi.
— Njeriu u bën nder të afërmve, u jep afate, dhe pastaj vrapon pas tyre vite me radhë për t’i marrë lekët. Unë nuk dua të përfundoj ashtu.
— Sa kërkoni për vilën? — pyeti Dafina me kujdes.
Kur dëgjoi shifrën, iu duk sikur toka iu drodh nën këmbë. Ajo dhe Mentori nuk i kishin ato para.
— Teze Hyrie, ndoshta mund të na e ulni pak çmimin? — guxoi ajo. — Na mungojnë plot treqind mijë lekë…
— E dija! — shpërtheu tjetra. — Po e nxjerr nga zemra atë shtëpi, thashë t’i bëj një të mirë mbesës sime, meqë po endet pa gjetur truall. Dhe ti guxon të më kundërshtosh çmimin?
Zëri i saj u bë i ftohtë.
— Kërko më lirë diku tjetër, nëse mendon se gjen. Ndoshta bëra gabim që u përpoqa të merresha me këtë punë.
Dafinës i digjej shpirti për ta pasur atë vilë dhe, megjithëse e dinte se shuma ishte e rëndë për mundësitë e tyre, ajo nisi të mendojë seriozisht si ta siguronte diferencën që u mungonte.