Vendosmëria e Dafinës u kthye shpejt në veprim. Ajo foli hapur me Mentor Likën dhe i propozoi që shumën që u mungonte ta merrnin me kredi.
Kur dëgjoi çmimin që kishte vendosur Hyrie Tafa, Mentori mbeti i shtangur.
— Po ajo e ka çuar në qiell vlerën! — tha me nervozizëm. — Dafinë, ajo shtëpi nuk kushton aq. Hyrie po përpiqet të fitojë në kurrizin tonë. E di shumë mirë që, po ta ofrojë truallin ty, ti s’do të thuash jo.
Ai i kujtoi se kursimet i kishin llogaritur për blerjen dhe për rregullimet që duheshin bërë: jo vetëm për ta marrë pronën, por edhe për ta sistemuar siç duhet.
— Me këto para do ta blinim dhe do ta rregullonim pa hyrë në borxhe. Sinqerisht, s’po më pëlqen aspak kjo sjellje e saj, — shtoi ai.
Por Dafina nuk lëshoi pe.
— Mentor, një mundësi e tillë nuk vjen dy herë. Nëse ia shet dikujt tjetër, mbaroi puna për ne. Do të mbetemi gjithmonë me pengun në zemër.
Ajo foli me zë më të butë.
— Ajo vilë është pjesë e jetës sime. Aty kam kaluar verat e fëmijërisë, aty kam kujtimet me gjyshërit, me mamin… Nuk është thjesht një shtëpi pushimi për mua.
Pastaj shtoi me vendosmëri:
— Kredinë do ta mbaj unë mbi supe. Do ta shlyej nga paga ime, pa të kërkuar asnjë lek. Të lutem, le ta marrim.
Dashuria për të shoqen e bëri Mentor Likën të pranojë. Në bankë morën 300 mijë lekë dhe, pa humbur kohë, ia dorëzuan të gjitha Hyrie Tafës. Megjithatë, Mentori këmbënguli që çdo gjë të formalizohej me shkrim.
— Ja ku arritëm, — u ankua Hyrie, ndërsa nënshkruante me padurim. — Nga të afërmit po kërkohen letra e deklarata! Mendoni se do t’ju mashtroj?
Ajo u përpoq të dukej e fyer.
— Kam ndërgjegje të pastër. Asnjëherë s’i kam bërë keq njeriu, as nuk kam mashtruar kënd. Më vjen keq që dyshoni, Mentor.
— Kohët janë të pasigurta, Hyrie Tafa, — u përgjigj ai qetësisht. — Të gjithë duan garanci. Kur do ta bëjmë kalimin e pronësisë?
— Shumë shpejt, — u përgjigj ajo thatë. — Do t’ju marr në telefon këto ditë.
“Shumë shpejt” u zgjat pothuajse dy muaj. Çdo herë dilte një justifikim i ri. Mentor Lika nisi të ndiente se Hyrie nuk po ndahej dot nga prona. U desh këmbëngulje e fortë që më në fund dokumentet të kalonin në emrin e tyre.
Dimrin e kaluan të qetë. Shtëpia kishte ngrohje dhe ata shkonin shpesh edhe në ditët e ftohta; vendi ishte i banueshëm gjatë gjithë vitit.
Në fillim të marsit, Dafina mori një telefonatë të papritur nga Hyrie Tafa.
— Çfarë planesh ka burri yt për fundjavën? — pyeti ajo me një ton sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
— Do të shkojmë në vilë, si zakonisht. Pse, keni ndonjë gjë? — u habit Dafina.
— Shumë mirë! Atëherë më merrni edhe mua. Fidanët më janë rritur, dua t’i mbjell në serë.
Dafina mbeti e hutuar.
— Po ju, Hyrie Tafa, keni blerë ndonjë vilë tjetër? Ku? Afër nesh?
— Çfarë blerjeje? — u nxeh ajo. — Do t’i mbjell në vilën time. Domethënë, në tuajën… po më ngatërrove! Kur të niseni, më merrni me vete. Të shtunën herët në mëngjes do të jem gati, me kutitë e fidanëve të përgatitura.