Dafinës nuk i erdhi aspak mirë nga ajo që dëgjoi.
— Hyrie Tafa, përse e keni marrë si të mirëqenë që do të mbillni perime në vilën tonë me Mentorin? Ne i kemi bërë planet tona. Madje po mendojmë ta zhvendosim serrën dhe këtë vit nuk do të hapim fare kopsht. Do të blejmë pleh kimik dhe do ta shpërndajmë nëpër truall, se toka është e varfër dhe nuk prodhon si duhet.
— Si nuk do të mbillni?! — shpërtheu Hyrie Tafa. — Domethënë gjithë ai muaj pune më paska shkuar dëm? Kam mbirë farat, jam kujdesur për çdo fidan, kam blerë plehra të posaçme për to. Dhe tani më thua që më latë pa kopsht?
Biseda përfundoi keq. Hyrie Tafa nuk pranonte kurrsesi që nuk do të kishte më dorë në atë tokë. Kur Dafina ia tregoi Mentorit me hollësi gjithçka, ai buzëqeshi me ironi.
— Hallë e guximshme qenka, — tha ai. — Na e shiti vilën, por ende sillet sikur është zonja e shtëpisë. Duhet t’ia vësh kufirin, Dafina. Mos e lejo të na hipë në kokë. Dhe, të lutem, mos e fto më për vizita. Ajo është nga ata njerëz që vijnë për një natë dhe rrinë një muaj.
Të dy punonin me orar të plotë, ndaj në vilë shkonin vetëm fundjavave. Pas ca kohësh nisën të vërenin gjëra të çuditshme. Në banjë shfaqeshin peshqirë të lagur, enë të përdorura mbeteshin në kuzhinë pa u larë, ndërsa disa zbukurime të vogla prej porcelani nga salloni zhdukeshin pa gjurmë.
— Kam një dyshim të fortë, — tha Mentori një mbrëmje. — Më duket se Hyrie Tafa po na bën vizita të padeklaruara. Ç’të thuash, të vijmë çdo mbrëmje për ca ditë rresht dhe ta zëmë në befasi?
Dafina pranoi.
Dhe ashtu ndodhi. Një pasdite të zakonshme jave, e gjetën hallën brenda, duke lëvizur lirshëm si në pronën e saj. Kishte hyrë me çelësin që ende e mbante dhe po rregullonte gjërat sipas qejfit.
— Dafina, a je në vete? — u indinjua ajo kur mbesa i kërkoi llogari. — Kjo është shtëpia e prindërve të mi! Kam të drejtë të vij kur të dua. Apo do t’i prishësh marrëdhëniet me mua?
— Hyrie Tafa, dorëzoni çelësat. Përndryshe, do të detyrohem të lajmëroj policinë, — ndërhyri Mentori me ton të prerë. — Kjo është pronë e jona. Po shkelni ligjin.
— Qenke bërë shumë i ditur, — tha ajo me përqeshje. — Dafina, pse hesht? Thuaji burrit të mos ma ngrejë zërin!
Por këtë herë Dafina nuk u tërhoq. Çelësat iu morën menjëherë, dhe të nesërmen drynat u ndërruan. Që nga ajo ditë, Hyrie Tafa e mbajti mëri dhe ndërpreu çdo kontakt me mbesën.
Gerda Gjini nuk e mbështeti të ëmën; ajo doli hapur në krah të kushërirës. Përmes Gerdës, Dafina i çoi ftesë hallës për Vitin e Ri, por përgjigjja ishte refuzim i thatë. Më pas, Hyrie Tafa u ankua te disa të afërm të largët, duke thënë se mbesa e kishte zhveshur nga gjithçka.