Taulant Kovaçi vendosi brinjët e tymosura në raftin e tij në frigorifer dhe e mbylli derën me një shtytje të thatë.
— Dëgjo, Vjosa, që nga nesër do ushqehesh me paratë e tua. Gjysmën e rrogës ia dërgon djalit dhe unë duhet të mbaj të dy me bukë?
Unë rrija pranë sobës, duke mbajtur në dorë një tenxhere bosh.
— E ke seriozisht këtë që po thua?
— Krejt seriozisht. Unë fitoj për veten time, ti për veten tënde. Nëse do ta ndihmosh djalin, bëje, por jo me shpenzimet e mia.
U kthye me pjatën në dorë dhe u fut në dhomë. Në të kishte mish, patate të skuqura dhe sallatë të freskët. Unë hodha sytë nga tenxherja ime e zbrazët dhe pastaj nga frigoriferi.
Ana e majtë ishte “territori” i tij: pate, sallam i shtrenjtë, djathë i importuar, ullinj. Në të djathtën, pjesa ime: një pako shkopinjsh me shije gaforreje dhe tre vezë. Punoja si arkëtare; paga më shkonte për faturat dhe për ndihmën që i dërgoja djalit.
Pas një jave, ndërsa kaloja pranë dhomës me një filxhan çaji në dorë, Taulanti më thirri:
— Ç’ke që je dobësuar kaq shumë? Mos je futur në dietë?
Nuk iu përgjigja. E dinte shumë mirë çfarë haja. Makarona pa pikë vaji, sepse vaji kishte mbaruar dhe s’kishte para për të blerë tjetër.
Ai rrinte i shtrirë në divan, përtypte gjoks derri të tymosur dhe ndiqte televizorin.
— Ja pra, menu ekonomike dhe pa yndyrë. Bën edhe për shëndetin! — qeshi me zë dhe futi në gojë një copë tjetër mishi.
U ktheva në kuzhinë pa thënë asnjë fjalë. U ula në stol dhe vështrova nga dritarja derisa duart pushuan së dridhuri.
Tri javë më vonë, Taulanti shpalli me krenari se do të festonte jubileun. Pesëdhjetë vjet — për të, një datë me peshë.
— Do ftoj rreth pesëmbëdhjetë veta. Çunat e garazhit, disa nga puna, madje edhe shefi. Do të përgatisësh tryezën, kuptohet vetë.