Unë vazhdova të mbledh thërrimet nga tavolina, pa u kthyer nga ai.
— Me çfarë parash? — e pyeta qetësisht.
Ai ma ktheu menjëherë, me një ton të ashpër:
— Me të tuat, sigurisht. Ç’pyetje është kjo? Je zonja e shtëpisë apo jo? Apo do që të turpërohem para njerëzve?
Lecka në dorën time ishte e lagur dhe e ftohtë akull. E fërkoja sipërfaqen e tavolinës edhe pse ajo shkëlqente prej kohësh. Thjesht kisha nevojë të mbaja duart të zëna.
— Mirë, Taulant Kovaçi. Do ta përgatis tryezën, — thashë më në fund.
Ai lëshoi një psherëtimë të kënaqur dhe doli nga kuzhina. Unë mbeta aty, duke parë leckën që më varej në dorë. Brenda meje diçka u këput në heshtje — si një fill i hollë që është tërhequr gjatë e më në fund dorëzohet.
Ditën e pesëdhjetëvjetorit, Taulanti që herët në mëngjes sillej para pasqyrës. Drejtonte jakën e këmishës, rregullonte flokët, hidhte parfum me bollëk. Rreth orës gjashtë nisën të vinin të ftuarit. Burra me shishe në duar, me zëra të lartë dhe të qeshura të zhurmshme. Shtrëngime duarsh, përqafime, goditje shpatullash. Ai rrezatonte krenari, pranonte urimet si të ishte hero.
— Po zonja e shtëpisë ku është? — pyeti shefi i tij, një burrë trupmadh me prerje të shkurtër.
— Ja, në kuzhinë është ende! — u përgjigj Taulanti me mburrje. — Është flori, i bën të gjitha vetë, me duart e saj. E shtron tryezën siç duhet!
Qëndroja në kuzhinë dhe dëgjoja. “Flori.” “Siç duhet.” Mora tenxheren e madhe dhe dola në sallon. E vendosa ngadalë, pikërisht në mes të tavolinës, përpara tij.
Zhurma u shua menjëherë. Taulanti vështroi tenxheren, pastaj mua. Brenda kishte makarona të ziera tej mase, nga ato më të lirat, të ngjitura me njëra-tjetrën, pa ngjyrë e pa shije.
Pranë tyre lashë një pako kripe.
— Vjosa, ç’është kjo? — zëri i tij u drodh.
E pashë drejt në sy.
— Kaq mund të përballoj. Para tre muajsh, Taulant Kovaçi vendosi që unë do të ushqehem me paratë e mia. Jam arkëtare. Rroga më mjafton për faturat, të cilat i paguaj vetëm, dhe për t’i dhënë një dorë djalit. Ndërsa unë haja këtë, — tregova tenxheren, — ai çdo mbrëmje shtrohej me brinjë të tymosura e peshk të shtrenjtë. Dhe thoshte se kjo ishte mënyra si duhej të ishte.