Fjalët e mia ranë në dhomë si gurë të rëndë.
Heshtja që pasoi ishte aq e thellë, sa dëgjohej pikëzimi i ujit nga rubineti në kuzhinë. Shefi uli ngadalë pirunin mbi pjatë, ndërsa njëri prej burrave shtyu karrigen mbrapa, sikur papritur tavolina ishte bërë e padurueshme.
— Vjosa, mbylle gojën menjëherë! — u hodh Taulant Kovaçi në këmbë. Fytyra iu skuq, damarët në qafë iu frynë. — Çfarë po flet kështu para të gjithëve?!
Pa e ngritur zërin, futa dorën në xhepin e përparëses dhe nxora faturat e palosura me kujdes. I vendosa mbi tavolinë, pranë tenxheres me makarona të ziera.
— Pagesat e tre muajve të fundit. Të gjitha në emrin tim. Të gjitha të shlyera nga unë.
Letra e bardhë mbi mbulesën e tavolinës dukej më e rëndë se çdo pjatë me mish që kishte ngrënë ai. Shefi mori njërën prej tyre, e hapi, e vështroi gjatë dhe pastaj ngriti sytë drejt Taulantit.
— Taulant… është e vërtetë kjo? E ke lënë gruan të jetojë vetëm me makarona, ndërkohë që ti shtroheshe si në restorant?
Ai hapi gojën, por fjalët nuk dolën. Sytë e tij më ngulën me një përzierje inati dhe frike. Në atë shikim kishte edhe diçka tjetër: kuptimin se fasada që kishte ndërtuar po shembej aty, përpara të gjithëve.
— Ajo gënjen! — shpërtheu më në fund. — I çon lekët djalit. Çfarë jam unë, bankë për të gjithë?!
— Mjaft, Taulant, — ndërhyri një nga burrat në fund të tavolinës. — Boll më. Mos e thello më keq.
Zëri i tij ishte i qetë, por i prerë. Askush nuk qeshi. Askush nuk foli më.
Nxora nga çanta çelësat e apartamentit dhe i lashë mbi tavolinë. Zhurma metalike mbi dru tingëlloi si vulë përfundimtare. Pastaj u ktheva drejt korridorit. Valixhja ime kishte qëndruar aty që në mëngjes, e mbushur me pak rroba, dokumentet e mia dhe ca kursime të mbledhura me mund.
Hapat e mi jehuan në dysheme. Pas meje dëgjova lëvizje të rrëmujshme, karrige që përplaseshin, frymëmarrje të rënduara.
— Vjosa, ndalu! Ku po shkon?! — zëri i Taulantit u thye në…