…një britmë.
Nuk u ktheva pas. Dora më kapi fort dorezën e valixhes, ndërsa me tjetrën hapa derën.
— Më mirë po iki edhe unë, — dëgjova zërin e shefit që vinte i sikletosur nga pas. — Festa doli ters.
Pasuan zhurma të çrregullta: karrige që shtyheshin me nxitim, hapa që zvarriteshin në dysheme, pëshpërima të ulëta. Dikush shau nën zë. Unë e tërhoqa derën pas vetes me qetësi dhe nisa të zbres shkallët, pa nxituar, por pa ndalur.
Jashtë ajri ishte i freskët, por nuk më kapi të ftohtit. Ndoshta sepse brenda meje gjithçka kishte marrë flakë prej kohësh. Valixhja nuk rëndonte; kisha marrë vetëm domosdoshmëritë: pak rroba, dokumentet dhe kursimet e mia. U ndala një çast pranë hyrjes së pallatit dhe hodha sytë lart. Dritat e apartamentit ishin ende ndezur. E imagjinova Taulant Kovaçin në mes të dhomës tashmë të zbrazët, përballë tryezës me tenxheren e makaronave dhe faturat e shpërndara.
Telefoni më dridhi në xhep. Nuk e nxora fare — e dija kush ishte. S’kishte asgjë për të thënë. Një javë më parë kisha rregulluar gjithçka me shoqen time; ajo po më priste.
U drejtova për nga stacioni i autobusit. Pajisja vibroi sërish, pastaj edhe një herë. Më në fund e nxora dhe ia mbylla zërin. Nuk doja të dëgjoja më asnjë tingull që vinte prej atij apartamenti, prej atij njeriu.
Le t’i shijojë tani brinjët e tymosura vetëm. Le të ndajë frigoriferin me heshtjen e vet. Unë nuk do të rri më përballë tij, duke e parë teksa përtypet para televizorit, ndërsa unë mbytesha me makarona pa shije dhe me fjalë të pathëna.
Autobusi mbërriti shpejt. U ula pranë dritares dhe mbështeta kokën pas xhamit. I mbylla sytë. Përpara më priste e panjohura, por për herë të parë ajo e panjohur më përkiste vetëm mua. Në të nuk kishte vend për Taulant Kovaçin, për mishrat e tij të kripur dhe buzëqeshjen përçmuese.
Përvjetori, në fund të fundit, doli i suksesshëm.
Thjesht jo ashtu siç e kishte parashikuar festari.