Për një kohë të gjatë rrija duke e ngulur shikimin te telefoni. Gentian Rexha kishte telefonuar tashmë tri herë atë mbrëmje, por unë nuk e hapa. Në ekran shkëlqente ora – dhjetë e gjysmë e natës. Deri para pak javësh, në atë orë zakonisht laja enët, fshija tryezën dhe sistemoja rrobat e lara. Tani isha mbështetur në divan, me një filxhan çaji të ftohur në dorë, dhe përpiqesha të kuptoja si kishte mundësi që brenda tri javësh jeta ime ishte përmbysur kaq shumë.
Gjithçka nisi atë mbrëmje të zakonshme. U ktheva nga puna rreth orës tetë, e lodhur deri në palcë. E hodha çantën mbi karrige dhe nxora nga frigoriferi qoftet që i kisha përgatitur në mëngjes. Sapo vendosa tiganin mbi sobë, Gentiani hyri në kuzhinë.
— Po darka ku është, Majlindë? — tha me një ton të qetë, por pas atij qetësimi ndjehej qartë një nervozizëm i përmbajtur.
— Po i ngroh, edhe pesë minuta dhe mbaron, — iu përgjigja pa e parë në sy.
Ai iu afrua tryezës dhe kaloi gishtin mbi sipërfaqe.
— Prapë pluhur. Kudo pluhur. A pastron fare ti?
Nuk fola. Vetëm ktheja qoftet nga njëra anë në tjetrën. Duart më dridheshin — ndoshta nga rraskapitja, ndoshta nga mllefi që më mblidhej brenda.
— Jam e lodhur, Gentian. Tani edhe punoj.
— S’ke pse punon! — zëri iu ngrit menjëherë dhe unë u drodha. — Ç’na duhet puna jote kur shtëpia është rrëmujë, darka mungon dhe unë pres kot?
Sa herë e kishim bërë këtë bisedë? I kisha shpjeguar pafund që të ardhurat nuk mjaftonin. Apo mendonte se ishte luks të shkoje te parukierja një herë në tre muaj?
— Na duhen para, — thashë me zë të ulët. — Me rrogën tënde mezi mbushim frigoriferin.
— Duhet të dimë të kursejmë! Gratë e tjera ia dalin, vetëm ti…
E la fjalinë pezull dhe u kthye nga dritarja. Fika sobën, vendosa pjatën para tij dhe u ula përballë. Ndjeja sikur diçka po më shtrëngonte kraharorin nga brenda.
— Dëgjo, — më pa drejt e në sy. — Mendoj se duhet të jetojmë ca kohë veç. Kam nevojë të qartësohem.
— Si the? — më dukej sikur nuk po e dëgjoja siç duhet.
— Të pushojmë nga njëri-tjetri. Një shok ma sugjeroi. Edhe ata u ndanë për pak dhe më pas çdo gjë u rregullua. Unë do shkoj te mamaja për disa kohë. Ti ndërkohë mendo si do ta vazhdosh jetën.
U ngrit pa e prekur fare ushqimin dhe doli nga kuzhina. Unë mbeta përballë pjatës me qoftet që tashmë po ftoheshin. Një lëmsh më ishte ngjitur në fyt dhe mezi merrja frymë.
Po largohej. Thjesht po ikte.
Brenda një ore kishte mbledhur rrobat në një çantë. Banesa ishte e imja, trashëgim nga gjyshja, ndaj ai ishte ai që duhej të largohej. E shoqërova deri te dera. Doja të thosha diçka, çfarëdo, por ai vetëm bëri një shenjë me dorë.
— Do flasim.
Dera u mbyll me një zhurmë të thatë. Qëndrova në korridor duke dëgjuar heshtjen. Një heshtje e panjohur për atë shtëpi. As gërhitje nga dhoma e gjumit, as ankesa, as kritika të përditshme.
Dy ditët e para qava pa pushim. Në tualetin e zyrës, në kuzhinë, para se të flija. Si do ia dilja vetëm? Ç’do bëhej me mua? I telefonova mamit; erdhi menjëherë dhe më përkëdheli flokët si të isha ende fëmijë.
— Bijë, ndoshta është për të mirën tënde, — më tha butë ndërsa më fshinte lotët. — Shiko si je katandisur. Je rraskapitur krejt.
Nxori disa para nga çanta dhe m’i futi në dorë.
— Shko rregullo flokët. Mos kurse për veten, Majlindë.
I shikoja kartëmonedhat në pëllëmbë dhe ndjeva se brenda meje po lëvizte diçka e çuditshme, një ndjenjë që nuk dija ende si ta quaja.