pastaj me dëshirë të vërtetë. Në punë ndryshimi im nuk kaloi pa u vënë re. U bëra më e pranishme, më e përfshirë, merrja iniciativa pa pritur t’i kërkonte dikush. Një paradite, shefi më thirri në zyrë.
— Majlinda, po mendojmë të të ngremë në detyrë. Paga do të rritet, por edhe përgjegjësitë do të jenë më të mëdha. A je gati?
E pashë, sikur të mos i kisha dëgjuar saktë fjalët. Zemra më rrihte fort, por zëri më doli i sigurt.
— Po, pranoj.
Do ta përballoj. Tani e di që mundem.
Dy javë më pas, me Zana Gjokën prenotuam disa ditë pushimi në bregdet. Një paketë e thjeshtë, jo e shtrenjtë, vetëm për një javë. Hezitova gjatë para se të paguaja — a ishte e drejtë të shpenzoja para vetëm për veten? Pastaj i dhashë përgjigje vetes: nëse jo tani, kur?
Deti na priti i ngrohtë, me erë të kripur që të mbushte mushkëritë. Rrinim shtrirë në rërë me orë të tëra, hanim akullore si vajza të vogla dhe flisnim pafund deri natën vonë. Zana më fotografonte pa pushim me telefon.
— Shihe veten! Po ndriçon!
Mora celularin dhe vështrova ekranin. Fytyra ime e nxirë nga dielli, flokët e shpupurisur nga era, buzëqeshja e hapur, pa frikë. A isha unë ajo grua?
— Dukesh si protagoniste telenovele pas divorcit, — qeshte Zana. — E ka gjetur më në fund veten!
— Ndoshta vërtet e kam gjetur, — thashë me zë të ulët.
Kur u ktheva në shtëpi, Gentian Rexha telefonoi sërish. Këtë herë nuk humbi kohë me hyrje.
— Duhet të takohemi. Të flasim.
— Për çfarë?
— Për ne. Duhet të vendosim si do vazhdojmë.
Pranova. U lamë në kafenë “Petulla dhe Kafe”, vendi ynë i dikurshëm ku kalonim mbrëmje të tëra.
Shkova para tij. Porosita një kafe dhe u ula pranë xhamit. Zilja mbi derë tingëlloi lehtë — ai hyri. Dukej i lodhur, i dobësuar në fytyrë. U ul përballë meje dhe i bëri shenjë kamerieres.
— Një porcion petulla, ju lutem.
Heshtja na mbështolli për disa çaste. Unë pija ngadalë, duke vështruar rrugën jashtë. Ai rrotullonte telefonin mes gishtave.
— Dëgjo, Majlindë… me mamanë është bërë e padurueshme. Fut hundët kudo, më kritikon nga mëngjesi në darkë. Jam lodhur.
Unë nuk isha lodhur kur ai më kritikonte mua çdo ditë?
— Më vjen keq, — thashë pa emocion.
— Atëherë? A u mendove? Do ta lësh atë punë? Të kthehemi si më parë?
E vështrova drejt në sy. Qëndrimi i tij i sigurt, i mbështetur pas karriges, krahët e kryqëzuar. Asnjë pikë dyshimi që do të pranoja.
— Gentian, unë nuk dua të kthehem pas.
Ai rrudhi ballin.
— Ç’do të thotë kjo?
— Kam kuptuar se ndarja është zgjidhja më e mirë për ne. Nuk jemi të duhur për njëri-tjetrin.
— Po flet seriozisht?! — u drejtua papritur.
— Plotësisht.
Faqet iu skuqën.
— Ke ndryshuar, Majlindë. S’të njoh më.
— Për herë të parë po njoh veten, — iu përgjigja qetë.
U ngrit vrullshëm, karrigia gati u rrëzua.
— Bëj si të duash! Do pendohesh!
Doli me hapa të shpejtë. Zilja mbi derë ushtoi sërish. Kamerierja u afrua.
— Janë pesëqind e tridhjetë lekë.
Nxora paratë pa thënë asnjë fjalë. As porosinë e vet nuk e pagoi. Si gjithmonë.
Në shtëpi hapa dollapin dhe nxora valixhen e vjetër. Mblodha rrobat e Gentianit — këmisha, xhinse, briskun, disa libra. I palosa me kujdes, mbylla zinxhirin dhe e lashë në korridor.
Le t’i marrë kur të dojë.
U ktheva në kuzhinë. Një ditë më parë kisha blerë krizantema të freskëta, të bardha dhe të verdha. I vendosa në vazo dhe shtova ujë të pastër. Në sobë fishkëllente çajniku; përgatita çajin tim të preferuar, atë që Gentiani e urrente, sepse thoshte se kishte erë bari.
U ula pranë dritares me filxhanin në duar. Hapa kanatin dhe brenda hyri ajër i freskët, me aromë vjeshte që përzihej me lagështinë e lehtë të mbrëmjes.