Ishte fillimi i tetorit. Gjethet kishin marrë ngjyrë ari dhe binin ngadalë, duke u përzier me aromën e dheut të lagësht.
Jam e lirë. Për herë të parë pas kaq shumë vitesh, mund të zgjedh vetë çfarë dua të bëj.
Telefoni mbi tavolinë u drodh lehtë. Mesazh nga Zana Gjoka: “Si shkoi?”
Iu përgjigja pa hezitim: “Po ndahem. Dhe ndihem mrekullisht.”
Nuk kaluan as disa sekonda dhe erdhi përgjigjja tjetër: “Këtë duhet ta festojmë! Nesër në mbrëmje!”
Një buzëqeshje më shpëtoi vetvetiu. Mbarova çajin, e shpëlava filxhanin dhe hodha një vështrim rreth e rrotull. Apartamenti im. Sendet e mia. Jeta ime. Askush nuk do të ankohet më për pluhurin mbi raft. Askush nuk do të kërkojë darkën fiks në orar. Askush nuk do të më thotë se duhet të rri brenda.
Tani do të jetoj për veten. Më në fund.
Të nesërmen u zgjova nga rrezet e diellit që depërtonin në dhomë. U shtriva gjatë, pastaj u ngrita me qetësi. Përgatita kafen, mora një kos nga frigoriferi dhe ndeza muzikën — fort, aq sa më kishte munguar. Gentian Rexha gjithmonë ankohej se e shqetësonte zhurma.
Papritur ra telefoni. Ishte ai.
— Do të vij sonte të marr gjërat.
— Janë gati në korridor, — iu përgjigja qetë.
— Majlinda… je e sigurt? Ndoshta mund ta mendosh edhe një herë?
— Jo, Gentian. Vendimi është marrë.
Heshti për pak.
— Si të duash.
Dhe mbylli telefonin.
Hapa dushin, lashë ujin të rridhte mbi trup. Para pasqyrës pashë një grua dyzetedyvjeçare. As e re, as e moshuar. Pak e mbushur, me disa fije të bardha në flokë. Por në sy kishte një dritë që nuk e kisha parë prej kohësh — të gjallë, të vërtetë.
Më pëlqeu ajo që pashë.
Vesha xhinset dhe bluzën e re blu që e kisha blerë javën e kaluar. Gentiani gjithmonë më thoshte se bluja nuk më shkonte. Mua më pëlqen. Dhe kjo mjafton.
Kur dola, sytë më ranë mbi valixhen pranë derës. Shumë shpejt do të zhdukej edhe ajo, dhe bashkë me të, një kapitull i tërë.
Dita ishte e butë, me diell vjeshte. Gjethet kërcisnin nën këmbë ndërsa ecja drejt stacionit. Mendoja për mbrëmjen me Zanën. Të shtunën do të shkoja sërish në kursin e kërcimit. Muajin tjetër do të regjistrohem në disa trajnime online — prej kohësh e kisha në mendje.
Kam aq shumë plane. Dhe të gjitha janë për mua.
Në punë shefi më përgëzoi për projektin. Koleget më ftuan për drekë dhe pranova pa u menduar. Dikur gjithmonë nxitoja për në shtëpi, për të gatuar.
Tani nuk kam pse të vrapoj për askënd.
Kur u ktheva në mbrëmje, korridori ishte bosh. Valixhja nuk ishte më. Gentiani kishte ardhur ndërkohë dhe i kishte marrë gjërat. Ndoshta me qëllim që të mos përballeshim.
Ndoshta kështu është më lehtë.
Hoqa këpucët dhe shkova në kuzhinë. Vendosa çajnikun në sobë. Krizantemat në vazo qëndronin të freskëta, plot ngjyra. Jashtë po binte muzgu dhe dritat në pallatet përballë ndiznin njëra pas tjetrës.
Telefoni vibroi sërish. Zana: “Dil, po të pres poshtë!”
Rroka xhaketën dhe çantën. Para pasqyrës në hyrje ndreqa flokët, kalova pak buzëkuq. Mjaftueshëm mirë.
Zbrita me nxitim. Zana qëndronte pranë makinës dhe më bëri shenjë me dorë.
— Më në fund! Sot festojmë lirinë tënde!
Hyra brenda dhe mbylla derën.
— Le të festojmë, — thashë.
Ajo ndezi muzikën dhe makina u nis. Nga xhami shihja shtëpitë, pemët, njerëzit që kalonin. Brenda meje kishte një qetësi të ngrohtë.
Do t’ia dal. Në fakt, tashmë po ia dal. Dhe ndihem mirë — më mirë se ç’jam ndier prej shumë kohësh.