Fshati ku jetonte Teuta Toplana me bashkëshortin dhe vajzën e tyre trevjeçare ishte i madh, me shumë shtëpi e shumë njerëz, por për burrat punë pothuajse nuk gjendej. Papunësia i kishte shtyrë shumicën drejt pijes. Edhe i shoqi i Teutës mori rrugën e kurbetit, duke shkuar në qytet për të fituar para. Në fillim kthehej shpesh: sillte lekë, ndonjë dhuratë të vogël për të bijën, madje i hynte në ndihmë për të punuar arën e për të hapur kopshtin. Me kalimin e kohës, vizitat u rralluan gjithnjë e më tepër.
Teuta e ndiente se në qytet ai mund të kishte krijuar tjetër lidhje, por heshti. “Nuk është e lehtë për një burrë vetëm”, i thoshte vetes. Pas një prej kthimeve të tij, ajo mbeti sërish shtatzënë. Në fillim u gëzua, por gëzimi shpejt u përzie me frikë. Si do t’ia dilte me dy fëmijë pa ndihmën e askujt? Mezi kishte pritur që vajza e madhe të rritej pak, të linte pelenat e të ndahej nga gjiri. Tani gjithçka duhej nisur nga e para.
Më pas e kapi mendimi se ndoshta nuk do ta çonte dot shtatzëninë deri në fund. Jeta në fshat ishte e ashpër: shtëpia, toka, puna e përditshme ishin mbi supet e saj, ndërsa e vogla kërkonte vazhdimisht të merrej në krahë. Teuta nuk u kursye aspak, mbante kova të mbushura plot me ujë, punonte pa pushim. Megjithatë, në kohën e duhur lindi një vajzë të shëndetshme e të bukur si engjëll. Foshnja ishte bionde, krejt ndryshe nga të dy prindërit.
Kur i shoqi erdhi dhe pa beben, shpërtheu në zemërim. Madje ngriti dorë mbi Teutën.
— E ke bërë rrugëve? Turp të kesh! Unë lodhem atje pa ditë pushimi, — bërtiste ai.
— Ki frikë Zotin! Pyet kë të duash në fshat, s’kam turp mbi vete. Është bija jote, — iu përgjigj ajo mes lotësh.
Por ai nuk e besoi. U largua dhe nuk u kthye më. Teuta kërkoi ndihmë nga polici i zonës që të merrte vesh diçka për burrin, por ai vetëm ngriti supet. Kishte humbur pa gjurmë. Që prej asaj dite, ajo i rriti të dyja vajzat e vetme.
Hana Qosja, vajza e madhe, ishte e urtë dhe e mbyllur në vetvete, gjithmonë pas së ëmës si hije. Kur mbushi pesë vjeç, nisi të ankohej për dhimbje shpine. Teuta e çoi te mjekët në qendrën e rrethit; ata nuk panë gjë alarmante, por e këshilluan të konsultohej me specialistë në qytet.
Ishte verë përvëluese. Si të largohej? Kopshti kërkonte ujë çdo ditë, ndërsa vajza e vogël s’mund të lihej pa mbikëqyrje. Të braktiste gjithçka ishte e pamundur. Vendosi ta shtynte udhëtimin për në vjeshtë.
Plaka shëruese e fshatit, Melihate Mullisi, përgatiti një pomadë me barishte, por as ajo nuk bëri mrekulli. Hana nisi të ecte e përkulur, një sup i rrinte më poshtë se tjetri. Me kalimin e muajve, Teuta vuri re se mbi shpinën e saj po formohej një gungë. Atëherë e la të voglën te një fqinje dhe u nis me Hanën drejt qytetit.
Mjeku e ekzaminoi me kujdes dhe tha se duheshin ushtrime të posaçme, trajtime dhe shtrim për një periudhë në spital. Po shtëpia? Po toka? Po vajza e vogël? Teuta u kthye sërish në fshat. Dhe Hana mbeti me atë deformim për gjithë jetën.
Ndërkohë, Elsa Tahiri po rritej si një bukuroshe e vërtetë. Rrotullohej përpara pasqyrës, vallëzonte lehtë, lidhte në mes një copë dantelle nga jastëkët sikur të ishte bisht fustani mbretëror, vendoste një kurorë letre në kokë dhe shpallej mbretëreshë, duke dhënë urdhra një oborri imagjinar pa u turpëruar aspak nga e ëma apo motra.
— Kjo e vogla do të bëhet artiste, — i thoshin fqinjët Teutës.
Kur shikonin Hanën, psherëtinin dhe largonin sytë.
Fshati habitej: dy motra nga i njëjti bark, por aq të ndryshme, sikur të mos kishin gjak të përbashkët.
Kur Elsa u rrit, djemtë i vinin rrotull pa pushim. Ajo, megjithatë, nuk ua hidhte sytë fare çunave të fshatit. Ëndërronte të largohej në qytet, të bëhej aktore dhe të martohej me një regjisor që do ta merrte në filmat e tij.
— Pse vallë linda këtu? Pse jo në Shkodër apo në Korçë? — ankohej ajo.
— Edhe atje ka plot vajza që kërkojnë skenën. Me çfarë do të jetosh? — tundte kokën Teuta, duke u përpjekur ta sillte në mendje.
Por a mund ta ndalte kush Elsën nga ëndrrat që i kishin zënë zemrën dhe sytë drejt qytetit të madh?