Megjithatë, lidhja me Gresa Nushin – vajzën e Krenar Dervishit – u përkeqësua deri në pikën pa kthim.
Gresa nuk e fshihte përbuzjen ndaj njerkës. E akuzonte hapur se e kishte harruar shumë shpejt të atin. Mes tyre shpërthenin grindje të shpeshta, me fjalë që therinin më fort se çdo shuplakë. Kur mbushi tetëmbëdhjetë vjeç, Gresa nuk duroi më: ia tregoi derën Elsës dhe i kërkoi të largohej. Sherri u ndez ashpër. Askush nuk e di si do të kishte përfunduar, po të mos i ishte errësuar shikimi Elsës; ajo u zbeh dhe ra pa ndjenja.
Ambulanca e çoi me urgjencë në spital. Qëndroi atje plot një muaj. Kur doli, dukej si një hije e vetes. Bukuria që dikur tërhiqte vështrime ishte shuar; fytyra i ishte mplakur brenda pak javësh, sikur sëmundja t’ia kishte pirë çdo pikë gjallërie. Diagnoza ishte e pamëshirshme: kancer. Mjekët thanë se ndërhyrja kirurgjikale ishte e kotë, ndërsa seancat e kimioterapisë vetëm sa e rrënonin më tej.
Elsa pothuajse nuk dilte më nga shtëpia. Rrinte shtrirë, e pafuqishme, duke numëruar orët. Gresa nuk e përzuri më, por e trajtonte si ajër – një prani që nuk meritonte as vëmendje, as fjalë.
Një pasdite, pasi u kthye nga një tjetër seancë kimioterapie, Elsa dëgjoi zëra nga pas derës së dhomës së vajzës. Gresa po fliste në telefon, pa e ditur se njerka kishte hyrë. Zëri i saj ishte i lartë, i çliruar nga çdo përmbajtje.
— Mos… është e rrezikshme… Ajo s’ka për të zgjatur shumë… — tha ajo, me një ton të ftohtë. — Le të mbarojë sa më shpejt. Më ka ardhur në majë të hundës…
Herë pas here ndalonte, duke dëgjuar bashkëbiseduesin. Pastaj shpërtheu në të qeshura dhe nisi të fliste me një intimitet të turpshëm për ndjenjat e saj, për atë që do të bënte kur të mbeteshin vetëm. I kërkonte durim, vetëm edhe pak kohë.
Elsa e kuptoi. Gresa mezi priste të shpëtonte prej saj. Një të ftohtë i përshkoi trupin. E dinte që sëmundja ishte e pashërueshme, por mendimi se dikush dëshironte vdekjen e saj sa më shpejt e tmerroi. Nuk donte të largohej nga kjo botë para kohe, sado pak kohë t’i kishte mbetur.
Ashtu siç ishte, me rrobat e trupit, doli nga apartamenti, duke e mbyllur derën me kujdes pas vetes.
Po ku të shkonte? Nuk kishte shtëpi të sajën, as njerëz që ta prisnin. Papritur i erdhi ndër mend motra. Gjaku i saj. Ajo nuk do ta linte në rrugë. Me hapa të rëndë u nis drejt stacionit të autobusit. Udhëtoi deri në terminal, mori një biletë për trenin e parë që kalonte. Nga stacioni më pas gjeti një makinë rasti dhe, në mbrëmje, mbërriti në fshat. Këmbët mezi e mbanin. Që nga mëngjesi nuk kishte ngrënë asgjë. Uria dhe dobësia i sillnin marramendje.
Fshati nuk ishte më ai i dikurshmi. Shtëpitë e vjetra ishin zhdukur, zëvendësuar nga vila të reja me gardhe të larta. Për një çast u tremb se nuk do ta gjente më shtëpinë e saj mes gjithë atyre ndërtesave të panjohura. Por kur e pa, zemra iu mbush. Ishte nxirë nga koha, dukej sikur ishte fundosur pak në tokë, por qëndronte ende krenare. Në dritare vareshin perde dhe në parvaz qëndronin vazo me barbarozë.
Hapi shpejtësinë, si e shtyrë nga një fije shprese. Por para derës u ndal. Një dry i madh varej në kapak. Gjunjët iu drodhën. U mbështet te dera që të mos binte dhe vuri re se dryni nuk ishte mbyllur; thjesht ishte lënë i varur.
Hodhi sytë përreth. Askush. E hoqi drynin me kujdes dhe hyri brenda.
Një aromë e njohur, ajo e fëmijërisë, e goditi menjëherë. Brenda dukej sikur koha kishte mbetur pezull. Gjithçka ishte pothuajse njësoj, vetëm mbi tavolinë ishte shtruar një mbulesë e re plastike. Pa fuqi, u ul në një karrige të vjetër druri. Sytë iu mbushën me lot dhe pamja iu turbullua.
Papritur dëgjoi hapa pas shpine. U kthye me nxitim, duke pritur të shihte motrën në prag. Në vend të saj, në dhomë hyri një djalë i ri, i gjatë dhe i hijshëm.
— Tungjatjeta, — tha ai qetësisht, sikur ardhja e saj të mos ishte aspak e papritur.
— Tungjatjeta… Kush jeni ju? — pyeti ajo e hutuar.
— Quhem Krenar Dervishi. Po ju jeni Elsa Tahiri, apo jo?
Tani ishte radha e saj të mbetej pa fjalë.
— Ju njoha nga fotografitë, — shtoi ai, duke treguar disa korniza në mur. — Ju jeni motra e nënës sime.
Vetëm atëherë Elsës iu kujtua… Djali. Ajo e kishte hequr krejt nga mendja ekzistencën e tij. Si nuk e njohu menjëherë? Ishte fytyra e gjallë e të atit.
— Duhet të jeni e lodhur dhe e uritur nga rruga. Po shkoj t’ju përgatis diçka, — tha Krenari dhe u drejtua nga kuzhina.
Elsa gëlltiti me vështirësi.
— Po… nëna jote? Ku është ajo? — pyeti me zë të dridhur, ndërsa djali ndaloi për një çast në prag.