— Drita Rexha, për ç’arsye mendoni se më takon mua të mbaj djalin tuaj? Ai është bashkëshorti im, është burrë — detyra për të siguruar familjen i takon atij, jo mua! Prandaj, bashkë me “kujdesin” tuaj të tepruar, mund të dilni fare të qeta nga kjo shtëpi!
— Ornela, hape derën, jam unë! Të kam sjellë byrek të freskët me lakër, tamam siç e do Luani!
Zëri që vinte nga pas derës ishte i prerë dhe plot gjallëri, aq sa nuk linte hapësirë për të bërë sikur s’kishte njeri brenda. Ornela Qafoku fshiu duart ngadalë me pecetën e kuzhinës dhe i hodhi burrit një vështrim të shkurtër, të rëndë.
Luan Kastrati rrinte ulur përballë filxhanit me kafe të ftohur, duke e ngulur shikimin në të sikur aty të fshihej kuptimi i jetës. Me qëndrimin e tij përpiqej të dukej si një mendimtar i torturuar, i përpirë nga një krizë e thellë ekzistenciale. Tingulli i ziles për të ishte thjesht një bezdi nga bota e jashtme, një ndërhyrje e padëshiruar në dramën e tij të brendshme.
Kur çelësi rrotulloi në bravë, Ornela vendosi në fytyrë një buzëqeshje mirësjelljeje të sforcuar. Në prag qëndronte Drita Rexha — trupmadhe, e veshur me pallto cilësore, me sy të mprehtë e të rëndë, dhe me një qese nga e cila përhapej aroma e ngrohtë e brumit të sapopjekur. Ajo nuk hyri thjesht brenda; depërtoi në korridor me një siguri që shpallte se e vërteta ishte në anën e saj.
— Përshëndetje, Ornela. Pse dukesh kaq e zbehtë? Mos je sëmurë? — pyeti, ndërsa hiqte pallton dhe e kalonte shtëpinë në sitën e një vështrimi hetues. — Ku është Luani? Në kuzhinë? E dija.
Pa pritur ftesë, Drita u drejtua drejt kuzhinës. Prania e saj e trazoi menjëherë rendin e ftohtë e të përpiktë që Ornela e ruante me fanatizëm. Hapësira me sipërfaqe çeliku dhe stil minimalist nuk ishte aspak skenë e përshtatshme për shfaqje të tepruara dashurie amësore. Luani më në fund ngriti sytë nga filxhani dhe e përshëndeti të ëmën me një tundje koke të zbehtë e një buzëqeshje të lodhur.
— Përshëndetje, mami. Pse erdhe kaq herët?
— Për një nënë nuk ekziston fjala “herët”, bir, — u përgjigj Drita, duke vendosur qesen me byrek mbi tavolinë si një trofe. — Je dobësuar, mezi të njihet fytyra. Të kam sjellë diçka që të japë forcë. Haje sa është ende i ngrohtë.
Ornela, pa thënë asnjë fjalë, vendosi çajnikun në sobë. Lëvizjet e saj ishin të qeta, pothuaj të padëgjueshme, por tensioni i brendshëm dukej në çdo gjest. Ndihej si aktore në një shfaqje të konsumuar, ku rolet dhe replikat përsëriteshin pa fund.
Skenari ishte i njohur: fillimisht do të flitej për motin, për shëndetin e të afërmve të largët, për çmimet në treg. Pastaj, kur atmosfera të ishte zbutur mjaftueshëm me biseda shtëpiake, do të vinte goditja e vërtetë.
— E ke gjithmonë pastër, Ornela. Madje tepër pastër — tha Drita, duke kaluar gishtin mbi buzën e banakut dhe duke buzëqeshur e kënaqur që nuk gjeti pluhur. — Por mungon ngrohtësia. Një burri i duhet ndjesi rehatie, sidomos kur kalon periudhë të vështirë.
Ornela vendosi filxhanin përpara saj.
— Çfarë çaji preferoni? Të zi apo jeshil?
— Të zi, si zakonisht. Luani, merr të paktën një copë. Ende nxjerr avull. Më dhemb zemra kur të shoh pa oreks, — tha Drita, duke ia afruar pjatën të birit me një kujdes të theksuar.
Luani psherëtiu thellë, mori byrekun në dorë, por nuk e kafshoi. E rrotullonte mes gishtash sikur të ishte një relike me domethënie filozofike, jo një ushqim i zakonshëm.
— Nuk është momenti për byrek, mami. Kam… mendime.
Kjo ishte fjala kyçe. Sinjali. Ornela e ndjeu menjëherë si vëmendja e Dritës u mblodh dhe u përqendrua si para një sulmi të planifikuar. Ajo u kthye nga nusja me një shprehje të butë e plot dhembshuri, të ushtruar prej vitesh.
— E sheh, Ornela. Njeriu ka nevojë të tërhiqet në vetvete, të kërkojë kuptim. Shpirti krijues nuk jeton si të tjerët, me orare e rutina. I duhet kohë të rishpikë veten, të gjejë drejtimin e ri. Në momente të tilla, mbështetja e atyre që i qëndrojnë pranë është jetike. Urtësia e një gruaje qëndron te aftësia për t’i dhënë krahë burrit kur ai lëkundet. Ta kuptojë, ta pranojë…
Fjalët i rrëshqisnin të buta, si një batanije e ngrohtë që, megjithatë, të zinte frymën. Luani dëgjonte me fytyrë të përvuajtur, duke miratuar në heshtje çdo fjali. Ndërkohë, Ornela mbushi filxhanët me ujë të valë dhe ndjeu se sapo ishte hapur akti i dytë i së njëjtës dramë të lodhshme, ku replika e radhës pritej të drejtohej drejtpërdrejt kundër saj.