Avulli i hollë që ngrihej nga filxhanët prej porcelani ishte i vetmi gjallim i sinqertë në atë kuzhinë të tendosur.
Ornela priti sa Drita Rexha të ndalte për të marrë frymë. Pastaj ngriti sytë dhe e vështroi drejt e në bebëza. Heshtja u zgjat, e trashë, e rëndë. Kur e kuptoi se tonet e ëmbla nuk po jepnin fryt, vjehrra e ndryshoi timbrin; butësia u zëvendësua nga një ftohtësi metalike.
— Ornelë, Luanit tani i ka rënë rëndë. Është në kërkim të vetes… Ti duhet ta mbështesësh, ta kuptosh situatën e tij…
Fjala “duhet”, e shqiptuar me atë ëmbëlsi të shtirur, tingëlloi si kërcitje këmbëze. Ornela e uli ibrikun mbi mbajtësen me një kujdes të theksuar. Trokitja e thatë e plastikës preu ajrin si një krismë.
Ajo u kthye ngadalë. Nga fytyra i ishte zhdukur çdo gjurmë mikpritjeje. Shikimi i saj ishte i drejtë, i akullt, i ngulur mbi Dritën. Luan Kastrati, duke ndier ndryshimin e atmosferës, mblodhi supet instinktivisht.
— Zonja Drita Rexha, do t’ju lutesha të hiqnit dorë nga përkëdheljet — zëri i Ornelës ishte i qetë, i sheshtë, pikërisht për këtë arsye më kërcënues. — Djali juaj është dyzet vjeç. Nuk është këlysh i humbur që duhet marrë përdore e ledhatuar.
Unë ia kam thënë të gjitha qartë, pa pasur nevojë për nënkuptimet dhe psherëtimat tuaja. Ose nesër paraqitet në çfarëdo interviste pune — çfarëdo, qoftë si magazinier apo si korrier — ose mbledh plaçkat dhe kthehet te ju për ta vazhduar “kërkimin e vetes”.
Maska e dhembshurisë rrëshqiti nga fytyra e Dritës, duke lënë zbuluar një shprehje të ashpër e të pakënaqur. Ajo u drejtua në karrige, duke marrë një qëndrim pothuaj monumental.
— Si guxon ti…
— Pikërisht kështu, — e ndërpreu Ornela pa ngritur zërin. Ajo bëri një hap drejt tryezës dhe u mbështet lehtë me majat e gishtave. — Ju e rritët kështu. Atëherë mbani edhe pasojat. Unë u martova me një burrë, me një partner, jo me një projekt me risk të lartë që kërkon investime të përhershme pa kthim. Nuk kam vend në jetën time për barrë të panevojshme.
Fjala “barrë” mbeti pezull në ajër. Luanit iu drodh nofulla, sikur ta kishin goditur, dhe më në fund gjeti zë.
— Ornelë, si mund të flasësh kështu… para mamit…
Por asnjëra nga gratë nuk ia hodhi sytë. Përplasja ishte mes tyre; mërmëritja e tij ishte thjesht zhurmë sfondi.
— E kam ditur gjithmonë që nuk ke zemër, — shfryu Drita, me sytë e ngushtuar. — Në kokë ke vetëm llogari. Para, para, para… Po shpirti? A e di ç’është rraskapitja krijuese? Nuk është përtaci! Është kur njeriu ka dhënë gjithçka nga vetja dhe ka nevojë të rimarrë forcë, të rindërtohet! Dhe ti i flet për intervista! Do që një gjeni të shpërndajë pica?!
Ornela qeshi lehtë, pa zë. Ajo e qeshur e heshtur ishte më e frikshme se çdo britmë.
— Gjeni? Ju lutem… Djali juaj nuk ka shpirt të brishtë artisti. Ka një shtresë të trashë infantilizmi, të ushqyer me kujdes për dyzet vjet. I keni rendur pas me byrekë në dorë, i keni fryrë pluhurin nga supet dhe i keni përsëritur sa i veçantë e i pakuptuar është. Dhe ja ku është rezultati: një burrë i bindur për madhështinë e vet, pa asnjë provë përveç psherëtimave dramatike mbi filxhanin e kafes së ftohtë. “Rraskapitja” e tij filloi ditën që iu kërkua të mbante përgjegjësi.
Çdo fjali ishte e saktë, e matur, si goditje me çekan. Ornela nuk bërtiste, nuk akuzonte me patos; ajo rendiste fakte. Dhe kjo ftohtësi ishte më poshtëruese se çdo skenë histerike. Në ato fjalë nuk gjykohej vetëm Luani, por e gjithë mënyra se si ishte rritur.
— Djali im është i talentuar! — goditi tryezën Drita, aq fort sa filxhanët u drodhën. — Ti je një grua e pangopur për para, e paaftë të vlerësojë aftësitë e tij! Për ty ka rëndësi vetëm të sjellë të ardhura në shtëpi. Çfarë ndodh brenda tij, ty s’të intereson fare!
— Pikërisht, — pohoi Ornela me qetësi. — Nuk më intereson drama e brendshme e një burri që rri dy javë shtrirë në divan, ndërsa gruaja punon për të paguar qiranë e shtëpisë ku ai pushon. Prandaj, ju lutem, mos më flisni për mençuri femërore. Ju tashmë e keni vënë në praktikë mençurinë tuaj…