…mençurinë tuaj — dhe ja ku është rezultati: ulur përballë meje, një burrë që nuk gjen as edhe një fjali të vetme për të mbrojtur veten. Mua më mjafton kaq. Mbarojeni çajin dhe merreni me vete “kërkuesin” tuaj. Do t’ju duhet patjetër ndihmë për t’i mbledhur rrobat në valixhe.
Fjala “valixhe” ra mbi tryezë si pikë acidi që djeg menjëherë llakun e hollë të iluzioneve familjare. Luan Kastrati, që deri atë çast ishte dukur si një hije e zbehtë pranë së ëmës, si figurë dytësore pa zë, papritur u drejtua. U ngrit ngadalë, me një lëvizje të matur, thuajse teatrale. Shtyu mënjanë byrekun e paprekur, sikur me atë gjest të hiqte dorë nga çdo lidhje me nevojat tokësore, dhe e nguli vështrimin te Ornela Qafoku. Jo si burrë që sheh gruan, por si një predikues që përballet me një turmë që, sipas tij, nuk kupton asgjë.
— Ti kurrë nuk më ke kuptuar, — nisi ai me zë të ulët, por të ngarkuar me patos. — Gjithmonë je përpjekur të më fusësh në skemën tënde të ngushtë: punë, pagë, pushime. Një cikël biologjik, primitiv. Ti sheh vetëm sipërfaqen, Ornela, vetëm ambalazhin. Unë flas për thelbin. Për esencën.
Drita Rexha u ndez menjëherë, si të kishte pritur pikërisht këtë moment. E pa të birin me krenari të hapur dhe i hodhi një vështrim triumfues nuses.
— E dëgjove? A more vesh qoftë edhe gjysmën e asaj që tha? Bota jote është shumë e vogël për të, shumë e ngushtë!
Por Luan ngriti dorën lehtë, duke e heshtur. Kjo ishte skena e tij.
— Unë nuk “e lashë punën” siç e quan ti me atë mënyrën tënde të trashë, — vazhdoi ai, duke bërë një hap përpara si në podium. — Unë dola nga një sistem që e copëton personalitetin dhe e shndërron njeriun në funksion, në vidë të një makinerie. Nuk jam në kërkim të një pune. Jam në kërkim të thirrjes sime. Dhe kjo është krejt tjetër gjë. Kërkon kohë, përqendrim, zhytje të thellë. Është punë e brendshme, shpirtërore. Shumë më e vështirë se sa të shtysh letra në një zyrë nga nëntë deri në gjashtë.
Fliste i mahnitur nga tingulli i zërit të vet, i dehur nga fjalë që tingëllonin bukur, por që brenda ishin bosh. E pikturonte veten si një gjeni të keqkuptuar, që përpiqet t’i shpjegojë ligjet e universit dikujt që sapo ka mësuar të ndezë zjarrin.
— Dhe çfarë arritje konkrete ke nga këto dy javë “pune të brendshme”, Luan? — e pyeti Ornela me një qetësi të akullt, më therëse se çdo britmë. — Zbuluar ndonjë ligj të ri të fizikës, ndërsa rrije shtrirë në divan? Apo gjete ndriçimin mes serialeve që shihje pa pushim?
— E sheh? Ja pra! — ngriti ai gishtin drejt tavanit. — Ti përpiqesh ta matësh kapitalin shpirtëror me njësi materiale! Nuk mund ta kuptosh ç’është djegia e brendshme, kur nuk lodhet trupi, por shpirti! Ia dhashë atij institucioni vitet më të mira, gjithë energjinë time, dhe në këmbim mora zbrazëti! Në vend që të më ndihmosh të rikuperohem, kërkon të më kthesh sërish në atë skllavëri. Për çfarë? Për një telefon të ri? Për pushime në bregdet ku njerëz si ti fotografojnë pjatat para se t’i hanë?!
— Pikërisht! — shpërtheu Drita Rexha me gjithë vrullin e saj amnor. — Ai është shpirt i lartë! Ty nuk të duhet shqiponjë, por kalë pune që të tërheqë karrocën!
Ornela dëgjoi këtë duet të përkryer vetëjustifikimi dhe papjekurie, këtë himn ku çdo notë i mbështeste tjetrës alibinë. Brenda saj nisi të vlojë diçka e errët dhe e ftohtë. Vështroi burrin dyzetvjeçar me sy të ndezur si profet, pastaj nënën e tij që e sodiste me adhurim, dhe tabloja u bë e qartë.
Kjo nuk ishte më thjesht një debat familjar.
Ishte përplasje me një botë të tërë që ngrihej mbi mashtrim, egoizëm dhe një paaftësi kronike për të marrë përgjegjësi. Dhe ajo nuk kishte ndërmend të vazhdonte të luante në atë farsë. U ngrit në këmbë, drejt e plot dinjitet, dhe qetësia e saj u këput si tel i tendosur në maksimum.
— Drita Rexha, nga e nxirrni idenë se unë kam detyrimin të mbaj me bukë djalin tuaj? Ai është burri im. Është ai që duhet të kujdeset për mua, jo unë për të! Prandaj, bashkë me “mbrojtjen” tuaj madhështore, largohuni menjëherë nga shtëpia ime!
Fjalët, të zhveshura nga çdo filtër, shpërthyen në ajër si granatë. Për disa çaste kuzhina u mbush me një heshtje të dendur, aq të rëndë sa dukej sikur edhe grimcat e pluhurit që notonin në rrezet e diellit kishin mbetur pezull, duke pritur se kush do të guxonte të merrte frymë i pari.