Luan Kastrati qëndroi me gojën hapur, sikur dikush t’i kishte fikur papritur zërin. Qëndrimi i tij prej “vizionari” u shua brenda një çasti dhe në vend të tij mbeti një djalosh i hutuar, pothuaj qesharak në pasigurinë e vet. Drita Rexha u skuq deri në rrënjë të flokëve; gjoksi i ngrihej e i ulej me frymëmarrje të çrregullt. Ajo kërkoi të fliste, të shpërthente, por Ornela Qafoku nuk i dha asnjë hapësirë.
Ajo nuk kishte më dëshirë të debatonte. Nuk tentoi të shpjegonte, as të bindte. Diçka brenda saj ishte këputur përfundimisht, si një tel që digjet dhe lë pas vetëm errësirë. Durimi, mirësjellja, shpresa – gjithçka ishte shkrumbuar. Pa nxjerrë asnjë fjalë, u kthye në thembra dhe doli nga kuzhina. Hapat e saj ishin të qetë, të matur, pa asnjë shenjë paniku. As histeri, as nxitim. Vetëm vendosmëri e ftohtë. Luan Kastrati dhe Drita Rexha u panë në sy; në shikimet e tyre lexohej hutim i përzier me një parandjenjë ogurzezë.
Pas pak, Ornela u rikthye. Në dorë mbante një valixhe të madhe blu të errët me rrota – të njëjtën që kishin marrë me vete në udhëtimin e tyre të parë si çift. Pa thënë asgjë, e vendosi me një trokitje të rëndë pranë derës, mes tryezës dhe dy figurave të ngrira.
Pa i parë fare, hapi kapëset me një klik të thatë dhe ngriti kapakun. Brenda, zbrazëtia e valixhes u shfaq si një gropë e thellë, një simbol i qartë që nuk linte vend për keqkuptime.
— Ornela… çfarë po bën? — belbëzoi më në fund Luan Kastrati, duke gjetur zërin.
Ajo nuk reagoi. U drejtua te garderoba pranë murit, ku vareshin palltot dhe xhaketat e tij. E para që përfundoi në valixhe ishte palltoja e shtrenjtë prej leshi kashmiri — dhuratë nga Ornela për ditëlindjen e fundit.
— Kjo do të të hyjë në punë ndërsa kërkon veten në realitetin e ashpër, — tha me një ton të sheshtë, metalik. — Është më lehtë të filozofosh kur nuk ngrin nga të ftohtit.
Hapi sirtarin e komodinës dhe nxori një grumbull këmishësh të hekurosura me kujdes. Njëra pas tjetrës ranë brenda, të shtypura pa mëshirë.
— Këto për intervistat e punës. Për rolin e gjeniut, të shpëtimtarit, të udhërrëfyesit shpirtëror. Edhe pse zakonisht për këto “poste” nuk kërkohet kod veshjeje… por le të duket serioze.
Luan e shikonte i tmerruar. Kjo nuk ishte thjesht mbledhje rrobash.
Ishte një çmontim publik.
Një shembje sistematike e mitit që kishte ndërtuar për veten. Çdo send që dikur mbante kujtime të përbashkëta, në duart e Ornelës zhvishej nga çdo domethënie dhe reduktohej në funksion të thjeshtë, praktik.
— Mjaft! Ornela, ndalo menjëherë! — u përpoq t’i kapte dorën.
Ajo e tërhoqi me neveri, sikur ta kishte prekur diçka të pistë.
Pastaj u afrua te rafti me libra. Tituj për zhvillim personal, filozofi, kërkim të misionit jetësor. Me një lëvizje të vetme i mblodhi në krahë dhe i hodhi mbi këmisha.
— Ushqimi yt shpirtëror. Do të të duhet gjatë rrugës. Madje më shumë se ai fizik. Sepse, siç mësuam, atë fizik duhet ta sigurojë dikush tjetër.
Drita Rexha, sapo doli nga mpirja, iu afrua me hap të nxituar.
— A ke humbur mendjen?! Janë gjërat e djalit tim!
— Ishin, — ia ktheu Ornela ftohtë. — Tani janë bagazhi juaj.
Ajo mori laptopin e Luanit dhe e vendosi me kujdes në ndarjen përkatëse.
— Mjet pune. Për të gjetur thirrjen tënde. Ose për të parë seriale. Varet nga niveli i “ndriçimit”.
Në fund, këpucët e tij ranë në valixhe me një zhurmë të rëndë, si gurë që përplasen. Ornela mbylli kapakun me forcë, shtypi kapëset derisa u dëgjua klikimi përfundimtar. Zgjati dorezën teleskopike dhe e shtyu valixhen drejt Drita Rexhës. Ajo ndaloi vetëm pak centimetra para këmbëve të saj.
Ornela u drejtua ngadalë, duke i vështruar të dy gjatë. Në sytë e saj nuk kishte më as dhimbje, as pendesë. Vetëm një boshllëk i ftohtë, i shuar.
— Thatë se djali juaj është i talentuar. Ja ku e keni talentin. Merreni me vete. Unë jam ngopur me të. Nëse nuk funksionon, kthejani prodhuesit.
Pastaj u kthye dhe doli nga kuzhina pa e hedhur asnjëherë shikimin pas.
“Gjeniu” mbeti aty, mes nënës dhe valixhes, që qëndronte si një gur varri mbi rrënojat e jetës së tyre martesore. Dhe mbi apartament ra një heshtje e thellë, e rëndë, një qetësi e shurdhër që nuk do të thyhej më kurrë nga zhurmat e një jete të përbashkët.