– Gjyshe, çfarë ke bërë kështu? Pse e kalove shtëpinë në emër të Krenar Beqirit?
– Së pari, ajo pronë është e imja dhe unë vendos vetë si ta administroj. Së dyti, Krenari është po aq nip sa je edhe ti. Madje ai më paralajmëroi se do të përpiqeshe të më kthesh kundër tij!
– Nuk po të mbush mendjen kundër askujt, – tha Gresa Basha me lodhje, duke bërë gati çantën për t’u larguar. – Thjesht po të them se ke mbetur pa strehë, ia ke kaluar gjithçka dikujt tjetër dhe vetë s’ke asgjë në dorë.
– E dija! Ti më je afruar vetëm për trashëgiminë. Dil nga shtëpia ime, mashtruese! Nuk dua të të shoh më këtu!
Melihate Marashi i shikonte të gjithë me një triumf të dukshëm, sikur sapo të kishte zbuluar një komplot të madh. Në mendjen e saj, Gresa kishte luajtur për vite me radhë rolin e mbesës së përkushtuar, ndërsa në të vërtetë kishte pritur vetëm çastin për të përfituar. Fatmirësisht, mendonte ajo, Krenari ia kishte hapur sytë me kohë.
– Mami, po gabon, – foli e para vajza e saj. – Gresa të do sinqerisht. Kujto sa net pa gjumë ka kaluar me ty, si u kujdes kur ndërroi jetë babai, kur pate problemet me zemrën, madje edhe gjatë pandemisë.
– Po, sigurisht! Nga frika se mos e lë pa trashëgimi! – këmbënguli e moshuara.
– Mami, – ndërhyri edhe djali i Melihates, duke mbrojtur vajzën e tij. – Gresa nuk është e përkryer, është pak naive e tepër besuese, por është njeriu më i drejtë në këtë familje. Ndërsa për djalin tim… në vendin tënd do të mendoja dy herë para se t’i besoja verbërisht.
Ai e vështroi ashpër Krenarin 36-vjeçar. Për një çast, djali u ndje në siklet, si i kapur në faj, por shpejt e rimori veten.
– Gjyshja ka bërë zgjedhjen e saj. Ajo ka besim tek unë dhe prandaj ma la shtëpinë. Juve nuk ju hyn në punë, – deklaroi ai me ton bindës. – Sa për Gresën… duhet parë pse është kapur kaq fort pas gjyshes. A nuk ka jetën e saj? Më mirë, hallë, shiko vajzën tënde.
Melihate Marashi kishte kaluar tetë dekada plot sprova. Fëmijëria i qe shënuar nga mungesa: i ati u nda nga jeta herët dhe asaj, si më e madhja, i ra barra të rriste vëllezërit dhe motrën. U martua shumë e re dhe brenda një viti u bë nënë e një vajze të bukur; tre vjet më pas erdhi në jetë djali. Vajza e saj ishte aq tërheqëse sa nuk qëndroi gjatë beqare. Menjëherë pas shkollës u martua me një burrë më të madh në moshë, serioz dhe punëtor.
Rritjen e Gresës, mbesës, Melihatja e mori përsipër me kënaqësi. I pëlqente kur njerëzit e ngatërronin për nënën e saj, e më pas habiteshin kur mësonin se ishte gjyshja “e re”.
Gresa u rrit ndryshe nga e ëma dhe e gjyshja. Ajo nuk nxitonte drejt martesës. Ishte e butë, e ndjeshme dhe tepër e kujdesshme me të tjerët.
– Gjyshja ime, do të kujdesem gjithmonë për ty. Askush s’do të të lëndojë sa të jem unë, – i kishte premtuar ajo, kur Melihatja mbeti e ve dhe u rrëzua nga dhimbja shpirtërore.
– Shpirt, dil me shoqet, shko në kinema a në ndonjë festë! – i lutej gjyshja.
Por Gresa, sapo kishte mbaruar universitetin, ia kushtoi veten punës dhe përkujdesjes ndaj saj.
– Jo sot. Sonte kemi banjë relaksuese për shëndetin, e nesër vjen fizioterapisti. Do të të rikthejmë energjinë, – këmbëngulte ajo me buzëqeshje.
Mirësia e saj, megjithatë, shpesh i sillte telashe. Nuk dinte të mbronte veten. Në punë ishte e para që prekej nga shkurtimet dhe kolegët dinakë i kalonin projektet më të vështira. Ajo i pranonte pa kundërshtim, duke e mbajtur peshën mbi supe.
Ndërkohë, Krenar Beqiri, kushëriri i saj, në rini dukej sikur e kishte fatin në krah. Kishte një hijeshi paksa të ashpër që i fitonte simpatinë e njerëzve.
– Gresë, motër, më jep një dorë. Dua të hap një klub timin. Jam i bindur se do të ecë, – i tha një ditë, kur ishte ende i ri. Ai ishte katër vjet më i vogël se ajo.
– Si mund të të ndihmoj? Të shoh dokumentet? Unë merrem me çështje punësimi, jo me ngritje biznesesh.
– S’ka nevojë për kaq. Më duhen para për rikonstruksion dhe qira.
– E di që po kursej për apartamentin tim…
– Pikërisht sepse ke kursime po të drejtohem. Ndihmoje kushëririn!
Dhe Gresa e ndihmoi. Jo një herë të vetme. Por çdo sipërmarrje e re e Krenarit dështonte, sepse ai gjithmonë linte pa llogaritur ndonjë detaj thelbësor. Bizneset e tij mbylleshin njëri pas tjetrit.
– Kam vendosur të shes makina luksoze të importuara! Në qytetin tonë askush nuk merret me këtë segment! – shpalli ai një mbrëmje para prindërve.
– Bir, a ke menduar pse? – e pyeti i ati me qetësi.
– Sigurisht! Askush s’e ka pasur idenë.
– Jo, Krenar, thjesht në qytetin tonë ka arsye pse kjo fushë ka mbetur bosh, – ia ktheu i ati, duke u përgatitur t’i shpjegonte më gjatë mendimin e tij.