– Qyteti ynë është tepër i vogël për makina të atij niveli. Ata që kanë mundësi financiare, i blejnë të reja, jo të përdorura, – vazhdoi i ati me ton të matur.
– Ju thjesht nuk besoni tek unë! – shpërtheu Krenar Beqiri atë mbrëmje, duke e mbyllur bisedën me nervozizëm.
Megjithatë, paratë i siguroi. Iu drejtua një teze të dytë dhe ajo, pas hezitimit, pranoi ta ndihmonte. Në fakt, nuk kishte mbetur asnjë i afërm apo i njohur që Krenari të mos i kishte borxh. Të afërmit ishin dorëzuar me idenë se ato para s’do t’i shihnin më kurrë, por kreditorët e tjerë nuk harronin t’ia kujtonin herë pas here detyrimet.
– Krenar, kam përshtypjen se po e tepron, – i kishte thënë disa vite më parë motra e tij, Gresa Basha, gjatë një darke familjare. – U ke hyrë borxh të gjithëve. Një ditë mund të përfundosh në telashe serioze. Atëherë kush do të të dalë zot?
Ai qeshi me përbuzje.
– Po ti pse je bërë kaq e zbehtë? Je rrudhur, je plakur para kohe… apo s’ke njeri në krah? – ia ktheu me ironi.
– Kjo s’ka lidhje me ty, – tha Gresa, duke përtypur lotët.
– As punët e mia s’të përkasin ty, – ia preu ai ftohtë, duke e shikuar drejt në sy. Vështrimi i tij i akullt e bëri gruan të tkurrej në vend.
– Krenar, nuk je i drejtë me Gresën, – ndërhyri Melihate Marashi, si më e madhja e familjes, duke u përpjekur të shuante sherrin.
– Çfarë të drejte? Ajo rri e gozhduar në punën e saj, pa asnjë ambicie. S’ka asnjë interes, vetëm rutinë e mërzitshme!
– Gresa ka plot interesa, – ia ktheu gjyshja me butësi. – Vjen shpesh tek unë. Shohim filma, flasim për libra. Më gatuan, më pastron shtëpinë…
– Pra paska gjetur punë si kujdestare? – buzëqeshi ai me sarkazëm.
– Pse kujdestare? A nuk është detyrë e nipërve të kujdesen për gjyshërit?
– S’e di… – u mendua për një çast Krenari, pastaj u ngrit me nxitim dhe u largua.
– Gjysh, nga dolën këto? Havjar? Sallam i shtrenjtë? – u habit Gresa kur hapi frigoriferin e Melihates.
– Erdhi Krenari sot. Më solli ilaçe, fruta… më përkëdheli me pak luks, – tha ajo e buzëqeshur.
– Çfarë ilaçesh?
– Për zemrën. Tha se janë më të mira se ato që më blen ti.
– Gjysh, unë blej vetëm ato që ka rekomanduar mjeku. Këto që ka sjellë ai mund të mos të bëjnë mirë!
– Mua më bënë shumë mirë! Ti dy javë s’ishte këtu, më le vetëm. Krenari jo.
– Ishin kurse në një qytet tjetër, e di shumë mirë.
– Në moshën tënde akoma me kurse? Duhej të mendoje për martesë. Ende mund të bëhesh nënë.
Fjalët e saj e goditën si thikë. Që në universitet, Gresa kishte dashur dikë, por ai e kishte braktisur sapo mësoi për shtatzëninë. E vetme dhe e frikësuar, kishte marrë një vendim të rëndë, pa i treguar askujt. Më pas mjekët i kishin thënë se nuk do të mund të kishte fëmijë. Që atëherë, nuk u besonte më burrave. Por dashurinë për t’u kujdesur për dikë e kishte ruajtur, dhe tek gjyshja e gjente atë ndjenjë.
– Gjysh, të lashë gjithçka për dy javë: ushqime, ilaçe. Pse e thirre Krenarin?
– Si pse? Është nipi im!
– Por ti e di që ai…
– S’dua të dëgjoj! Të gjithë e gjykoni padrejtësisht. Jam e bindur se e keni zili!
Gresa mbeti pa fjalë, pastaj shpërtheu në një të qeshur të pabesë.
– Zili? Ai u ka marrë borxh të gjithëve dhe s’ka me çfarë t’i kthejë!
– Mirë bën që kërkon ndihmë tek familja. Kush tjetër do ta ndihmojë?
– Mos më thuaj që edhe ti i ke dhënë para!
– Në rregull, s’po them gjë. Janë punët tona, – u përgjigj gjyshja prerë.
Që nga ajo ditë, marrëdhënia mes tyre filloi të ftohej. Melihate Marashi e krahasonte vazhdimisht Gresën me Krenarin.
– Prapë peshk në furrë?
– Po, është i shëndetshëm dhe i shijshëm.
– Krenari më porosit ushqim nga restoranti. Nuk kursen për mua…
– Gjysh, askush s’po kursen! Unë gatuaj çfarë të bën mirë.
– Gjërat e shëndetshme rrallë janë të shijshme, – mërmëriti ajo.
Dy javë më vonë, pas “specialiteteve nga restoranti”, Melihate përfundoi në spital me helmim. Krenari, me mjeshtëri, la të kuptohej sikur fajin ta kishte Gresa që s’kishte larë siç duhet enët. Nuk përmendi faktin që ushqimet i kishte blerë me çmime të ulëta në treg.
Kur gjyshja u kthye në shtëpi, Gresa u zhvendos përkohësisht tek ajo për t’u kujdesur më mirë. I përgatiste vetëm vakte dietike. Për disa ditë, Melihate e lavdëronte pa pushim për gatimin. Por një mëngjes gjithçka ndryshoi.
– Mos më gatuaj më. Më fryhet barku nga ushqimet e tua. Do të merrem vetë.
– Gjysh, dua vetëm të të ndihmoj…
– Faleminderit, – tha ajo thatë. – Tani e tutje do t’ia dal vetë. Ti mund të kthehesh në shtëpinë tënde.
Gresa mbeti e shtangur në mes të kuzhinës, me përparësen ende të lidhur, ndërsa heshtja mes tyre u bë më e rëndë se kurrë dhe mbrëmja që po afrohej premtonte një përballje tjetër të papritur.