Në mbrëmje, telefoni i Gresës ra papritur. Zëri i Melihate Marashit në anën tjetër të linjës dukej i trazuar, pothuaj i dridhur.
– Gresa, sot ke pastruar ti në shtëpi, apo jo?
– Po, – u përgjigj ajo e habitur. – Pse?
– Vathët e mi nuk po i gjej. Janë zhdukur.
– Cilët vathë?
– Ata që i mbajta mbi komodinë, në mbajtësen e vogël prej kadifeje. Mos i ke rrëzuar pa dashje gjatë pastrimit?
– Jo, gjyshe, mbi komodinë nuk kishte asgjë sot. I ke kontrolluar në kuti bizhuterish?
– I pashë të gjitha, – tha Melihate me zë të thyer. – Dhe në shtëpi nuk ka hyrë askush i huaj! Vetëm Krenar Beqiri kaloi në mëngjes për pak minuta… dhe ti erdhe në mbrëmje.
– Ndoshta i ka marrë Krenari? – e hodhi si mendim Gresa.
– A je në vete? Ç’punë ka ai me vathë grash? Do t’i vërë në vesh?
– T’i mbajë jo, por t’i çojë në lombard… kjo është tjetër gjë.
– Mos i gjyko të tjerët sipas vetes, – ia ktheu gjyshja prerë.
Disa ditë më vonë, e ëma e Gresës i gjeti vërtet vathët në një lombard në pallatin ngjitur. Por në vend që kjo të sqaronte situatën, ajo u kthye në një armë kundër saj.
– E dija unë! Gresa po m’i merr stolitë fshehurazi! – shpërtheu Melihate.
– Si mund ta mendosh një gjë të tillë për mbesën tënde? – u përpoq ta qetësonte e bija.
– Pse jo? Vetë ajo më tha të kërkoja në lombard! Kush e di më mirë se hajduti ku përfundojnë gjërat?
Që nga ai çast, marrëdhënia mes tyre nisi të rrëshqasë tatëpjetë. Brenda një viti, afërsia e dikurshme u kthye në armiqësi të hapur. Melihate ishte ajo që sulmonte vazhdimisht, ndërsa Gresa përpiqej të mbrohej, shpesh pa sukses. Askush nga të afërmit nuk i doli në krah; çuditërisht, sa herë që ajo vizitonte gjyshen, diçka zhdukej nga shtëpia.
– Gjysh, nuk do të vij më, – tha një ditë Gresa me zë të lodhur. – Jam ngopur me akuza.
– Si të duash. Për mua kujdeset kush duhet, – u përgjigj Melihate me një ngritje supesh.
Një pasdite, e moshuara mblodhi të gjithë farefisin në shtëpi.
– Të dashurit e mi, vitet po më rëndojnë. Duhet të mendoj për atë që do të lë pas. Kam vendosur që shtëpinë t’ia lë Krenar Beqirit, – sapo dëgjoi emrin e tij, ai u afrua dhe e përqafoi me përzemërsi. – Që sot e tutje, ai do të kujdeset për mua dhe për gjithçka këtu. Madje këtë javë presim punëtorët për të izoluar verandën.
Fillimisht ra heshtje, pastaj shpërthyen zëra të shumtë.
– Si ka mundësi Krenarit?
– Pse pikërisht atij?
– Ai do ta shesë shtëpinë! Ku do të jetosh ti?
– Mami, mendoje edhe një herë!
Gresa heshti gjatë, por më në fund foli me tonin e saj të butë.
– Gjysh, çfarë ke bërë… Nuk e kupton në çfarë gracke ke rënë?
– Çfarë gracke? – sytë e Melihates u mbushën me zemërim.
– Krenari do të të lërë pa asgjë. Gjithë kjo është e planifikuar prej tij.
– Të kam vlerësuar më shumë, Gresa. Qenkam gabuar rëndë. Kur u shndërrove nga vajza e përkushtuar në njeri kaq të interesuar?
– Nuk është ashtu!
– Krenari më paralajmëroi për ty… Nuk dua të të shoh më. Dil jashtë!
Me duar që i dridheshin, Gresa veshi pallton, mezi mbylli zinxhirin e çizmeve dhe doli me vrap, me sytë e mbushur me lot. Në kokë i sillej vetëm një mendim: si ta shpëtonte gjyshen nga ajo që po vinte.
Kaloi një vit nga ajo përplasje. Krenari hapi një biznes të ri dhe, për çudi, këtë herë nuk falimentoi; përkundrazi, dukej sikur po i ecte mbarë. Melihate ndërpreu çdo lidhje me familjarët. Por në tetor, papritur, ajo vetë e telefonoi Gresën.
– Gresa… përshëndetje, – zëri i saj ishte i shuar, i lodhur.
– Përshëndetje, gjyshe.
– A mund të vish tek unë?
– Mundem. Por pse tani? Një vit nuk më ke folur. Nuk dua të dëgjoj sërish akuza.
– Nuk do të ketë akuza. Të lutem, eja.
– Mirë. Do të vij në mbrëmje.
Ajo bleu disa biskota për çaj dhe pak fruta, pastaj u nis drejt shtëpisë ku kishte kaluar fëmijërinë. Në muzg, sapo iu afrua oborrit, pa gardhin e anuar dhe të paqëndrueshëm. Njëra nga shkallët e hyrjes ishte thyer prej kohësh. Veranda dukej si kantier i braktisur.
– Gresa, jam këtu, – dëgjoi zërin e gjyshes nga brenda errësirës. Drita nuk ndizhej.
– Të kanë ndërprerë energjinë? – pyeti ajo, duke ndezur dritën e telefonit. Pamja brenda ishte rrëqethëse: rrëmujë, pluhur, mobilje të lëna përgjysmë.
– Jam ftohur keq, bijë. S’kam fuqi as të shkoj në farmaci, as të ndez sobën…
– Po Krenari ku është?
– Nuk e di…
– Dritat pse janë fikur?
– I kanë prerë. Edhe ujin thanë se do ta ndalin. Sot erdhën disa njerëz dhe më njoftuan se brenda dy javësh duhet të liroj shtëpinë…
– Mblidh gjërat e tua. Tani do të vish me mua. Pastaj do të vendosim çfarë të bëjmë.
Gjatë rrugës për në shtëpinë e saj, Gresa mori në telefon Gentian Imerin, mikun e fëmijërisë që gjithmonë kishte pasur një dobësi për të; edhe këtë herë ai la çdo punë dhe u nis menjëherë për t’i dalë në ndihmë.