Gentiani mbërriti me nxitim. Pasi dëgjoi me vëmendje rrëfimin e Gresës dhe të Melihate Marashit, ai u tregua i qetë, por serioz. Premtoi se brenda pak ditësh do të kthehej me përgjigje të qarta dhe me një plan konkret për ta zgjidhur situatën.
– Bijë, më fal… – psherëtiu Melihateja me zë të dridhur. – Kam frikë se kam bërë një gabim të pafalshëm.
– Çfarë ka ndodhur, gjyshe? – e pyeti Gresa, duke i shtrënguar dorën.
– Kur Krenari më solli atë kavanozin me havjar… u gëzova si fëmijë. Ti gjithmonë më ushqeje me gjëra pa kripë e pa yndyrë, për shëndetin tim. Ndërsa ai më solli “shije jete”, siç tha. Dhe unë u ndjeva mirë, e përkëdhelur…
– Sepse po përpiqeshim të të mbanim në formë, gjyshe. Dietat ishin për të mirën tënde…
– E kuptova më vonë. Por Krenari më mbushi mendjen se ti kujdeseshe për mua vetëm për shtëpinë. Më tha se trashëgimia ishte arsyeja pse më rrije pranë. Ndërsa ai, sipas fjalëve të tij, s’kërkonte asgjë… veç të më shërbente. Madje më çoi edhe në sanatorium.
Gresa e pa drejt në sy.
– Dhe për këtë arsye e kalove shtëpinë në emrin e tij?
Melihateja uli kokën.
– Fillimisht nisën të zhdukeshin sende pas vizitave të tua. Një unazë, një varëse, ca para. Pastaj ai më tha hapur se ishe ti që i merrje. I lidha ngjarjet siç munda dhe mendova se ai po më mbronte nga të gjithë.
– Pastaj çfarë bëre?
– Firmosa një kontratë. Sipas saj, shtëpia do t’i kalonte Krenarit pas vdekjes sime. Deri atëherë, ai merrte përsipër të kujdesej për mua.
– Dhe u kujdes?
– Në fillim po. Vinte çdo ditë. Pastaj një herë në javë. Më pas çdo dy javë. Dy muajt e fundit u zhduk fare. Para pak ditësh erdhën disa burra. Thanë se kam borxhe për energjinë, ujin, të gjitha shërbimet. Madje më njoftuan se shtëpia është lënë peng në bankë. Do të kthehen për të bërë inventarin.
– O Zot… – murmuriti Gresa.
– Nuk dija nga t’ia mbaja. U trondita aq shumë sa u sëmura. Pastaj erdhën të ftohtët, u ftoha keq. Ushqimet mbaruan. Pa ngrohje, pa drita… Çfarë bëra kështu, bijë?
– Qetësohu. Gentiani do ta zbardhë këtë punë – u përpoq ta siguronte Gresa.
– Falë tij, të paktën nuk firmosa akt-dhurimin menjëherë. Ai më bindi të mos e bëja atë hap. Ndoshta ende ka shpresë?
Gresa tundi kokën me trishtim. Çështja kishte marrë përmasa të rënda.
Të nesërmen ajo shkoi te shtëpia e Melihates për të marrë disa sende. Që në hyrje diçka nuk shkonte: porta ishte gjysmë e hapur, dera e shtëpisë po ashtu.
– Kush është brenda? Po lajmëroj policinë! – thirri ajo nga oborri.
– Mos e bëj këtë, motër… – u dëgjua zëri i Krenar Beqirit, që doli nga brenda. Mjekra e parruar prej ditësh dhe sytë e lodhur e bënin të dukej i rrënuar.
– Çfarë kërkon këtu?
– Erdha të shihja gjyshen – tha ai, duke fshehur duart pas shpine.
– Çfarë po mban atje?
– Asgjë të rëndësishme.
– Ma trego!
Gresa iu afrua me vendosmëri dhe, duke e shtyrë lehtë, pa në dorën e tij një broshë të vjetër – bizhuteria e dashur e gjyshes.
– Pra, sendet që zhdukeshin… ishe ti?
Ai ngriti supet me një buzëqeshje cinike.
– Ç’rëndësi ka? Plakës i mjaftonte dikush t’i sillte ushqime.
– Mos e quaj ashtu!
– Është e moshuar dhe s’e kupton botën. I solla një kontratë shitjeje sot, por ajo qenka zhdukur.
– Çfarë kontrate? – zëri i Gresës u drodh.
– Biznesi im po falimenton. Kam nevojë për para. Shesim shtëpinë, shlyej borxhet dhe çdo gjë rregullohet – foli ai me ton të butë, por të llogaritur.
– Po ajo ku do të jetojë?
– Tek ti, pse jo?
Në verandë u dëgjua një zhurmë dhe menjëherë pas saj zëri i Melihate Marashit:
– Jo, Krenar. Unë do të jetoj në shtëpinë time. Dhe Gentiani do të më ndihmojë ta zgjidh këtë rrëmujë.
Pas saj u shfaq Gentiani, i qetë, por me një buzëqeshje ironike.
– Krenar, duket se do të kesh punë me gjykatën. Sigurisht, nëse zonja Melihate nuk ndryshon mendim.
– Gjykatë? Për çfarë? – u step ai.
– Për shkelje të detyrimeve si kujdestar. Apo nuk ishe ti që more përsipër përkujdesjen?
Gresa shtoi me zemërim:
– E le në të ftohtë, pa drita e pa ushqim. Dhe lejon njerëz të huaj ta kërcënojnë. Si munde?
– Mendon se është më mirë të më kërcënojnë mua? – shpërtheu ai.
Por Gresa nuk e dëgjoi më. Ajo telefonoi policinë.
Pas gjithë kësaj, Melihateja i kërkoi falje mbesës me lot në sy. Të afërmit u habitën kur mësuan se ishte pikërisht Gresa ajo që e shpëtoi situatën, megjithëse për muaj të tërë gjyshja e kishte akuzuar padrejtësisht.
– Je gjaku im, gjyshe – tha Gresa butë. – Më lëndoi mosbesimi yt, por më gëzon që e vërteta doli në dritë.
– Gresa, ti je më e mençura ndër ne. Dhe jam krenare që kam ndikuar sadopak në rritjen tënde – u përgjigj Melihateja.
Krenari mori dënimin që meritonte. Melihate Marashi vazhdon të jetojë në shtëpinë e saj, e qetë dhe pa frikë. Ndërsa mes Gresës dhe Gentianit po lind diçka më shumë se miqësi. Duket se sprovat, sado të vështira, dinë t’i afrojnë njerëzit.