— Kështu e kemi zakon ne, — tha Pranvera Rrota, duke prekur buzët me pecetë dhe duke lënë mbi të një njollë buzëkuqi në nuancë fuchsia të ndezur. — Në familjen tonë, më të rinjtë organizojnë përvjetorët e më të mëdhenjve. Është rregull respekti.
I hodha një vështrim Ledion Currit. Ai vazhdonte të priste biftekun me qetësi, pa ngritur sytë nga pjata. E njihte shumë mirë atë intonacion. Ishte zëri që nënkuptonte: “Më duhet gjithçka që keni — dhe sa më shpejt të jetë e mundur.”
— Do të doja një sqarim, — thashë, duke vendosur pirunin mënjanë. — Kur thoni “tek ne”, kë keni parasysh saktësisht? Dhe, mbi të gjitha, kush do ta paguajë këtë festë respekti?
Vjehrra lëshoi një psherëtimë dramatike. Në atë frymëmarrje të rëndë dukej sikur mbante mbi supe tragjedinë e një aristokrateje të rrënuar, ndonëse e gjithë jeta e saj kishte kaluar në sektorin e burimeve njerëzore të poliklinikës së lagjes. Sillej si zonjë që kishte humbur vilën familjare në ndonjë kazino të Nicës.
— Vesa Qosja, ti gjithmonë e kthen bisedën te lekët. Sa e vogël është kjo, — rrudhi buzët, duke hedhur sytë nga manikyri im i ri. — Këtu flitet për shpirtin. Për kujtesën e gjakut. Unë mbush gjashtëdhjetë vjeç. Është një gur kilometrik. Dua t’i mbledh të gjithë. Hyrie Çukon nga Roskoveci, nipërit nga Mollasi, vajzat e mia nga puna e dikurshme… Nja tridhjetë veta gjithsej.
— Tridhjetë? — Ledioni e përtypi kafshatën me ngadalë. — Mami, ne jemi në mes të rinovimit të banjës. Kemi hequr pllakat dhe kemi zbuluar myk. Për çfarë jubileu me tridhjetë të ftuar po flasim?
— Pikërisht! — goditi tryezën me pëllëmbë Pranvera Rrota. Unaza me gur të madh vezulloi nën dritë. — Jeni zhytur në hallet e përditshme! Festa është e shenjtë. Restorantin e kam zgjedhur. “Shtëpia Mbretërore”. Ka dekor fantastik me reliev në mure, më shkon me ngjyrën e lëkurës.
Unë dhe im shoq shkëmbyem një shikim domethënës. “Shtëpia Mbretërore” ishte vendi ku edhe çmimi i një shishe uji të bënte të rimendoje etjen.
— Rezervimi në emër të kujt është bërë? — e pyeta, ndërsa brenda meje po zgjohej instinkti i auditueses.
— Në emrin tënd, sigurisht, — buzëqeshi ajo, duke zbuluar rreshtin e dhëmbëve metalokeramikë. — Ti tingëllon më përfaqësuese në telefon. Besoj se shefja jote ka kartë zbritjeje aty. Unë i kam njoftuar të gjithë. Të ftuarit mbërrijnë të premten. Do të qëndrojnë te ju, natyrisht. Nuk do t’i çojmë në hotel njerëzit e gjakut tonë. Kështu e kemi ne.
Atmosfera e qetë e mbrëmjes u zhduk në çast. Ledioni vendosi me kujdes takëmet mbi pjatë. Nuk ngriti zërin, nuk u skuq. Thjesht mori pamjen e dikujt që sapo ka vendosur të pushojë nga puna një vartës të papërgjegjshëm.
— Jo, — tha shkurt.
— Si “jo”? — Pranvera Rrota mbeti me filxhanin e çajit pezull pranë buzëve.
— Asnjë “Shtëpi Mbretërore”. Asnjë turmë me tridhjetë veta në apartamentin tonë. Dhe asnjë pagesë për këtë shfaqje personale nga buxheti ynë.
Ajo e uli ngadalë filxhanin. Porcelani trokiti mbi pjatëz si një krismë e thatë.
— Po ti po ia mohon nënës tënde këtë? — zëri i saj u drodh, duke u holluar në një ton të mprehtë që paralajmëronte se kjo bisedë sapo kishte hyrë në një fazë krejt tjetër.