Zëri i saj u trash dhe filloi të dridhej në nota të ulëta, si paralajmërim stuhie.
— Nënës së tij, në ditën e saj? — shpërtheu ajo. — Vesa Qosja, kjo është dora jote, apo jo? E ke mbushur mendjen e djalit tim! Sigurisht, paratë e tua i kurseve vetëm për fustane e sende kot…
— Pranvera Rrota, — fola me qetësi të ftohtë, duke i matur fjalët. — Le t’i rendisim gjërat siç janë. Muajin e kaluar, “sipas zakonit familjar”, ju paguam pushimet në sanatorium, sepse “ju ishin rënduar nervat”. Dy ditë më parë kërkuat pesë mijë lekë për barna dhe u kthyet me një çantë të re. Ndërsa tani po kërkoni një festë që kushton sa tre rrogat tona bashkë. Kjo nuk është traditë. Kjo është varësi nga xhepat tanë.
— E pacipë! — fishkëriu ajo. — Ledion Curri, po dëgjon? Ajo po më numëron ilaçet!
— Unë po shoh çantën, mami, — tha Ledioni, duke treguar karrigen ku varej një portofol i ri prej lëkure artificiale. — Dhe po shoh llogaritë. Mund të të çojmë në një restorant të thjeshtë. Ne të tre. Ose festojmë këtu, ti gatuan, ne blejmë ushqimet. Ka kaq.
Ajo u ngrit ngadalë. Ishte mjeshtre e largimeve dramatike — shpinë drejt, mjekër lart.
— Do ta paguani këtë, — tha në prag. — Koprracia është mëkat. Dhe familja… familja nuk fal. Unë tashmë i kam ftuar të gjithë.
Dera u përplas me zhurmë.
— Po bën teatër, — murmuriti Ledioni, duke iu kthyer biftekut që ishte ftohur. — Askënd s’ka ftuar. Hyrie Çuko s’ka lekë për biletë, ndërsa kushërinjtë nga Mollas punojnë me turne.
Unë hapa lavastoviljen, por një ndjesi e hidhur më mbërtheu. Po e nënvlerësonim. Pranvera Rrota ishte nga ato gra që arrijnë të detyrojnë edhe faturinon e autobusit t’u kërkojë falje pse u kërkon biletën.
Tri ditë më vonë, ferri nisi.
E para më telefonoi Hyrie Çuko.
— Vesa Qosja, zemër, jemi në trenin 045, vagoni shtatë. Dilni të na prisni! Jemi katër veta, mora edhe nipin, t’i tregojmë kryeqytetin. Pranvera tha që divani juaj hapet, apo jo?
E mbylla telefonin pa thënë asnjë fjalë.
Më pas, në aplikacion më shtuan në një grup me titullin “JUBILEU I MBRETËRESHËS”. Njëzet e tetë anëtarë. Pranvera Rrota postonte foto nga menuja e një restoranti luksoz: “Sturioni, patjetër”, “Vetëm verë franceze, Ledioni ka alergji nga e lira”.
Ledioni kishte alergji vetëm ndaj paturpësisë, por kjo s’e pengonte aspak.
Ia zgjata telefonin.
— E bëri. I mblodhi të gjithë.
Ai fërkoi ballin me gishta.
— Nëse nuk paguajmë, do të bëjë skenë para të gjithëve. Do qajë, do kapet për zemre, do thotë se e nxorëm në rrugë. Po llogarit që do na vijë turp para njerëzve.
— Ky quhet shantazh social, — thashë ftohtë. — Shembull klasik. Nëse dorëzohemi tani, “kështu e kemi zakon” herën tjetër do të thotë që t’i kalojmë edhe shtëpinë në emër.
Ai buzëqeshi hidhur.
— Do tradita? Do t’i ketë.
Dita e festës erdhi.
Ne nuk ftuam askënd në stacion për t’i pritur.