Telefonatat vazhdonin pa pushim, por ne e kishim kaluar celularin në heshtje totale. Nuk shkuam në stacion për askënd. Me sa duket, Pranvera Rrota e kishte zgjidhur vetë situatën — ose kishte marrë një taksi, ose kishte mobilizuar ndonjërën nga “vajzat e saj besnike” për të mbledhur gjithë fisin.
Në mbrëmje mbërritëm te restoranti “Shtëpia Mbretërore”. Kisha veshur fustanin tim më të mirë — të zi, të prerë thjesht, serioz si një vendim gjykate. Ledion Curri ishte me kostum të errët, i qetë në pamje, por i tendosur në shpatulla.
Salla e banketit shkëlqente nga dritat e llambadarëve. Pranvera Rrota qëndronte në krye të tryezës, e mbështjellë me një fustan me temina që i jepte pamjen e një peshku të artë. Rreth saj gumëzhinin të afërmit. Hyrie Çuko po grumbullonte havjar me lugë sikur të ishte reçel, ndërsa nipërit mbushnin gotat me raki — pije që nuk figuronin fare në menu, por që qartazi i kishin futur fshehurazi nën tavolinë.
Sapo hymë, zhurma u pre si me thikë.
— Ja ku erdhën financuesit e lumturisë sonë! — shpalli vjehrra, duke hapur krahët me teatralitet. — Fëmijët e mi! Me vonesë! Duhet t’u japim një gotë ndëshkuese!
— Gëzuar, mama, — tha Ledioni, duke iu afruar, por pa e përqafuar. Nga xhepi nxori një zarf. — Urime për festën.
— Mos u sill kaq zyrtar! Ulu, ulu! — i bëri shenjë kamerierit. — Djalosh! Sill pjatat e ngrohta! Siç i porosita! Biftekë nga viçi më i mirë për të gjithë! Dhe shampanjë “Veuve Clicquot”!
Kamerieri, një djalë i ri me sy të trembur, na hodhi një vështrim të pasigurt.
— Më falni… porosia është konfirmuar? Shuma e darkës…
— Sigurisht! — e ndërpreu Pranvera. — Djali im paguan. Ka kartë floriri, apo jo, Ledion?
Të gjithë heshtën në pritje të spektaklit të bujarisë. Hyrie Çuko mbeti me kafshatën pezull pranë buzëve.
Unë dola një hap përpara. Me qetësi hapa çantën e vogël dhe nxora një bllok shënimesh të hollë.
— Pranvera Rrota, — zëri im jehoi në sallën e heshtur. — Unë dhe Ledioni bëmë një kërkim të vogël në “arkivin familjar”. U interesuam për rrënjët tona.
— Ç’janë këto marrëzi? Çfarë arkivash? Ulu e ha!
— Vetë thatë: “Kështu e kemi zakon”. Të nderojmë traditat. Sipas linjës së babait tuaj, tregtar i dorës së dytë — siç e përmendni me krenari — ekzistonte një rregull i qartë: përvjetorin e prindit e mbulon ai fëmijë që ka përfituar trashëgimi ose pajë prej tij.
Heshtja u trash aq shumë, sa dëgjohej si shpërthenin flluskat në gotën e shampanjës së Hyrie Çukos.
— Ledion, — iu drejtova burrit tim, — a të ka dhuruar mamaja një apartament?
— Jo. E kemi blerë vetë.
— Makinë?
— Po e shlyej me kredi.
— Studimet?
— I bëra me bursë. Punova si hamall për të nxjerrë shpenzimet.
U ktheva nga vjehrra.
— Ndoshta na keni kaluar ndonjë bizhuteri familjare? Ah, jo… ato i shitët kur Ledioni ishte dhjetë vjeç, për të blerë një pallto me gëzof.
— Si guxon… para të gjithëve! — shfryu ajo mes dhëmbësh.
— Ka edhe një traditë tjetër, — tha Ledioni, duke e parë drejt në sy. — Oborri fisnik kishte një rregull të thjeshtë.