Rrota u shkëput me një kërcitje të thatë plastike dhe u përplas fort pas këmbës së dollapit të kuzhinës.
— Pleh! — bërtiti Kastriot Dervishi dhe i dha një shkelm kornizës gri të karrocës, aq sa ajo u përplas pas murit. — S’munde ta zhdukje këtë turp në ballkon? Kemi njerëz në shtëpi!
“Njerëzit” ishin e ëma e tij, Vjollca Deda, dhe vëllai i vogël, Petrit Mullisi. Darkë familjare e së dielës në apartamentin tonë në Elbasan. Qëndroja në këmbë me një pjatë me feta buke në dorë dhe vështroja rrotën e thyer. Ajo rrotullohej ngadalë mbi linoleum. Karrocën e kisha blerë në një faqe njoftimesh për tre mijë lekë, sepse pagesa e lejes së lindjes kishte mbaruar, ndërsa Kastrioti më jepte para vetëm të martave dhe vetëm për ushqime. Për një karrocë të re ai kishte thënë: “Do ia dalësh. Luanit i mbush një vit, shpejt do ecë vetë.”
Hodha sytë nga mikrovala. Në ekran ndriçonte 17:33 me shifra të gjelbra.
— Ka të drejtë Kastriotçka, Fjollë, — foli Vjollca Deda me zë të butë, teksa rrinte në krye të tryezës dhe priste me kujdes byrekun me gjizë që e kisha përgatitur që në mëngjes. — Fëmijët e familjeve të rregullta dalin me karroca si duhet. Kjo është turp. Të paktën ta kishe larë siç duhet.
Vendosa bukën në tavolinë. Stomaku nuk m’u mblodh si zakonisht nga ai ngërç i njohur. Për herë të parë pas një viti e gjysmë nuk ndjeva as faj, as lëndim. Vetëm një zbrazëti të çuditshme që më gumëzhinte në veshë. U përkula, mora rrotën e ndotur dhe e vura mbi parvazin e dritares.
— Ulu tani, — tha Kastrioti, duke tërhequr karrigen pranë vetes. Kishte veshur këmishë të re, flokët i kishte lyer me xhel. Para së ëmës gjithmonë rregullohej, luante rolin e zotërisë së suksesshëm. — Petrit, mbush gotat. Pse rrimë kot?
Petriti zgjati dorën drejt shishes së verës. U ula në cep të tavolinës. Luani flinte në dhomën e gjumit dhe kjo ishte e vetmja gjë që më shpëtonte mbrëmjen.
— Si po shkon puna, bir? — pyeti Vjollca, duke fshirë buzët me pecetë. — Po zgjeroheni akoma?
Kastrioti u mbështet pas me vetëbesim.
— Mentor Fundo po më beson degën në Uralmash. Qarkullimi po rritet. I thashë dje hapur: pa logjistikën time, biznesi juaj ngec. Ai vetëm tundte kokën. E di mirë kush i sjell lekët.
Shikoja pjatën time bosh. Kastrioti ishte zëvendësdrejtor në një kompani të madhe transporti. Para të tjerëve tregonte si e mbante mbi supe gjithë logjistikën e rajonit, si e vlerësonte drejtoria, si i paguante së ëmës pushimet në sanatorium dhe studimet e të vëllait.
Në shtëpi, ndërkohë, kontrollonte çdo kupon blerjeje. Numëronte sa kisha shpenzuar për pelenat. Dhe shkelmonte karrocën e vjetër.
— Bravo, — ngriti gotën Petriti. — Për ty, vëlla.
Kastrioti piu, fshiu gojën dhe më hodhi një vështrim të rëndë, matës.
— Ti, Fjolla, mëso sa jam gjallë. Rri në leje lindjeje dhe numëron qindarkat. Të paktën kujdesu për veten. Unë mbaj familjen, kurse ti s’arrin të sigurosh as një karrocë të hajrit për fëmijën. Gjithmonë “vetë, vetë”, heroinë.
Desha t’i thosha: “Kujt t’i kërkoj, kur dje më dërgove një mijë lekë për gjithë javën?” Por heshta. S’kishte pse t’ia prishja shfaqjen.
Sytë më shkuan sërish te mikrovala. 17:42.
Duart, pa e kuptuar, kapën pecetën. E palosa me kujdes në formë katrori. Pastaj përgjysmë. Edhe një herë. Një kub i vogël letre.
Tri javë më parë kisha gjetur një punë anësore. Profesioni im është vlerësuese pasurish të paluajtshme. Para lejes së lindjes punoja në një agjenci dhe ish-shefi herë pas here më dërgonte detyra nga distanca: të kontrolloja dokumente, të përllogarisja çmimin e tregut, të hartoja raporte. Kastrioti nuk dinte asgjë. Ai ishte i bindur se unë “rri në kurrizin e tij” gjithë ditën.
Shtatëmbëdhjetë ditë më parë më erdhi për vlerësim një objekt që do të ndryshonte rrjedhën e shumë gjërave në jetën time.