Objekti që më kishin dërguar për vlerësim ndodhej në një kompleks magazinash përgjatë Bulevardit të Aviatorëve. Porosia ishte urgjente: raporti duhej për bankën dhe nuk pranonte vonesa.
Hapa ekstraktin e pronësisë dhe më ngriu shikimi. Pronare e atij hangari gjigant, të blerë gjashtë muaj më parë për njëzet e dy milionë lekë, rezultonte Vjollca Deda. Nëna e bashkëshortit tim. Pensioniste. Ish-mësuese kimie.
— Fjolla, po fle apo çfarë? — zëri i Kastriot Dervishit më shkundi nga mendimet. — Hidhja një çaj mamit.
U ngrita pa fjalë dhe vura ujin të ziejë. Zhurma monotone e çajnikut mbuloi bisedën e tyre në dhomën tjetër.
Shtatëmbëdhjetë ditë më parë, kur pashë dokumentin, mendova se ishte gabim. Pastaj fillova të lidh datat. Po gjashtë muaj më parë Kastrioti më kishte thënë se i kishin shkurtuar bonusin. Po atë kohë ne hoqëm dorë nga mishi i mirë dhe nisëm të blinim copa pule të lira. Po atëherë ai nisi të më quante shpërdoruese dhe të më numëronte çdo qindarkë.
Vendosa të thellohesha. Në profesionin tonë kemi akses në databaza të ndryshme. Magazina ishte blerë nga një kompani fantazmë, e krijuar për një përdorim të vetëm. Ndërkohë, në llogarinë e saj hynin rregullisht transferta nga firma e transportit ku Kastrioti ishte zëvendësdrejtor. Me kontrata qiraje fiktive për mjete që nuk ekzistonin, ai kishte nxjerrë para nga kompania e Mentor Fundos dhe me to kishte blerë pronë në emër të së ëmës.
Çajniku klikoi.
— Fjolla! Edhe sa? — bërtiti Petrit Mullisi nga tryeza, me gojën plot.
— Po e sjell, — thashë qetë.
Një ditë më parë i kërkova nënës sime të rrinte me Luan Hasën. Mora dosjen me printimet, ekstraktet dhe skemën e transfertave dhe u drejtova për në selinë qendrore të kompanisë. Te Mentor Fundo.
Mentor Fundo ishte njeri i drejtpërdrejtë. Rreth të gjashtëdhjetave, flokëthinjur, me një vështrim që të shponte, më priti në zyrën e tij të gjerë. Vendosa dosjen mbi tavolinën e gjatë të mbledhjeve. Pëllëmbët më ishin djersitur. E dija se po kaloja një vijë nga e cila nuk do të kishte kthim.
— Kush jeni ju? — pyeti pa e hapur ende dosjen.
— Fjolla Elezi. Bashkëshortja e zëvendësit tuaj.
— Dhe çfarë përmban kjo?
— Shpjegimin pse shpenzimet e logjistikës në kompaninë tuaj janë rritur me tridhjetë për qind në tetë muajt e fundit. Si dhe numrin kadastral të magazinës që ka blerë nëna e burrit tim.
Ai lexoi në heshtje për rreth dhjetë minuta. Unë e vështroja përballë dhe shihja si i tendoseshin nyjet e gishtave. Po tradhtoja burrin tim. Të njëjtin burrë që pak minuta më parë më kishte përqeshur se nuk dija të “lutesha” për një karrocë fëmije.
— Pse erdhët tek unë? — tha më në fund, duke mbyllur dosjen.
— Sepse dua të largohem prej tij. Dhe dua të jem e sigurt që, kur të kërkoj divorcin, ai të mos guxojë të ma marrë djalin. Do të ketë halle të tjera për t’u marrë.
Ramë dakord për orën.
Tani vendosa filxhanin me çaj të nxehtë para Vjollca Dedës.
— Faleminderit, Fjollë. Ulu pak, mos u sill vërdallë, — tha ajo, duke rregulluar zinxhirin e trashë të artë në qafë. Zinxhir që Kastrioti ia kishte dhuruar për Tetë Mars. Mua atë ditë më kishte blerë një xhel dushi në ofertë.
— Po, ulu, — shtoi ai me një buzëqeshje tallëse. — Sidoqoftë, shumë punë nuk bën në këtë shtëpi. Rri të paktën qetë.
Ora shënonte 17:52.
U ula. Mora filxhanin tim, por nuk piva. Gishtat m’u mbështollën rreth porcelanit të nxehtë.
— Petrit, mëso nga vëllai yt i madh, — vazhdonte Vjollca Deda me ton didaktik. — Kastrioti çdo gjë e ka arritur vetë. Ka degën e tij, respektin e të gjithëve. Di si të sillet me njerëzit. Jo si disa të tjerë…
Më hodhi një vështrim domethënës. Nuk e ula kokën. Për çudi, në atë çast më erdhi për të qeshur. Një e qeshur e hidhur më mbeti në fyt; e përmbajta me zor dhe ndjeva fytyrën të më ngurtësohej.
— Çfarë ke kështu? — u vrenjt Kastrioti. — U mërzite prapë? Sa e vështirë që je. Të thamë të vërtetën për karrocën, merre si duhet. Është turp.
— Po e marr si duhet, — thashë me zë të ulët, ndërsa në kokë fillova të numëroja minutat që kishin mbetur.