— Atëherë sille siç duhet. Nesër do të të kaloj pesë mijë lekë, bli një karrocë të përdorur, por të paktën të mos i bien rrotat rrugës. Dhe dëgjo, javën që vjen më duhet të shkoj në Shkodër. Ma përgatit valixhen siç duhet, jo si herën e kaluar kur mbeta pa kravatë.
Shkodër. Ai “udhëtonte për punë” atje çdo muaj. Unë e dija shumë mirë që kompania nuk kishte asnjë degë në atë qytet. Por atje jetonte Drita Sinani, ish‑shoqja e tij e fakultetit, së cilës i bënte pëlqime në rrjete sociale dhe i dërgonte para “për taksi”. I kisha parë vetë transfertat, kur po kontrolloja lëvizjet bankare për pagesat e magazinës. Gjithsesi, tradhtia më dukej një detaj i vogël krahasuar me dymbëdhjetë milionët e zhdukur nga llogaritë e firmës.
17:58.
Sekondat zvarriteshin si katran i nxehtë. Petrit Mullisi përtypte me zhurmë një copë byrek. Vjollca Deda fliste pa pushim për çmimin e domateve në treg. Kastrioti rrinte i përkulur mbi telefon, herë pas here tundte kokën pa e ngritur shikimin.
U çova nga tryeza.
— Ku po shkon? — pyeti ai, pa i ndarë sytë nga ekrani.
— Të shoh Luanin.
Dola në korridor. Ishte gjysmëerrësirë dhe ajri i ftohtë më përplasi në fytyrë. Në anën e djathtë qëndronte karroca jonë e prishur. Rrota e përparme e majtë ishte hequr dhe qëndronte mbi pragun e dritares, si një send i braktisur. Preka dorezën. Sfungjeri i lirë ishte çarë në disa vende.
Dy vjet më parë, kur sapo ishim martuar, Kastrioti betohej se fëmija ynë do të kishte gjithçka më të mirën. Fliste për jetë luksoze, për komoditet, për siguri.
Atëherë nuk e kuptoja që ajo “jetë e artë” do të ndërtohej — por jo për mua.
Në dhomën e gjumit, Luani flinte i shtrirë, me krahët hapur. Ia rregullova batanijen me kujdes. Në cep të dhomës qëndronin dy çanta të mëdha sportive, të mbuluara me një batanije që të mos binin në sy. I kisha përgatitur që në mëngjes. Dokumentet. Rrobat e djalit. Disa gjëra të miat. Vetëm sa për fillim.
Ora në korridor trokiti lehtë. 18:00.
Dola dhe u ndala para pasqyrës në hyrje. Rregullova flokët me një lëvizje mekanike. Gjithmonë kisha menduar se në çaste të tilla njerëzit dridhen, u mpihet gjunjët, u merret fryma. Unë ndihesha e kthjellët. Ftohtë. Si para një operacioni, kur çdo gjë është e qartë deri në detaj.
Ra zilja.
Një tingull i shkurtër, i prerë. Nga kuzhina dëgjova Kastriotin të psherëtinte me bezdi.
— Kush na vjen tani, ditë pushimi? Fjolla, hape derën!
Nuk lëviza.
— Fjolla! — doli ai me një pecetë në dorë. Kur më pa dy hapa larg derës, u zymtua. — Çfarë ke? S’dëgjon?
Zilja ra sërish.
Ai hodhi pecetën mbi stol me nervozizëm dhe u afrua te dera. Çelësi kërciti në bravë.
E hapi.
Në prag qëndronte Mentor Fundo. Pallto kashmiri e errët, pa kapele. Pas tij, dy burra trupmëdhenj me xhaketa të zeza rrinin të heshtur.
Kastrioti u ngrirë. Dora i mbeti mbi dorezën e derës. Ngjyra iu zhduk nga fytyra aq shpejt sa lëkura mori nuancë hiri.
— Zoti Mentor…? — zëri iu drodh. U përpoq të buzëqeshte, por buzët nuk e bindën. — Çfarë surprize… kemi një darkë familjare.
— E di, — tha Mentor Fundo qetë, dhe hyri brenda pa fshirë këpucët. Me një shtytje të lehtë e largoi Kastriotin nga rruga dhe u drejtua për në kuzhinë.
Kastrioti e ndoqi pas si i goditur. Unë mbeta në korridor, e mbështetur pas murit, duke dëgjuar heshtjen që u rëndua në ajër.
Në kuzhinë ra një qetësi e mprehtë. Petriti pushoi së përtypi. Vjollca Deda i çoi duart te kraharori.
— Mirëmbrëma, zonja Vjollca, — zëri i thellë i Mentor Fundos mbushi hapësirën e vogël. — Si po ju shkon magazina e re në rrugën “Kosmonautët”? Çatia mban apo pikon ende?
— C‑cila magazinë? — belbëzoi ajo, duke kaluar shikimin nga ai te i biri.
Mentor Fundo nxori nga xhepi i brendshëm i palltos një dosje blu — të njohur për mua. E ngriti dhe e përplasi mbi tryezë. Dosja rrëshqiti dhe u ndal mbi pjatën me byrek me gjizë, duke shpërndarë thërrime gjithandej.