— Ja ky objekti. Me vlerë njëzet e dy milionë lekë. I blerë me paratë që djali juaj “i talentuar”, zëvendësi im, i ka zhdukur nga kompania ime përmes firmave fantazmë.
Kastriot Dervishi u hodh përpara, fytyra iu zbardh në çast.
— Zoti Mentor, kjo është një keqkuptim! Një kurth! Kush jua ka mbushur mendjen me këto shpifje? Betohem, nuk kam prekur asnjë qindarkë që s’është e imja!
Ai u kthye vrik. Më pa te dera e korridorit. Sytë i lëvizën nga dosja blu mbi tryezë drejt meje. E kuptoi.
— Ti… — shfryu ai, duke ardhur drejt meje me grushtet e shtrënguara. — Ke kontrolluar gjërat e mia? Ke futur hundët ku s’të takon?!
Njëri prej burrave me xhaketa të zeza bëri një lëvizje të shpejtë e të saktë. Në sekondën tjetër, Kastrioti u përplas pas frigoriferit. Magnetët u drodhën dhe ranë me zhurmë mbi dysheme.
— Lëre gruan tënde rehat, Kastriot, — tha Mentor Fundo me qetësi të ftohtë. — Ajo po mbron veten dhe fëmijën nga një njeri që ka shkelur ligjin. Nesër në mëngjes do të nisë kontrolli financiar në zyrë. Do të jetë edhe sigurimi. Dokumentet tashmë i ka avokati im.
Kastrioti rrëshqiti ngadalë përgjatë frigoriferit, derisa u ul përdhe. Në sytë e tij nuk kishte më arrogancë, as hijen e “zotit të jetës” që hiqej. Frika e zhveshur i notonte në bebëza. E gjithë mburrja, gjithë pushteti i tij mbi mua dhe mbi karrocën time gri, u zhduk brenda pak sekondash.
Ai u gjunjëzua mbi linoleumin e ftohtë, mes thërrimeve të byrekut.
— Zoti Mentor… ju lutem… mos ma shkatërroni jetën! Do t’i kthej të gjitha! Do ta shes magazinën, do t’ju kaloj çdo gjë në emër! Vetëm mos bëni kallëzim! Kam fëmijë!
E shikoja nga lart. Nuk ndjeja mëshirë. Por as triumf. Ndjenja që më përshkoi ishte e hidhur, pothuaj e neveritshme. Më vinte turp nga vetja që për tre vjet kisha ndarë shtratin me një burrë që tani lutej, me hundët që i rridhnin, mbi këpucët e dikujt tjetër.
Vjollca Deda lëshoi një rënkim të mbytur, duke mbuluar fytyrën me duar. Petrit Mullisi ishte ngjeshur në cep, i zbehur si mur.
Pa thënë asnjë fjalë, kalova pranë tyre dhe hyra në dhomën e gjumit. Mora dy çanta. Zgjova Luan Hasën, i vura me nxitim kostumin e trashë dimëror. Ai filloi të qante lehtë, por sapo e shtrëngova në kraharor, u qetësua.
Kur dola sërish në korridor, Kastrioti ishte ende në gjunjë, me duart mbi kokë. Mentor Fundo më hodhi një vështrim të shkurtër dhe miratoi me kokë.
Hapa derën. Me dorën e lirë kapa karrocën gri me rrotën e thyer dhe e nxora në shkallë.
Dy muaj më pas, morëm me qira një dhomëz të vogël në një lagje periferike të Elbasanit. Paraqita kërkesën për divorc dhe për pension ushqimor, ndonëse e dija se prej tij zor se do të nxirrej gjë. Kastriotin e pushuan nga puna; magazina kaloi në pronësi të kompanisë si shlyerje borxhi. Çështja penale nuk u hap — Mentor Fundo zgjodhi ta mbyllte në heshtje, duke e lënë ish‑zëvendësin e tij pa asgjë dhe të mbytur në kredi që i kishte marrë për ryshfete. Vjollcën e thirrën disa herë për sqarime nga shërbimi i sigurisë.
Karrocën gri me rrotën e këputur e tërhoqa deri te koshi i mbeturinave po atë mbrëmje. E hodha drejt e në dëborë, pa u kthyer pas.
Të nesërmen bleva një karrocë të re. Me paratë e mia. Dhe ajo lëvizte drejt, pa u lëkundur.