Bora Gjeloshi po kthehej nga pushimet e vetme. Pas një debati të ashpër me bashkëshortin, ai ishte larguar një javë më herët, duke e lënë atë të përballej e vetme me heshtjen dhe mendimet e saj.
Këtë herë përplasja mes tyre kishte qenë më e rëndë se zakonisht. Fjalët kishin rrjedhur si lumë dhe, pa e kuptuar, kishin ngritur një mur mes tyre. Bora vendosi të mos kthehej në shtëpinë e saj, por të udhëtonte me tren drejt shtëpisë së prindërve, sikur kërkonte strehë tek e njohura.
Megjithatë, ajo që e trazoi më shumë ishte një ndjesi e papritur që e pushtoi menjëherë pasi Krenar Rrota u largua nga hoteli. Diçka thelbësore po ndryshonte në trupin e saj. Një parandjenjë e fortë i tha se mund të ishte shtatzënë — një mendim që e goditi si rrufe në qiell të hapur.
Vetëm një vit më parë kishin ëndërruar me zjarr për një fëmijë. Kishin bërë plane, kishin folur për emra. Ndërsa tani, Krenari ishte larguar, dhe Bora nuk dinte si të vepronte me këtë të vërtetë të re.
Bleu një test, dhe dy vijat e qarta ia hoqën çdo dyshim. Nuk ishte thjesht imagjinatë.
I ati me siguri do t’i thoshte se e kishte paralajmëruar: se martesa me të nuk ishte zgjedhja e duhur.
Në ndarjen e trenit udhëtonte bashkë me një çift të moshuar. Vendi i katërt mbetej bosh — ndoshta Krenari e kishte kthyer biletën dhe askush nuk e kishte zënë më pas. Hapësira e lirë i dukej si simbol i boshllëkut që ndiente brenda vetes.
Sa herë i rikthehej mendja te sherri, zemra i rëndohej sërish. Gjithçka kishte ndodhur me shpejtësi marramendëse: një fjalë, një kundërshtim, një ton i ngritur — dhe ja ku ishin.
Kohët e fundit grindjet ishin shtuar, shpesh për gjëra të parëndësishme. Krenari e justifikonte me lodhjen dhe problemet në punë. Por a kishte të drejtë babai i saj?
Çifti kishte disa çanta të mëdha. Bora u ofrua t’u lironte hapësirë nën sediljen e saj për njërën prej tyre, pasi nuk po u zinte vend. Burri e pa me mirënjohje dhe buzëqeshi.
— Vajzat tona do të na presin në stacion, dhe nuk do të jenë vetëm. Kanë edhe burra që u japin krahë, — tha ai me krenari, duke hedhur një vështrim të dashur nga bashkëshortja. Të dy shkëmbyen një buzëqeshje të ngrohtë, plot mirëkuptim.
Pak më vonë, burri u ngjit në shtratin e sipërm dhe e zuri gjumi. Bora vuri re trupin e tij të formuar. Edhe pse në moshë, dukej energjik e i mbajtur mirë. Edhe gruaja ishte simpatike.
Sa fatlumë duken, mendoi ajo. Lumturia e tyre dukej e qartë, e thjeshtë. Ndërsa tek ajo gjithçka dukej e çoroditur.
— Kush dëshiron çaj me limon, kafe, biskota apo kulaçë? — dëgjoi zërin e konduktores.
Rastisi që Bora dhe zonja pranë saj kërkuan çaj pothuajse në të njëjtën kohë. Ajo nisi ta pijë ngadalë, me limon e pak sheqer, ndërsa sytë i mbetën tek pamjet që rrëshqisnin përtej dritares: shtëpi të shpërndara, kalime hekurudhore, e më pas fusha të pafundme.
— Mos do një sanduiç? — e nxori nga mendimet zëri i butë i gruas.
Ajo i zgjati një fetë buke me gjalpë dhe djathë.
— Në mëngjes na dhanë ushqim të paketuar nga hoteli. Duhet të hash diçka, të mbledhësh veten.
Pastaj, me një shikim domethënës drejt unazës në gishtin e Borës, shtoi:
— Burri e di?
— Si e kuptuat? — e pyeti Bora pa e menduar.
— Hë, ha njëherë. Si të quajnë?
— Bora, — u përgjigj ajo me zë të ulët.
— Sa e re qenke! Edhe ne kemi vajza… — në sytë e saj kaloi për një çast një hije trishtimi, por ajo e fshehu shpejt me një buzëqeshje të vendosur. — Unë jam Teuta Tahiri. Gëzohem që u njohëm, Borë. Mua më bie gjithmonë fati të kem pranë njerëz të mirë. Skënder Qafoku, burri im, në tren fle gjithmonë — e zë gjumi nga lëkundjet. Ndërsa unë mezi pres të bisedoj me bashkudhëtarët. Sa njerëz ka, aq histori ka. Dhe unë jam shkrimtare…