— Histori nga jeta mbledh, sepse ajo është krejt e paparashikueshme!
— Krejtësisht e paparashikueshme, s’ka dyshim, — mërmëriti Bora Gjeloshi dhe mori sanduiçin e shijshëm nga dora e Teutës, duke e falënderuar me buzëqeshje.
Vetëm pasi kafshoi, e kuptoi sa shumë e kishte marrë uria. Stomaku i ishte zbrazur prej orësh.
— Po ti si e more vesh? — pyeti ajo pas pak, e habitur.
— As vetë s’e shpjegoj dot. E ndiej menjëherë kur një grua pret fëmijë. Dallohet në sy — bëhen më të thellë, sikur mbajnë një dritë tjetër. Edhe buzët, edhe maja e hundës fryhen lehtë, ndonëse shumëkush mendon se s’vihet re. Por mbi të gjitha është ajo ndjesia e hollë, e papërshkrueshme… brenda teje tashmë janë dy zemra. Në atë pikëzën e vogël ku nis jeta, rreh një energji e jashtëzakonshme. Unë e ndiej. Shumë shpejt ajo do të marrë frymë vetë, do të bëhet njeri i gjallë. A nuk është mrekulli e vërtetë kjo?
Bora shtrembëroi fytyrën — ndoshta nga shija e limonit, ndoshta nga mendimi i hidhur se ndoshta ky fëmijë s’do të vinte kurrë në jetë.
Të lindte e vetme? Pa praninë e babait?
Dhe i ati i saj ishte njeri i rreptë; nëse merrte vesh, mund ta nxirrte nga shtëpia.
— Nuk po gëzohesh për shtatzëninë, apo jo? — e pyeti butë Teuta Tahiri.
Ndoshta sepse do të ndaheshin shpejt e s’do të takoheshin më. Ose ndoshta sepse ndjeu një afërsi të çuditshme me këtë grua të panjohur. Bora foli sinqerisht:
— S’e di çfarë të bëj. Unë dhe Krenar Rrota jemi martuar prej gati dy vitesh. Ai dikur e dëshironte aq shumë një fëmijë… tani është larguar. Ndoshta jemi ndarë përfundimisht. Mbase është shenjë që s’duhet të jemi bashkë. As nuk arrita t’i tregoj për shtatzëninë. Prandaj po mendoj… ndoshta nuk duhet ta mbaj?
Teuta ktheu kokën nga dritarja. Jashtë po binte muzgu; dritat e shtëpive shfaqeshin herë pas here si yje të shpërndarë. Bora heshti gjithashtu. Secili prej atyre dritave fshihte një jetë, një fat të ndryshëm.
— Ja pse e dua trenin, — theu qetësinë Teuta. — Flasim hapur, pastaj ndahemi e ndoshta s’shihemi më kurrë. Prandaj dua të të tregoj diçka. Vajzat tona me Skënder Qafokun nuk janë bijat tona të gjakut. Megjithatë janë dhurata më e madhe që na ka falur jeta. Dhe kur fati të jep një dhuratë, duhet ta mendosh mirë para se ta kthesh pas. Edhe pse, të them të drejtën, ne as që e vumë në dyshim…
Ajo buzëqeshi lehtë dhe vazhdoi:
— Unë dhe Skënderi u martuam sapo mbaruam shkollën. Madje ai më pati “rezervuar” që në klasë të pestë — më tha se ma kishte vënë syrin herët, që të mos më merrte askush tjetër. Lindi Gresa Basha, vajza jonë e parë. Studionim, punonim, vraponim nga njëra anë në tjetrën. Skënderi bënte punë shtesë sa herë i dilte mundësia.
Pastaj erdhi një periudhë e vështirë. Ai u bë xheloz pa arsye, u lëndua nga fantazitë e veta. U grindëm ashpër; përplasi derën dhe shkoi te prindërit. Por s’kaloi as një javë dhe u kthye. Kërkoi falje, më tha se kishte qenë budalla dhe se s’do ta përsëriste më.
Sapo përfunduam studimet, ai më kërkoi t’i jepja një djalë. Gjërat po na ecnin: diplomën e morëm me sukses, fryma u bë më e lehtë dhe edhe në punë gjërat po shkonin gjithnjë e më mbarë.