Arritëm njëfarë qëndrueshmërie në jetë. Të ardhurat nisën të shtoheshin dalëngadalë dhe më në fund ndjemë se po ngjiteshim në një tjetër shkallë. Gresa Basha mbushi shtatë vjeç dhe pikërisht atëherë mësova se isha sërish shtatzënë.
Mjeku na dha lajmin që prisnim një djalë. U mbushëm me gëzim, sikur të fluturonim mbi re. Madje ia kishim gjetur edhe emrin — Krenar, Krenari ynë i vogël. Por në muajt e fundit ndodhi e paimagjinueshmja: humba fëmijën. Djali nuk arriti të jetonte. Mjekët më thanë prerazi se nuk do të mund të bëhesha më nënë.
Teuta Tahiri heshti për një çast, si e zhytur thellë në kujtime, pastaj vijoi me zë të qetë:
— Kur Gresa mbushi tetëmbëdhjetë vjeç, ra në dashuri.
I dashuri i saj ishte motorist, merrej me rregullimin e motoçikletave. Ishte e kotë ta bindnim të hiqte dorë; për më tepër, djali nuk ishte i keq. U martuan shpejt dhe erdhi në jetë Diturie Kola. Kështu, në moshën tridhjetë e shtatë vjeçare, u bëra gjyshe.
Por lumturia nuk zgjati shumë. Një ditë të rinjtë na kërkuan leje të shkonin për vizitë te disa miq. Gjatë rrugës pësuan aksident me motor. Dituria, vetëm një vjeçe, mbeti me ne — e vetmja gjurmë e gjallë e Gresës sonë.
Teuta mori frymë thellë. Edhe pse koha kishte kaluar dhe ajo e kishte përtypur mijëra herë dhimbjen, në sytë e saj dukej qartë se një nënë nuk pushon kurrë së fajësuari veten për humbjen e fëmijës.
— Dituria na thërriste mami e babi, — vazhdoi ajo duke parë Borën. — Kur u rrit pak, i treguam fotografitë e prindërve të saj të vërtetë. I shpjeguam se ata janë në qiell dhe se ndonjëherë jeta ndodh kështu.
Ajo e pranoi pa trazim. Vazhdoi të na konsideronte prindërit e saj, sikur historia e qiellit të ishte një përrallë e butë. Tregonte me gisht retë dhe buzëqeshte, duke thënë se mami Gresa dhe babi Visar Nushi e shikonin prej andej.
Më pas, edhe Dituria u dashurua herët — në familjen tonë duket se zemrat ndizen shpejt. Por këtë herë nuk ishte një bashkëmoshatar; ishte pedagogu i saj në kolegj. Ai ishte i martuar, u tremb nga skandali që mund të shpërthente, dha dorëheqjen dhe u zhduk pa kthyer kokën.
Dhe ja, dymbëdhjetë vjet më parë, në jetën tonë hyri një tjetër vajzë — Gerda Jakupi. Dituria vetë ishte ende shumë e re dhe e papërgatitur për gjithçka. Gerda më thërret “mami”, edhe pse e di mirë se nëna e saj është Dituria. Ne jemi të lumtur që i kemi pranë. Sikur fati t’i ketë sjellë për të na zbutur plagët e humbjeve.
Teuta i buzëqeshi lehtë Borës.
— Po Dituria, a u martua ndonjëherë? — pyeti Bora, e paduruar.
— Po, para dy vitesh. Gerda zgjodhi të jetojë me ne, por shpesh shkon te Dituria dhe Eduart Cani, dhe e adhuron vëllain e vogël, Saimir Gjini. Kështu që familjes sonë iu shtuan edhe dy burra, gjë që e bën shumë të lumtur babanë tonë, Skënder Qafoku…
Biseda mori fund dhe Bora u shtri në shtratin e saj. Pas kësaj rrëfenje, një ndjesi e qetë, pothuaj e shenjtë, e pushtoi papritur.
Teksa gjumi po e merrte, mendja i shkoi te Gresa dhe Visari, te Dituria dhe Gerda. Mendoi edhe për Eduartin e vogëlushin Saimir, duke u përpjekur t’i përfytyronte fytyrat e tyre, ndërsa nata i mbyllte ngadalë sytë.