Në të njëjtën kohë, edhe Teuta Tahiri ishte shtrirë, me një buzëqeshje të lehtë në fytyrë, e humbur në kujtimet dhe mendimet e saj.
Në mëngjes do të ishin sërish në shtëpi… Sapo treni ndaloi në stacionin e fundit, udhëtarët nisën të zbrisnin me nxitim, mes përqafimesh dhe thirrjesh të gëzuara. Pas tyre, në vagon hynë ata që kishin ardhur për t’i pritur.
Bora qëndroi qëllimisht pak më gjatë në kupé. I pëlqente të shihte nga larg ribashkimet, ato çaste kur mallëngjimi shpërthente pa asnjë përmbajtje.
Papritur, dera u hap me vrull dhe brenda hyri një grua e re. Pas saj u hodh një vajzë adoleshente që thërriste me zë të dridhur:
— Mami, babi, sa shumë na keni munguar!
Ishte e qartë se ato ishin Diturie Kola dhe Gerda Jakupi.
Menjëherë pas tyre u shfaq një burrë që mbante në krahë një djalosh të vogël. Me siguri, mendoi Bora, janë Eduart Cani dhe vogëlushi Saimir Gjini. Sa familje e bukur… Sa dritë kishin në fytyra!
Rrëfimi që kishte dëgjuar gjatë udhëtimit iu shpalos para syve si një film. Ishte e pabesueshme si jeta kishte bërë që Teuta Tahiri dhe bashkëshorti i saj, Skënder Qafoku, të bëheshin prindër të mbesës e madje edhe të stërmbesës së tyre. Një kthesë fati e rrallë, pothuaj e pabesueshme.
Ndoshta pikërisht për këtë arsye Teuta ishte shkrimtare — sepse vetë jeta e saj dukej si roman. Bora ndjeu një lloj trishtimi të lehtë që po ndahej prej tyre. Mënyra se si Teuta fliste për familjen e saj, me aq pasion e dritë në sy, e kishte bërë të dëshironte të dinte vazhdimin, sikur personazhet të ishin gjallë e jo thjesht pjesë e një bisede rruge.
— Borë… jam unë!
Ajo u drodh. Përballë saj qëndronte Krenar Rrota.
— Të lutem, më fal, — tha ai me zë të ngjirur. — U solla si budalla, pa menduar. Gjithë natën s’mbylla sy. E kuptova se nuk mund të jem pa ty. Duhet të jemi bashkë. A do të më falësh? Thuaj diçka, të lutem…
Sytë e tij kërkonin shpresë.
— Edhe unë jam penduar, — u përgjigj Bora butë. — Dua të jemi bashkë.
Krenari e përqafoi fort.
— Zemra ime… ku i ke gjërat? Lëri, do t’i mbaj unë.
— Më saktë… ne duam të jemi bashkë, — pëshpëriti ajo pranë veshit të tij.
Ai u step për një çast, pastaj fytyra iu ndriçua.
— “Ne”? Do të thotë… ti je shtatzënë?
Bora buzëqeshi me drojë. Krenari i kapi duart.
— Çfarë budallai kam qenë! Faleminderit Zotit që erdha të të takoj. Ishte sikur dikush më shtyu të hipja në tren e të vrapoja pas teje…
Ajo hodhi sytë përreth, por Teuta Tahiri me familjen e saj tashmë kishin zbritur.
Edhe sot, Bora Gjeloshi është e bindur se ajo bisedë e mbrëmjes në tren ndikoi në mënyrë të pashpjegueshme në ribashkimin e saj me Krenar Rrotën — këtë herë përgjithmonë.
Djalin e tyre të vogël e quajtën Taulant Çuko.
Më vonë, Bora gjeti një blog të një shkrimtareje me emrin Pranvera Peshkatari. Aty lexoi tregime për fatet e njerëzve të ndryshëm, të shkruara me një ndjeshmëri të veçantë.
Së fundmi, ajo hasi në një rrëfim të ri: historia e një vajze të quajtur Bora dhe e të dashurit të saj, Krenarit. Flitej për grindjen e tyre, për pajtimin dhe për lindjen e djalit, Taulantit.
Si mund ta dinte autorja edhe emrin që do t’i vendosnin fëmijës?
E çuditshme… Por shkrimtarët janë natyra të veçanta. Ndoshta ata jo vetëm rrëfejnë fatet, por në një mënyrë të mistershme, edhe i prekin ato.