— Ose ish-bashkëshortja ime me fëmijët zhvendoset këtu, ose ti largohesh nga kjo shtëpi. Zgjidh vetë! — shpërtheu Oltian Prendi pa pikë droje, ndonëse jetonte në apartamentin tim.
E vështrova drejt në sy për disa çaste, pa folur. Pastaj e vendosa filxhanin me kujdes mbi tavolinë dhe e pyeta qetësisht:
— A je vërtet serioz?
— Plotësisht, — tha ai, duke ngritur supet. — Nora Kastrati ka probleme. Ka dy fëmijë. U duhet një çati mbi kokë. Nuk mund të bëj sikur s’më intereson.
— Dhe kur e mendove ta diskutoje këtë me mua? — zëri im ishte i ulët, por i prerë.
— Mendova se do të më kuptoje. Ti vetë thua se e vlerëson sinqeritetin.
— Sinqeriteti nuk është ultimatum. Është paralajmërim, jo fakt i kryer, — u ngrita në këmbë. — Oltian, edhe unë kam një kusht.
— Çfarë kushti? — u vrenjt ai.
— Ose mbledh gjërat dhe largohesh vetë, ose t’i nxjerr unë jashtë. Pa drama.
Ai mbeti pa fjalë.
Isha ulur në divanin tim të preferuar, të veshur me stof gri të butë, duke kthyer faqet e një libri që nuk po e lexoja realisht. Mendimet më iknin larg. Jashtë binte një shi i imët vjeshte, ndërsa Bardha Tola, macja ime, gërrhiste e mbledhur në prehrin tim.
Ky apartament ishte fortesa ime. Mbante aromë kafeje të freskët dhe vite përpjekjesh. Çdo cep, nga komodina e vjetër te tabloja me parkun vjeshtor, tregonte historinë time.
Por prej disa muajsh, në këtë hapësirë kishte hyrë një ritëm i huaj. Dhe ai ritëm kishte emrin Oltian.
…
Në mbrëmje e gjeta në kuzhinë, përballë laptopit.
— Duhet të flasim seriozisht, — nisa unë.
— Sërish? — psherëtiu. — E kemi mbyllur këtë muhabet.
— Jo. Ti fole, unë dëgjova. Tani është radha ime.
Ai ngriti sytë nga ekrani.
— Jeton në shtëpinë time. Faturat, ushqimet, çdo shpenzim i përditshëm i paguaj unë. Ky është kontributi im. I yti? Një prani e paqartë dhe kujdes për ish-in. Jam lodhur duke qenë sponsore e heshtur.
— Po mendon se nuk jap asgjë? — reagoi i nxehur.
— Çfarë jep, Oltian? Një filxhan të lënë mbi tavolinë? Batuta që më lëndojnë? Mesazhe të fshehta me Norën? Mjaft më.
Ai u ngrit vrullshëm.
— Pra po më përzë?
— Jo. Po rimarr jetën time. Ti vendos për tënden. Por jo më në kurrizin tim.
…
Largimi ndodhi më shpejt nga sa mendoja. Nuk bëri skena. Fut i futi rrobat në valixhet me të cilat kishte hyrë dikur dhe doli pa kthyer kokën. E mbylla derën dhe u mbështeta pas saj, duke marrë frymë thellë.
Bardha Tola u hodh në krahët e mi, si të më thoshte se gjithçka ishte sërish në vend.
Kaloi një javë. Shtëpia rifitoi qetësinë. Sistemova ballkonin, u regjistrova në kurs italishtje që e kisha shtyrë prej tre vitesh. Një të diel shkova në teatër me Eriola Nushin.
— Dukesh më e lehtë, — më tha ajo në pushimin mes akteve. — Dikur kishe ankth në sy. Tani shoh dritë.
— Thjesht u ktheva te vetja, — buzëqesha. — Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, nuk kam frikë.
— Të ka telefonuar?
— Po, disa herë. Nuk i jam përgjigjur. Çdo gjë u tha atë natë.
Pas shfaqjes ecja nëpër rrugët e lagura të qytetit. Dritat e shtyllave pasqyroheshin në pellgje. Në xhepin e palltos mbaja biletën për premierën e radhës. Jeta po ecte përpara. Nuk prisja më mrekulli nga askush. Po bëhesha vetë mrekullia ime.
Tani zgjedhjet janë të miat. Hapësira është e imja. Dhe pranë meje do të qëndrojnë vetëm ata që dinë ta respektojnë këtë.