Burri im gënjeu për festën e kompanisë. Banale dhe vulgare – “vetëm për punonjësit”. Pastaj pashë fotografitë në rrjetet sociale: familje të lumtura, gra të veshura bukur… Kjo ishte pika e fundit.
**Gruaja e padukshme**
Laura Shehu qëndronte para pasqyrës në korridor, duke rregulluar shpërqendruar një tufë floku që i kishte dalë nga vendi. Fustani gri, i blerë një vit më parë në një dyqan të rastësishëm, i varej si thes – kishte rënë në peshë nga vrapimi i përhershëm mes shtëpisë, shkollës dhe poliklinikës së fëmijëve.
E vogla, Eriola Ismaili, ishte ftohur sërish dhe tani frymëmarrja e saj e zhurmshme vinte nga dhoma e fëmijëve, e përzier me tingujt vizatimorë të tabletit.
– Mam, ku është trikoja ime blu? – u dëgjua britma e më të madhit, Lavdrim Lika, diku nga thellësia e apartamentit.
– Në dollap, në raftin e dytë! – u përgjigj ajo si zakonisht, pa ia ndarë sytë pasqyrës.
Kur kishte filluar kjo? Kur ishte shndërruar në këtë grua të lodhur me shikim të fikur? Kujtesa i hodhi me shërbim një pamje nga pesë vjet më parë: fustan i ndezur ngjyrë fuksie, taka, flokë të rregulluara… Atëherë Enver Pano e shikonte me sy krejt ndryshe.
Dera e hyrjes klikoi – burri u kthye nga puna. Hapat e tij, të sigurt e të rëndë, rrëshqitën mbi laminat. Laura Shehu u drodh lehtë, duke e tërhequr fustanin instinktivisht.
– Eriola Ismaili ka temperaturë, – nisi ajo, duke u kthyer nga burri.
Enver Pano i hodhi një vështrim të shpejtë dhe buzët iu drodhën në një buzëqeshje mezi të dukshme:
– Laura Shehu, të paktën kreh flokët. Dukesh si pastruese.
Këto fjalë, të hedhura shkujdesur, pa menduar, i shpuan dhimbshëm diku poshtë brinjëve. Laura Shehu u kthye pa fjalë nga pasqyra. Një nyjë iu mblodh në fyt, por e gëlltiti fyerjen si zakonisht – vitet e fundit ishte mësuar.
– Babë, përshëndetje! – në korridor u hodh i mesmi, Valdrin Curri, me top futbolli nën sqetull. – Dalim pak në oborr?
– Jam i lodhur, bir. Një herë tjetër, – Enver Pano ia ledhatoi flokët kaçurrela dhe u zhduk në banjë.
Laura Shehu ndoqi me sy shpatullat e varura të djalit. Valdrin Curri e kishte pritur gjithë ditën këtë moment, madje kishte bërë mësimet pa u kujtuar. Ajo psherëtiu dhe shkoi në kuzhinë – ishte koha të ngrohte darkën.
Në tavolinë Enver Pano shfletonte lajmet në telefon, duke komentuar herë pas here çfarë ndodhte në botë. Fëmijët luanin me pjatat e tyre, ndërsa Laura Shehu përtypej mekanikisht, pa ndier shijen.
– Meqë ra fjala, – u gjallërua papritur burri, – të premten kemi festën e kompanisë. Jashtë qytetit, në një kompleks të ri.
– Do të më marrësh me vete? – i doli Laurës pa e menduar.
Enver Pano u vrenjt:
– Është vetëm për punonjësit. Pa familje.
Laura Shehu tundi kokën, duke ndier si i skuqeshin faqet tradhtisht. Ishte budallallëk të pyeste. Ishte budallallëk të shpresonte.
**Tradhtia në detaje**
Mëngjesi i së premtes ishte i rrëmujshëm. Enver Pano përgatitej për festën e kompanisë, ndërsa Laura Shehu, si zakonisht, vraponte mes çantave të fëmijëve dhe mëngjesit. Eriola Ismaili kollitej ende, por donte të shkonte në kopsht – sot kishin premtuar të bënin punime me boçe pishe.
– Mam, pse nuk vjen ti me babin? – pyeti papritur Lavdrim Lika, duke e parë teksa ajo i paloste burrit këmishën në çantën e udhëtimit.
– Të rriturit kanë rregullat e tyre, zemër, – ia preu ajo.
Telefoni ra aq papritur sa Laura Shehu u tremb. Në ekran u shfaq “Vjollca Zeneli” – sekretarja nga departamenti i Enver Pano-s.
– Laura Shehu, përshëndetje! Dëgjo, Enver Pano më kërkoi të të përcjell… – foli shpejt Vjollca Zeneli dhe papritur u ndal. – Oh, dmth… Po ti nuk po vjen? Unë mendova se do të ishit bashkë, si të gjithë…
Laura Shehu ngriti kokën e ngrirë:
– Ç’do të thuash, si të gjithë?
– Po, të gjithë po vijnë me gratë dhe burrat e tyre.