– Po ja, të gjithë shkojnë me gratë dhe burrat. Madje kanë organizuar edhe një kënd për fëmijët, e imagjinon? Binjakët e mi tashmë…
Vjollca Zeneli vazhdonte të fliste, por Laura Shehu nuk e dëgjonte më. Në vesh i buçiste, ndërsa në fyt i ngjitej një ndjesi të përzier. Pasi u përshëndet mekanikisht, u ul në buzë të shtratit.
Në mendje i doli mbrëmja e djeshme: Enver Pano që zgjidhte me imtësi këmishën, qëndronte gjatë para pasqyrës. «Thjesht një udhëtim pune, asgjë e veçantë», i kishte thënë.
– Laur, po dal! – u dëgjua nga korridori.
Ajo doli ta përcillte burrin, duke ndier si i mpireshin buzët:
– Është e vërtetë që atje do të jenë edhe familjet e punonjësve?
Enver Pano u ndal për një çast, por menjëherë ngriti supet me pakujdesi:
– Disa i marrin, ndoshta. Mua s’më duhet – do pushoj pak nga rrëmuja e shtëpisë.
Dera e hyrjes u përplas dhe Laura Shehu mbeti aty, duke e parë pa e parë fare. Në kokë i sillej një mendim i çuditshëm: «As që u përpoq të gënjente si duhet».
Gjatë gjithë ditës ajo bëri mekanikisht veprimet e zakonshme: çoi fëmijët në shkollë dhe në kopsht, bëri pastrimin, gatuajti drekën. Ndërsa në mbrëmje, pasi e vuri të voglën në gjumë, hapi laptopin.
Fotografitë nga eventi i kompanisë kishin dalë tashmë në rrjetet sociale. Fytyra të buzëqeshura, fustane elegante, familje të lumtura. Ja Dritan Shala nga departamenti financiar përqafon Bardha Xhafën – ajo gjithmonë aq elegante. Ja edhe Dafina Mullisi me burrin nga sektori teknik – janë të martuar prej pesëmbëdhjetë vitesh, por ende mbahen për dore.
Në një nga fotot u shfaq Enver Pano – me këmishën e re, me një gotë verë në dorë, duke i treguar diçka me gjallëri një biondeje të re nga marketingu. Dhe e shikonte ashtu si nuk e kishte parë prej kohësh Laurën.
Diku në dhomën e fëmijëve qau Eriola Ismaili. Laura Shehu e mbylli laptopin dhe shkoi te vajza, duke ndier se diçka brenda saj po çahej. Apo ndoshta, përkundrazi – po rimblidhej?
**Zgjimi i fluturës**
Kutia e vjetër u gjet në dollapët e sipërm – Laura Shehu e kishte harruar fare. Brenda kishte diploma, certifikata, letra falënderimi. «Menaxherja më e mirë e vitit», «Për qasje inovative», «Mirënjohje për profesionalizëm»… Gishtat i dridheshin ndërsa shfletonte fletët me shkëlqim.
Nga një zarf ra një fotografi: ajo, e re, qëndron në skenë me mikrofon, duke prezantuar një projekt të ri. Në rreshtin e parë – vështrimi i mahnitur i Enver Panos. Atëherë ai krenohej me të, me “gruan e tij të biznesit”. Pastaj erdhi Lavdrim Lika, pas tij Valdrin Curri, pastaj Eriola Ismaili…
– Mam, ç’po bën këtu? – Në derë qëndronte Lavdrim Lika, me flokët e çrregullta.
– Po rregulloj ca gjëra të vjetra.
– Po kjo, je ti? – Djali u afrua, duke parë fotografinë. – Sa e bukur! Dhe flokët i ke pasur shumë në modë.
Laura Shehu preku instinktivisht flokët e saj të zbehtë. Kur kishte qenë hera e fundit te parukierja? Një vit më parë? Dy?
– Laurë, erdha pak! – u dëgjua zëri i nënës nga korridori.
– Gjyshja, shiko, kjo është mami duke folur në punë! – Lavdrim Lika vrapoi t’ia tregonte fotografinë.
Aurora Sinani e pa me vëmendje të bijën:
– Të kujtohet sa pasion kishe për punën? Ndoshta ka ardhur koha të mos e varrosësh më veten për së gjalli.
– Mamë!
– Çfarë “mamë”? Unë heshta kur i le të gjitha. Heshta kur ai i yti… – ajo u ndal, duke hedhur një sy nga nipi. – Me pak fjalë, unë do të ndihmoj me fëmijët. Mjaft më.
Në mbrëmje, kur fëmijët ranë në gjumë, Laura Shehu nxori një axhendë të vjetër. Shfletoi faqet me shënime të zbehura, kontakte, plane. Hapi laptopin, gjeti faqen e agjencisë ku kishte punuar dikur.
“Kërkohet menaxher projektesh…” – titulli sikur i mbylli syrin nga ekrani.