Në mëngjes ajo u zgjua për herë të parë pas shumë kohësh përpara alarmit. Fëmijët e shikonin të habitur ndërsa mamaja sillej para pasqyrës, duke rregulluar flokët.
– Ku po shkon kështu? – Enver Pano u shfaq në kuzhinë, kur ajo po mbushte tashmë kafen në gotën termike.
– Kam disa punë, – buzëqeshi ajo, duke ndier se brenda saj po ndizhej një vrull i harruar prej kohësh.
Takat kërcisnin qartë mbi asfalt. Laura Shehu po shkonte në takim me drejtuesin e agjencisë dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, nuk donte të bëhej e padukshme.
Në çantë mbante atë fotografinë e famshme – si një kujtesë për atë që mund të ishte. Për atë që do të bëhej.
**Krahët hapen**
Pagën e parë Laura Shehu e shpenzoi te parukieri. Ndërsa mjeshtrja punonte mbi flokët e saj, ajo kujtonte intervistën: “Keni një ndërprerje të konsiderueshme në karrierë…” – “Por kam një përvojë kolosale në menaxhimin e disa projekteve njëherësh. Tre fëmijë nuk janë më pak se përgatitja e prezantimeve.”
Drejtori atëherë kishte qeshur: “Ju qenkeni zonjë për t’u admiruar! Kur mund të filloni?”
Tani çdo mëngjes niste në orën gjashtë. Aurora Sinani vinte në shtatë për t’i bërë gati fëmijët për shkollë dhe kopsht. Në mbrëmje ndihmonte babai – i merrte nipërit, u jepte për të ngrënë dhe kontrollonte detyrat.
– Mamë, sot do vish në mbledhjen e prindërve? – Lavdrim Lika i tërhiqte mëngën e xhaketës.
– Sigurisht, zemra ime. Kam takim me klientin deri në katër, pastaj vij menjëherë tek ju.
Enver Pano i vëzhgonte këto ndryshime me një nervozizëm të fshehur keq:
– Dhe sa do të vazhdojë kjo? Fëmijët mezi të shohin.
– Nuk është e vërtetë, – Laura Shehu po mbyllte bluzën para pasqyrës. – Me ta kaloj gjithë kohën time të lirë. Kohë cilësore, e kupton? Dje me Eriola Ismailin pjekëm biskota, ndërsa me djemtë montuam një konstruktore të re.
– Po unë? – Në zërin e tij u dëgjuan nota të panjohura – ndoshta inat, ndoshta hutim.
Laura Shehu u kthye dhe e pa me vëmendje burrin e saj:
– Po ti… a më ke pyetur ndonjëherë si jam? Thjesht – si jam?
Në zyrë e priste një projekt i ri. Një ekip i ri, ide të freskëta, diskutime të zjarrta strategjie. Ajo ndihej si peshku në ujë – gjithçka i ishte kthyer, sikur ajo ndërprerje të mos kishte ekzistuar kurrë.
– Laura Shehu, ju kërkojnë në telefon, – sekretarja futi kokën në derën e sallës së mbledhjeve. – Vajza juaj.
– Mamiii! – zëri i Eriola Ismailit kumbonte nga gëzimi. – Me gjyshen pjekëm një byrek! Eja shpejt!
Në mbrëmje, duke renditur postën, ajo hasi në një foto të vjetër nga ai eventi i kompanisë. Pa bionden pranë Enver Pano-s dhe papritur e kuptoi – nuk i interesonte. Aspak.
**Fluturim përmes frikës**
Open-space-i i zyrës gumëzhinte si kosherë. Laura Shehu qëndronte pranë dritares me një filxhan kafeje, duke parë sesi ekipi përgatitej për prezantimin e projektit të ri. Për tre muaj pune ajo e kishte nxjerrë departamentin në krye për efikasitet.
– Një tremujor i shkëlqyer, – Arlind Gjini, drejtori, i ra lehtë në shpatull. – Ç’thua për një festë kompanie këtë të premte? Merrni edhe fëmijët, do të jetë një festë familjare.
Fëmijët… Laura Shehu buzëqeshi, duke kujtuar mbrëmjen e djeshme. Lavdrim Lika tregonte me pasion për vendin e parë në olimpiadën e matematikës, Valdrin Curri demonstronte manovrat e reja të futbollit, ndërsa Eriola Ismaili, e ngjitur pas gjunjëve të saj, i gërshetonte flokët.
Telefoni dridhi – mesazh nga Enver Pano: “Ku je? Pse u vonove kaq shumë?”
Ajo pa orën – gjashtë e gjysmë. Më parë, në këtë orë, ajo tashmë përgatiste darkën dhe sillej gjithë shtëpisë. Ndërsa tani…