– **Laura Shehu!** – e thirri **Majlinda Qafoku**, punonjësja e re. – A mund t’ju marr një minutë? Për prezantimin…
Në shtëpi u kthye nga fillimi i orës nëntë. **Enver Pano** e priste në dhomën e ndenjjes, duke trokitur nervozisht gishtat mbi mbështetësen e kolltukut.
– Ke ndryshuar, – tha ai në vend të përshëndetjes. – Nuk të njoh më.
– Vërtet? – ajo zhbërtheu xhaketën. – Ndërsa unë, përkundrazi, më në fund e kam njohur veten.
– Çfarë po thua? – u ngrit ai dhe iu afrua. – Shihe veten: taka, grim, këto takime deri vonë… Ti ke familje!
– Pikërisht! – **Laura Shehu** e ngriti vështrimin drejt tij. – Kam familje. Tre fëmijë të mrekullueshëm që krenohen me mamanë e tyre. Që tek unë shohin jo një kalë të lodhur deri në shterim, por një grua të lumtur.
– Po unë? Unë çfarë jam për ty?
Ajo heshti, duke ia vështruar fytyrën e hutuar:
– Një njeri që preferoi t’i gënjente gruas për një aktivitet të kompanisë, vetëm që të mos e merrte me vete. Që për vite me radhë nuk e vuri re si unë po shndërrohesha në hije. Dhe tani është i pakënaqur që hija u gjallërua?
### Liria për të qenë vetvetja
Pranvera u fut në qytet papritur – me erë të ngrohtë dhe aromë toke që zgjohej. **Laura Shehu** qëndronte pranë dritares panoramike. Drejtoreshë e zhvillimit – kush do ta kishte menduar një vit më parë?
Telefoni mbi tavolinë tingëlloi – mesazh nga **Enver Pano**: “Do të kaloj t’i marr fëmijët në gjashtë”. Pas divorcit ishte bërë më i vëmendshëm ndaj tyre. Ndoshta më në fund e kuptoi se atësia nuk është vetëm shëtitje të dielave në park.
– Mamë, – **Lavdrim Lika** futi kokën në zyrë, – ne me çunat po luajmë futboll në oborr. A mundemi?
– Sigurisht, vetëm mbylle xhaketën.
Ajo buzëqeshi, duke parë si vraponte i biri. Tani jetonin në një apartament të ri – të ndritshëm, të gjerë, me pamje nga parku. **Aurora Sinani** shpesh rrinte me nipërit, por jo më nga nevoja, thjesht sepse i kishte marrë malli.
Në mbrëmje, pasi e vuri në gjumë **Eriola Ismaili**, **Laura Shehu** u ul në ballkon me një filxhan çaji. Nga dhoma e fëmijëve vinte një e qeshur e mbytur – djemtë me të atin po montonin një lodër ndërtimi të re.
– Mamë, – **Valdrin Curri** doli në ballkon, – babi pyet nëse mund të hamë darkë bashkë të dielën tjetër? Të gjithë si familje?
Ajo u mendua. Familje… Tani kjo fjalë kishte marrë një kuptim të ri. Jo kafaz, jo detyrim – por mbështetje. Dashuri. Liri për të qenë vetvetja.
– Thuaji babit – do ta mendoj.
Natën, shtrirë në shtrat, **Laura Shehu** rishikonte ngjarjet e vitit të kaluar. Divorci, puna e re, zhvendosja. Frikë? Sigurisht. Por shumë më e frikshme ishte të mbetej e njëjta – një e padukshme me fustan gri, që gëlltiste fyerjet.
Telefoni pulsoi – mesazh nga një koleg: “Nesër prezantimi në 10:00. Je gati?”
**Laura Shehu** buzëqeshi. A ishte gati? Për prezantimin – po. Për jetën e re – gjithashtu. Që çdo ditë të ishte një sfidë – pa dyshim.
Nga dritarja gjysmë e hapur vinte zhurma e qytetit pranveror. Diku atje, në rrjedhën e dritave të mbrëmjes, nxitonin për punët e tyre gra të tjera. Ndoshta ndonjëra prej tyre ishte po ashtu në prag të ndryshimeve, duke pasur frikë të hidhte hapin e parë.
Ajo u shtri drejt laptopit – duhej të kontrollonte postën para ditës së nesërme. Në ekranin hyrës – foto nga ditëlindja e fundit: ajo e rrethuar nga fëmijët, të gjithë qeshin, të lumtur, të vërtetë.
Heshtja nuk i rëndonte më mbi supe. Tani tingëllonte si muzikë – muzika e lirisë.
***
Nëse kjo histori ju preku zemrën – ndajeni me ata që ndoshta po kërkojnë gjithashtu forcë për ndryshim. A ka pasur në jetën tuaj një moment kur e kuptuat se ishte koha të ndryshonit? Abonohuni, komentoni, le të mbështesim së bashku njëri-tjetrin në rrugën drejt vetes sonë të vërtetë! ❤️
**Burimi**