— A je në vete fare? — Elvana nuk e ngriti zërin, por në timbrin e saj kishte aq ftohtësi sa mund të pritej hekur me të. — Ia dhe kartën time nënës sate?
Besniku qëndronte pranë frigoriferit sikur të kishte hyrë rastësisht për të marrë një gotë lëng, jo për të pranuar një vjedhje. Pi një gllënjkë me qetësi, vendosi gotën mbi tavolinë me kujdes të tepruar dhe vetëm atëherë e pa në sy.
— Mos e bëj tragjike. Thjesht vura rregull.
— Rregull? — ajo hoqi ngadalë trikon e shtëpisë, si dikush që përgatitet për përballje. — Në portofolin tim?
Kuzhina ishte tepër e ngushtë për një përplasje të tillë. Dollapët e bardhë, të pastruar deri në shkëlqim, pasqyronin fytyrat e tyre: e sajën të zbehur, të tijën kokëfortësisht të qetë. Në pragun e dritares ishte ftohur një filxhan çaji me bergamot, të cilin Elvana nuk e kishte mbaruar. Aroma dukej e hidhur, pothuaj si tradhti.
— Shpenzon pa menduar, — vazhdoi Besniku me ton llogaritari që kap dikë për një laps të tepërt. — Dikush duhet t’i mbajë nën kontroll financat.
— Dikush? — ajo ngushtoi sytë. — Dhe ky “dikush” qenka Afërdita?
Emri i vjehrrës mbeti pezull, si parfum i vjetër që të zë frymën.
— Nëna ime di të bëjë llogari. Ndryshe nga ti.
Një buzëqeshje e shtrembër i kaloi në fytyrë.
— Muajin e kaluar fitova më shumë se ti në tre muaj bashkë. Unë nuk di të numëroj?
Ai u drodh lehtë, sikur fjalët e saj ta kishin goditur me diçka të rëndë.
— Nuk është çështja aty.
— Po ku është? Te perdet që bleva për pesëmbëdhjetë mijë lekë? Apo te makina e kafesë që ia lejova vetes? Çdo blerje timen e sheh si të isha duke grabitur arkën e shtetit.
Besniku përplasi derën e frigoriferit.
— Jemi familje. Gjithçka është e përbashkët.
— Jo, — ajo iu afrua deri sa pothuaj u prekën. — E përbashkët është respekti. Jo paga ime në xhepin e nënës sate.
Ai uli sytë. Ajo heshtje ishte më e rëndë se çdo britmë.
Nata kaloi në një qetësi të çuditshme. Besniku u mbyll në dhomën e gjumit; Elvana mbeti në divanin e sallonit. Shikonte tavanin, ku dritat e makinave vizatonin vija të pjerrëta, sikur dikush po përpiqej t’i fshinte jetën e mëparshme.
Mendja i kthehej muajve të fundit.
Preventivi i riparimeve — “shtrenjtë”, thoshte ai. Afërdita që i lëvizte fustanet në dollap si inspektore burgu. Shikimi i tij mbi supin e saj sa herë vinte njoftim për një krem apo grim.
Nuk ishte për para. Ishte për pushtet.
“Tani ajo do të të japë lekët sipas liste.”
Sipas liste. Si nxënëse.
Elvana u ngrit. Zemra i rrihte qetë, por vendimi ishte marrë.
Nga rafti i sipërm mori laptopin e vjetër, e futi në prizë. Ekrani u ndez ngadalë, me një gumëzhitje të plogësht — si qen plak që shërben ende.
Hapi bankën online. Njëqind e dyzet e shtatë mijë lekë.
— Faleminderit për mësimin, Afërdita, — pëshpëriti.
Transferimi drejt llogarisë së Hanës zgjati më pak se një minutë. Kodi erdhi në aplikacion; asnjë SMS — telefoni ishte te Besniku.
Kur në ekran u shfaq “Transaksioni u krye”, ndjeu një lehtësim të thellë. Jo gëzim — lehtësim. Si të hiqej një gjemb i infektuar.
E zuri gjumi drejt agimit, ulur në kolltuk.
— Çfarë ke bërë?! — britma e zgjoi më fort se alarmi.
Besniku qëndronte në mes të sallonit, flokët e shpupuritur, bluzë e rrudhur. Në dorë mbante telefonin e saj.
— I vodhe paratë!
— I vodha? — ajo u ngrit, drejtoi shpatullat. — Formulim interesant.
— Karta është bosh! Nëna është në bankë, po pret! S’ka asnjë qindarkë!
— Natyrisht. I transferova.
Ai u zbeh.
— Ku?
— Atje ku janë të sigurta.
Ai iu afrua shumë.
— Duhet t’i kthesh menjëherë.
— Duhet? — ajo e shikoi drejt në bebëzat e zgjeruara. — Unë i detyrohem vetëm vetes.
— Nëna llogariste të mbyllte një tjetër kredi!
— Shumë mirë. Le ta mbyllë me paratë e saj.
— Jemi familje!
— Jo, Besnik. Ajo është nëna jote me borxhet e saj.
Ai e kapi nga supet. Jo fort, por mjaftueshëm që kufiri të kalonte.
— Po e tepron.
— Lësho.
— Ktheji paratë.
— Lësho.
Ajo u shkëput. Në atë çast diçka u këput përfundimisht. Jo me zhurmë, por si fije e hollë që këputet në heshtje.
— Do të kërkoj divorc, — tha qetë.
Ai ngriu. Në fytyrë iu shfaq për herë të parë frika.
— Nuk guxon.
— Do ta bëj.
— Për një kartë?
— Sepse vendose që unë jam pronë e jotja.
Besniku u ul në divan, duart i dridheshin.
— Po e zmadhon situatën.
— Vërtet? — Elvana buzëqeshi hidhur. — More kartën time. Ia dhe nënës sate. E le të shpenzojë pagën time. Dhe unë po e zmadhokam?
Heshti.
Dhe ajo heshtje ishte pranimi.
Nga mbrëmja nisi të mbledhë rrobat. I hutuar, i tensionuar. Tentoi të merrte televizorin.
— Lëre, — tha Elvana.
— E blemë bashkë.
— Ti zgjodhe madhësinë. Unë pagova.
Ai hodhi telekomandën mbi komodinë.
Kur dera u mbyll pas tij, apartamenti u duk më i gjerë. Ajri u bë më i lehtë. Heshtja nuk e shtypte më — ishte një boshllëk që premtonte fillim të ri.