Ajo lëvizi ngadalë nga një dhomë në tjetrën, sikur po bënte inventarin e jetës së saj. Në kuzhinë, aparati i kafesë shkëlqente nën dritën e pasdites. Perdet e reja valëviteshin lehtë nga një fllad i hollë që hynte nga dritarja gjysmë e hapur. Çdo send aty brenda mbante gjurmën e saj — orët pa gjumë, projektet e marra me ngut, këmbënguljen që nuk e kishte lëshuar as kur i dridheshin duart nga lodhja.
Thirri menjëherë një çelësaxhi. Bravat u ndërruan po atë ditë. Kartën bankare e bllokoi. Fjalëkalimet i zëvendësoi një nga një, me qetësi kirurgjikale.
Në dukje, gjithçka dukej e mbyllur.
Por jeta rrallë vendos pikë aty ku na duket më e përshtatshme.
Tri ditë më vonë, zilja e derës ushtoi gjatë. Jo një trokitje e hutuar, por një kumbim i zgjatur, këmbëngulës — si paralajmërim se nuk kishin ardhur për dy minuta.
Elvana iu afrua derës dhe pa nga vrima e syrit.
Në korridor qëndronte Afërdita, e veshur me pallto gri, buzët e shtrënguara në një vijë të hollë e të ashpër. Pranë saj — Besniku. Dhe pak më tutje, një polic i lagjes me uniformë.
Diçka iu mblodh fort në stomak.
Zilja ra sërish.
— Hape derën, — u dëgjua zëri i Afërditës. — Duhet të flasim.
Polici kolliti lehtë.
— Ka një kallëzim për mashtrim.
Elvana drejtoi shpinën.
— Për çfarë mashtrimi bëhet fjalë? — pyeti përmes derës.
— Janë transferuar para në mënyrë të paligjshme, — tha Besniku, pa guxuar të afrohej te vrima e syrit. — Para që i përkisnin familjes.
Ja ku ishte.
Një buzëqeshje e hidhur i rrëshqiti pa dashje. Ironia i erdhi vetvetiu: ai që kishte marrë kartën pa leje, tani ankohej për vjedhje.
— Një moment, — tha ajo qetësisht. — Po e hap.
Çelësi u rrotullua në bravën e re.
— Hyni, — tha ajo me një ton aq të qetë, sa dukej sikur po priste miq me çokollata, jo akuza.
E hapi derën plotësisht, pa asnjë lëvizje nervoze. Polici, ende me seriozitetin e freskët të akademisë në qëndrim, hyri i pari. Pas tij, si në një shfaqje të dobët, u futën Afërdita dhe Besniku. Vjehrra hodhi një vështrim kontrollues rreth e rrotull: bravat e reja, rafti i këpucëve, dyshemeja e pastër.
— I paske ndërruar bravat, — tha me theks të fortë. — Po fshihesh?
— Po mbrohem, — ia ktheu Elvana, pastaj iu drejtua policit. — Ju lutem, hiqni këpucët. Sapo i kam larë dyshemetë.
Besniku shtrëngoi nofullën. Qetësia e saj e bezdiste më shumë se çdo britmë.
Polici hapi bllokun.
— Është paraqitur një ankesë për transferim të paligjshëm fondesh nga një kartë bankare që, sipas pretendimit, përdorej nga familja.
— Karta ishte në emrin tim, — ndërhyri Elvana me zë të qëndrueshëm. — Llogaria po ashtu. Është përdorur pa miratimin tim.
— Me dijeninë e burrit, — ndërhyri Afërdita. — Dhe burri është kryefamiljar.
Elvana u kthye nga ajo.
— Në cilin shekull jetoni, Afërdita? Në atë kur gratë s’kishin të drejtë vote?
Fytyra e vjehrrës u ndez.
— Mos bëj tallje! Ne donim të mirën tënde. Shpenzon pa mend. Perde, aparat kafeje, kremra. Besniku nuk duroi më.
— Prandaj mori kartën time?
— Nuk e vodha! — shpërtheu Besniku. — E mora, sepse jemi familje!
— Pa më pyetur, — theksoi ajo. — Dhe ia dorëzove një personi të tretë.
Polici ngriti sytë.
— Personi i tretë… kush?
— Nënës sime, — murmuriti Besniku.
— Që të administronte paratë, — shtoi Afërdita me krenari të pakuptimtë.
Elvana kryqëzoi krahët.
— Dhe tashmë janë shpenzuar tridhjetë e tre mijë lekë për kreditë e saj personale.
Stilolapsi i policit mbeti pezull.
— Domethënë, një pjesë e shumës është përdorur?
— Për borxhet e saj, — tha Elvana. — Pa dijeninë time.
Ra një heshtje e rëndë.
Besniku kaloi dorën nëpër flokë.
— Janë shpenzime familjare!
— Kreditë e nënës suaj quhen familjare? — polici dukej më pak i sigurt tani. — Keni ndonjë dokument që vërteton se llogaria është e përbashkët?
— Jemi të martuar! — tha Besniku me nxitim.
— Apartamenti është blerë para martesës, — sqaroi Elvana me qetësi. — Llogaria është në emrin tim. Të ardhurat janë honorare nga puna ime si freelance. Mund t’ju paraqes deklaratat tatimore.
Ajo shkoi në sallon dhe solli një dosje me dokumente. Lëvizjet i kishte të sakta, të kontrolluara. Brenda saj ziente, por në sipërfaqe ishte e ftohtë si akull.
Papritur, Afërdita ngriti zërin:
— Ju e besoni atë? Është dinake! I zhvendosi paratë që ne të mos kishim akses!
— Pikërisht, — pohoi Elvana. — Sepse janë të miat.
Polici kolliti lehtë.
— Në këtë fazë, nuk shoh elementë penalë. Transferimi nga llogaria personale në një tjetër llogari nuk përbën vepër penale.
— Por ishin për të dy! — Besniku bëri një hap përpara. — Do bënim riparime! Plane për të ardhmen!
— E ardhmja, — përsëriti Elvana me zë të ulët. — Një e ardhme ku të ardhurat e mia i menaxhon nëna jote?
Afërdita ndryshoi ton. Zëri iu bë i butë, pothuaj lutës.
— Elvana, bijë, pse kështu? Donim të kursenim. Je e re, nuk e kupton. Duhet kursim. Burrat e kanë të vështirë.
— Burrat e kanë të vështirë, — ia ktheu ajo qetë. — Sidomos kur gruaja fiton më shumë.
Besniku u zbeh.
— Prapë e njëjta histori!
— Po, e njëjta. Sepse problemi nuk janë perdet, as aparati i kafesë. Problemi është se ti nuk e përtyp dot faktin që unë jam financiarisht e pavarur.