— …që unë jam e zonja të qëndroj në këmbët e mia financiarisht.
Polici i lagjes e mbylli bllokun e shënimeve me një lëvizje të qetë.
— Do ta regjistroj si konflikt me natyrë civile, — tha ai zyrtarisht. — Nëse mendoni se ka shkelje, drejtohuni në gjykatë. Për momentin nuk ka elementë për procedim penal.
Vështrimi që i hodhi Besnikut ishte pothuajse keqardhës.
— Mos e përkeqësoni situatën, — shtoi para se të largohej.
Sapo dera u mbyll pas tij, banesa u duk më e ngushtë se kurrë. Tre të rritur, secili me versionin e vet të së vërtetës, por i njëjti ajër i rëndë mbi ta.
Afërdita hoqi pallton me nervozizëm.
— Nuk lëviz nga këtu pa i kthyer paratë.
— Nuk kam për t’i kthyer, — u përgjigj Elvana pa ngritur zërin. — Dhe do të largoheni. Kjo është shtëpia ime.
— Ti e shkatërrove familjen! — shpërtheu vjehrra.
— Familjen e shkatërroi ai që mendoi se kishte të drejtë të fuste duart në portofolin tim.
Papritur Besniku u ul, i përkulur, me sytë nga dyshemeja.
— Po më nxjerr si të pavlerë.
— Unë s’po të nxjerr askund. E bëre vetë kur ma fute kartën në xhep fshehurazi.
Heshtja u trash si mjegull.
Dhe atëherë, pa e planifikuar, Elvana tha diçka që as vetë nuk e priste:
— Kam folur me një avokat.
Besniku ngriti kokën me vrull.
— Kur?
— Dje. Për çdo rast, nëse vazhdoni me presione.
Afërdita buzëqeshi me përbuzje.
— Edhe ç’të tha ai juristi yt?
— Që marrja e kartës bankare pa pëlqimin e pronarit përbën shkelje. Dhe përdorimi i fondeve nga një person tjetër hap çështje më vete.
Besniku u ngrit menjëherë.
— Po kërcënon nënën time?
— Po ju paralajmëroj. Nëse prekni sërish financat e mia, do të bëj kallëzim.
Fytyra e Afërditës u ndez.
— Sa guxon!
— Guxoj, — tha Elvana qetësisht. — Sepse nuk kam më frikë.
Fjalët e saj ranë më fort se çdo britmë.
Besniku e vështroi ndryshe kësaj here. Jo me inat, por me hutim.
— Nuk do të më japësh asnjë mundësi?
— Mundësia ishte kur të kërkova thjesht të ma ktheje kartën.
Ai nuk foli.
— Mblidhni gjërat dhe dilni, — përfundoi ajo. — Herën tjetër, nuk do t’ju hap derën.
Afërdita u drejtua nga korridori, por pranë pragut u kthye:
— Do ta ndjesh. Vetëm nuk zgjat shumë.
Elvana buzëqeshi lehtë.
— Do ta shohim.
Kur dera u mbyll, ajo u mbështet pas murit. Zemra i rrihte si pas një vrapimi të gjatë. Por brenda nuk kishte panik. Vetëm një qartësi e mprehtë.
Shkoi në sallon, ndezi kompjuterin dhe hapi projektin e punës. Gishtat u vendosën mbi tastierë.
Ping.
Një email i ri.
Subjekti: “Ndërprerje kontrate”.
Kompania e ndërtimit për të cilën po ridizajnonte faqen e internetit njoftonte pezullim bashkëpunimi. Formulim i thatë: “Për shkak të rrethanave të reja”.
Elvana e lexoi dy herë.
Njëqind e tetëdhjetë mijë lekë — në ajër.
Një ftohtësi i hipi nga stomaku drejt fytit.
Rastësi?
Apo jo?
Iu kujtua një telefonatë e Besnikut një javë më parë. Fliste me zë të ulët në ballkon. Ajo kishte kapur vetëm fragmente: “e njoh drejtorin… mund të ndikoj…”
Jo.
Nuk mund të ishte kaq i ulët.
Por shqetësimi tashmë kishte zënë vend.
Mori telefonin dhe thirri Hanën.
— Më thuaj diçka, — nisi ajo duke ruajtur qetësinë. — Nëse ish-burri përpiqet të më dëmtojë profesionalisht… sa e mundur është?
Nga ana tjetër pati një heshtje të gjatë.
— Elvana… — foli Hana me kujdes. — Mendon se ai do ta bënte?
Elvana pa nga dritarja. Qyteti vazhdonte ritmin e vet, indiferent ndaj dramës së saj.
— Nuk jam më e sigurt për asgjë, — tha ajo dhe, për herë të parë pas javësh, ndjeu jo zemërim, por një ankth të ftohtë.
— Po thua se mund të ketë kontaktuar klientin tënd?
— Nuk e di. Por koha e emailit është shumë “e saktë”.
Mbylli telefonin dhe rilexoi mesazhin. “Rrethana të reja”. Çfarë rrethanash? Falimentim? Probleme ligjore? Apo një burrë i lënduar me krenari të thyer?
Gjeti numrin e drejtorit të kompanisë, Agim. Kishin komunikuar disa herë me video; ai dukej racional, madje pak ironik. Pa i lënë vetes kohë të dyshonte, e telefonoi.
— Elvana? — zëri i tij tingëlloi i rezervuar. — Po mendoja t’ju shkruaja më hollësisht.
— Më mirë ma thoni drejtpërdrejt. Çfarë ka ndryshuar?
Një pauzë e shkurtër.
— Mora një telefonatë. Një burrë që u prezantua si bashkëshorti juaj. Pretendoi se po i zhvatni fondet e kompanisë përmes shërbimeve fiktive dhe se ndaj jush do të hapet proces gjyqësor.
Elvana u ul ngadalë.
— Dhe e besuat?
— Jo. Por kemi kontratë shtetërore. Nuk na duhen skandale.
Ajo mori frymë thellë.
— Agim, jemi në proces divorci. Ai më ka marrë kartën bankare pa leje, ia ka dhënë nënës dhe tani po hakmerret.
Nga ana tjetër u dëgjua një e qeshur e lehtë.
— Histori familjare me seri.
— Fatkeqësisht.
— Na sillni prova që nuk ka rrezik ligjor dhe vazhdojmë.
— Do t’i keni.
Pasi mbylli telefonin, ndjeu jo vetëm vendosmëri, por një lloj sfide. Nëse Besniku kishte zgjedhur lojë të pistë, e kishte nënvlerësuar rëndë.
Dy ditë më pas, ajo u gjend në zyrën e një avokati të vërtetë — jo thjesht këshillim telefonik, por një profesionist me rafte plot dosje, vula dhe përvojë që ndihej në ajër.