— Klea, nuk po e kuptoj mirë… çfarë ke sot me fytyrën? — të ftuarit sapo ishin larguar dhe ajo, e lodhur por e kënaqur nga festa e ditëlindjes, po sistemonte pjatat e fundit në lavastovilje, kur Arlind Frashëri vendosi papritur të hapte një bisedë “serioze”.
Nuk ishte hera e parë që ndodhte diçka e tillë gjatë atij muaji. Çdo herë gjendej një arsye e re për ta kritikuar, dhe në fund, çuditërisht, situata përmbysej në mënyrë që fajtore të dilte gjithmonë Klea — e natyrisht, ishte ajo që kërkonte ndjesë.
Por këtë mbrëmje ajo nuk kishte ndërmend të heshtte.
— Çfarë saktësisht të shqetëson në fytyrën time, Arlind? Jam thjesht e rraskapitur nga organizimi. Nëse pret që unë të buzëqesh pandërprerë, ditë e natë, atëherë duket se gjatë këtyre dy viteve martesë ke parë kudo tjetër, përveçse tek unë.
— Sikur të kishte ndonjë gjë për të parë! — hodhi ai me ironi.
Klea e kaloi pa reaguar, por e dëgjoi qartë vazhdimin:
— E pashë si u entuziazmove për dhuratat e të tjerëve. E imja s’të pëlqeu fare. Prandaj po të pyes çfarë nuk shkoi këtë herë. U mundova, zgjodha me kujdes, doja të të bëja qejfin, ndërsa ti shtrembërove buzët sikur të kisha dhënë diçka të padurueshme.
— Nuk e di sa “u mundove”, por pas dy vitesh duhet ta kishe mësuar që unë nuk e duroj aromën e agrumeve. Është e vetmja erë që më bezdis fizikisht.
Çdo gjë me atë parfum e çoj menjëherë te mami ose te motra ime e vogël. Madje asaj i hyn më shumë në punë ai seti për flokë të lyer — ajo, në pesëmbëdhjetë vjeç, e ka ndërruar ngjyrën tri herë vetëm këtë gjysmëvjetor. Unë, përkundrazi, nuk i kam lyer kurrë flokët. Edhe këtë do ta kishe vënë re.
— Pra, po më thua troç që dhuratat e mia s’vlejnë?
— Nuk po aludoj, po ta them hapur: po. Mjaftonte të hapje listën time të dëshirave dhe të zgjidhje diçka prej andej. E kam të fiksuar në profil prej dy muajsh. Dhe ti më ndjek, për më tepër.
— S’kam kohë të merrem me listat e tua! A s’kam punë të tjera? Pastaj, më e rëndësishme nuk është dhur…