…atë, por vëmendja! Edhe sikur të të sillja një degë nga rruga, duhet të gëzoheshe, sepse ta jep burri që të do! Nëse s’më do, atëherë s’të bën përshtypje asgjë.
Klea Gjini mori frymë thellë. Fjalët e tij i nguli në mendje. I ruajti me kujdes — dhe që të nesërmen ktheu në dyqan konsolën e shtrenjtë të lojërave që kishte blerë për ditëlindjen e Arlind Frashërit.
Meqë, sipas tij, paska rëndësi vetëm “vëmendja”, atëherë le të mjaftohej me një xhel dushi. Ç’rëndësi kishte nëse aroma nuk ishte aspak sipas shijes së tij? Thelbi qenka gjesti.
Por Arlindi nuk e përtypi dot këtë “kujdes” simbolik. Sapo mbaroi festa, plasi sherri.
— E kishe kaq të vështirë të zgjidhje një dhuratë si duhet?!
Kur dëgjoi të njëjtat fjalë që vetë kishte thënë pak ditë më parë, ai e kuptoi menjëherë goditjen. Kjo vetëm sa ia shtoi nervozizmin.
— Po më jep mësim, apo jo? Deshe të ma prishje ditëlindjen me qëllim? U mbyta me punë, bëra një gafë… kujt s’i ndodh? Dhe ti ma kthen kështu?
— Mos më ulërit, — ia preu Klea, duke shtrembëruar buzët.
— Pas një dhurate të tillë, duhet të falënderosh që s’kam kërkuar divorcin! — hodhi ai me inat.
— Do të thotë se do të ndahesh? — e pyeti ajo menjëherë, pa lëkundje.
— Po, dua! U lodha nga kjo situatë! Çdo ditë ankesa: kjo s’të pëlqen, ajo s’të del për shtat…
— Shumë mirë. Atëherë nesër shkojmë dhe dorëzojmë kërkesën.
— Si… kaq thjesht? — u hutua ai.
— Çfarë ka për t’u ndërlikuar? Firmosim disa letra. S’kemi fëmijë, s’kemi pasuri të përbashkët. Brenda një muaji mbyllet gjithçka.
— Kështu e vlerëson martesën tonë? Thoje se më doje, se për mua bëje gjithçka… Dhe sapo dolën pengesa, zgjedh divorcin? Mami kishte të drejtë — ti nuk e kalove provën.
— Çfarë prove? — Klea u përqendrua menjëherë te kjo fjalë. — Dhe ç’lidhje ka nëna jote këtu?
— Ka shumë lidhje! Ajo më thoshte se nuk më do me të vërtetë. Po të më doje, do të sugjeroje të shkonim te një psikolog familjar, do përpiqeshe të kuptoje ku çalon puna, do luftoje për ne… Do bëje çdo gjë që të mos largohesha! Ndërsa ti — menjëherë kërkon ndarje!
Klea e pa drejt në sy, pa ngritur zërin.
— E di çfarë… Tani unë do ta çoj deri në fund këtë punë.