— Unë nuk po kërcënoj kot, — vazhdoi ajo me një qetësi që therte. — Nesër në mëngjes do ta dorëzoj realisht kërkesën për divorc. Me ty apo pa ty, kjo s’ka më rëndësi.
E hodhi leckën në lavaman me një lëvizje të thatë dhe u drejtua nga dhoma e gjumit. Hapi dollapin dhe nisi të mbledhë rrobat e saj, pa hezitim. Sonte do të largohej nga ai apartament — ai që kishte qenë i Arlind Frashërit shumë përpara se të martoheshin. Do të kthehej te nëna e saj. Dhe do t’i thoshte hapur se kishte pasur të drejtë: burri i saj nuk ishte ende gati për përgjegjësinë e një familjeje.
Sepse, në thelb, ai vazhdonte të ishte i lidhur pas mendimit të së ëmës. Nuk merrte vendime vetë; thjesht përsëriste fjalët e saj, si një jehonë pa vullnet.
Në mendje i erdhi edhe një ndjenjë mirënjohjeje për nënën e saj. Ajo e kishte vënë re varësinë e Arlindit, por nuk e kishte shtyrë të ndahej, nuk e kishte nxitur me fjalë helmuese. E kishte lënë të bijën ta kuptonte vetë dhe të arrinte në përfundimet e saj.
Sidomos i kumbonin në vesh fjalët që i kishte thënë para dasmës:
“Bija ime, ti je e rritur dhe do të krijosh familjen tënde. Por mbaje mend: nëse një ditë gjërat shkojnë keq, dera e shtëpisë sate këtu do të jetë gjithmonë e hapur.”
Dhe ja ku ishte, duke u kthyer pikërisht atje.
Rrobat i paloste me nxitim në çanta të mëdha me kuadrate, ndërsa me telefon porosiste një taksi. Në sfond dëgjohej zëri i Arlindit që vazhdonte të fliste pa pushim, por nga gjithë ai ligjërim i gjatë dallonte vetëm një fjali:
— Mami kishte të drejtë!
Klea Gjini doli nga apartamenti pa kthyer kokën. Vetëm sa i tha ftohtë se kërkesën në gjendjen civile do ta dorëzonte vetë në mëngjes.
Dy orë më vonë, ulur në kuzhinën e shtëpisë së prindërve, me një filxhan çaji të nxehtë në duar dhe duke i treguar nënës gjithçka që kishte përjetuar, telefoni i saj ra. Në ekran shfaqej emri i vjehrrës.
— Çfarë kërkon tani? — foli prerë. Ishte edukuar të ishte e sjellshme, por me një grua që kishte gërryer martesën e saj çdo ditë, nuk ndiente më asnjë detyrim formal.
— Çfarë kërkon ti?! Çfarë po përpiqesh të arrish, Klea? Ai do të të lërë, e kupton?
— Jo. Sepse jam unë ajo që po e lë. Dhe këtë do ta bëj nesër.
— Si ka mundësi? Një zënkë e parë dhe vrap për divorc? Atëherë s’paska pasur kurrë dashuri! E dija që nuk e ke dashur kurrë djalin tim!
— Mendoni çfarë të doni. Nuk më intereson, — tha ajo dhe e mbylli telefonatën.
Nuk kishte ndërmend të justifikohej apo të bindte askënd. Aq më pak atë grua. Nuk ndiente nevojën t’i shpjegonte pse zgjidhte të respektonte veten dhe pse e vlerësonte jetën e saj më shumë se çdo martesë.