Marsela Vrioni u zgjua me një therje të fortë në bark. Pak çaste më parë kishte parë një ëndërr – diçka me rëndësi, diçka që dukej sikur duhej ta mbante mend – por dhimbja ia fshiu gjithçka nga mendja. Nuk i kishte ndodhur kurrë që barku ta mundonte në atë mënyrë; madje ndjesia e rëndë përhapej deri në fund të shpinës.
Qëndroi shtrirë, duke marrë frymë thellë e duke u përpjekur të kuptonte nëse kriza po zbehej. Për disa sekonda iu duk se po qetësohej. U ngrit me kujdes në buzë të shtratit, por sapo provoi të çohej në këmbë, një goditje e mprehtë i përshkoi barkun. I shpëtoi një britmë dhe trupi iu dorëzua, duke rrëshqitur mbi dysheme. Me gjunjë u zvarrit deri te komodina ku kishte lënë telefonin në karikim.
Numrin e urgjencës e thirri po ashtu në gjunjë, me njërën dorë të mbështetur në tokë. “Qetësohu… ambulanca do të vijë shpejt,” i përsëriste vetes me zë të dridhur. “Po dera? Duhet ta hap derën…” Me frymëmarrje të çrregullt u drejtua drejt korridorit. Dhimbja i pulsonte si zjarr i gjallë në bark.
U përpoq të ngrihej për të hapur shulin, por një valë e re dhimbjeje e detyroi të përkulet. Sytë iu mbushën me lot. Ja ku qëndronte e vërteta e frikshme e vetmisë: jo mungesa e dikujt që të sillte një gotë ujë, por mungesa e një dore që të hapte derën kur jeta varej në fije. Marsela kafshoi buzën derisa ndjeu shijen e gjakut dhe bëri një përpjekje të fundit. Dera më në fund u hap. Pastaj errësira e përpiu.
Në mjegullën e pavetëdijes dëgjonte zëra të copëzuar, pyetje që i drejtoheshin, hapa që lëviznin me nxitim. I dukej sikur përgjigjej, ndonëse nuk ishte e sigurt nëse zëri i saj dilte vërtet.
Kur hapi sytë, ndodhej në një dhomë spitali. Një diell i ulët vjeshte hynte përmes dritares dhe e verbonte. U kthye instinktivisht nga ana tjetër, por menjëherë ndjeu një pickim poshtë kraharorit. Barku i dukej i fryrë, i tendosur, megjithatë dhimbja nuk ishte më therëse si më parë.
Jo shumë kohë më parë, kur përpiqej sërish të ndahej nga Kastriot Dervishi, kishte menduar se vdekja do të ishte më e lehtë se ajo jetë pa kuptim. Pa burrë, pa fëmijë. Asnjë njeri pranë. Përse të vazhdonte? Por nata që kaloi e trembi thellë. U kap pas jetës me dëshpërim. E kuptoi sa e frikshme ishte të shuheshe papritur, vetëm, pa askënd pranë.
— U zgjove? Po thërras infermieren, — u dëgjua një zë pranë saj.
Marsela ktheu kokën dhe pa një grua trupmadhe në shtratin ngjitur. Mosha e saj ishte e vështirë për t’u përcaktuar. Mbante një mantel fanele me lule të verdha mbi sfond blu.
Pas pak, në dhomë hyri një infermiere.
— Si ndiheni? — e pyeti ajo me butësi.
E re, faqekuqe; ndoshta ngjyra rozë e kapelës mjekësore ia theksonte edhe më shumë freskinë.
— Më mirë… — murmuriti Marsela. — Çfarë më ka ndodhur?
— Mjeku do t’jua shpjegojë gjithçka, — tha vajza dhe u drejtua nga dera.
Marsela vuri re gërshetin e trashë ngjyrë gruri që i binte deri në mes. Vallë ende i mbanin vajzat gërshetët kaq të gjatë?
— Je në gjinekologji. Të sollën para nja dy orësh. Fle gjumë të rëndë, moj bijë, — shtoi fqinja e dhomës.
“Bijë.” Kohët e fundit e thërrisnin gjithnjë e më shpesh “zonjë” ose “qytetare” nëpër dyqane e autobusë. Ndihej e plakur para kohe. E megjithatë ishte vetëm dyzet e dy vjeçe. Ndoshta për këtë arsye, sa herë që dikush përpiqej ta lidhte me ndonjë kandidat të ri, ajo e priste shkurt: koha ime ka kaluar, është vonë, s’kam nevojë për askënd. Edhe me Kastriotin për këtë arsye përpiqej të ndahej, por ai rikthehej vazhdimisht në jetën e saj.
— Si po ndiheni tani? — Në prag u shfaq një mjek rreth të pesëdhjetave.
— Doktor, çfarë ka ndodhur? Më është bërë anestezi? Kam kaluar operacion? Ndihem sikur kam gëlltitur një tullumbace.
— Hyrie Mëhilli, ju presin në dhomën e mjekimeve, — iu drejtua ai gruas tjetër.
Ajo u ngrit ngadalë, rregulloi mantelin dhe doli pa dëshirë.
Marsela e pa mjekun në sy, me një shprehje mirënjohjeje të heshtur.
— Ju kemi bërë laparotomi. Kishit një shtatzëni jashtë mitre. Tubi ishte çarë.
— Si është e mundur? — Marsela mbeti pa frymë, duke mos arritur ta përtypte dot atë që sapo dëgjoi.